Znani zgilotynowani rewolucji w Paryżu: miejsca i historia

Guillotinés célèbres de la Révolution-Louis-XVI-painting

Paryż, miasto świateł. Ale także krwawe miasto podczas Rewolucji Francuskiej. Między 1792 a 1795 rokiem gilotyna ścina tysiące głów. Terror panuje. Od głów koronowanych po zwykłych obywateli – nikogo nie oszczędzano. Przedstawiamy tu sławne ofiary gilotyny Rewolucji w Paryżu.

Uwaga : na końcu tekstu znajdziesz
1/ Co zobaczyć w pobliżu miejsc, gdzie ustawiono gilotynę
2/ Galerię zdjęć powiązanych z artykułem
3/ Twój Bonus: 5 cennych wskazówek, jak dobrze zorganizować i udany pobyt w Paryżu

Kara śmierci przed gilotyną

Za czasów Starego Porządku, sposób wykonania kary śmierci zależał od rangi społecznej skazanego. Szlachta była ścięta mieczem lub toporem (śmierć uznawana za „szlachetną” i szybką), natomiast plebejusze byli wieszani, łamani kołem lub paleni. Kary długie i bolesne zależały od umiejętności katów, które znacznie różniły się między miastami (w każdym większym mieście był kat).

Wynalezienie gilotyny: kontynuacja humanitarnego pomysłu dr. Guillotina

Ten humanitarny pomysł, w ramach idei równości między ludźmi, pod rządami Terroru przerodził się w prawdziwą fabrykę politycznych mordów. Podczas tej epoki w Paryżu ścięto gilotyną blisko 3000 osób. Trybunały wydawały wyroki bez przerwy od rana do wieczora (a nawet w nocy – proces Marii Antoniny zakończył się o godzinie 4 rano). Wyroki były najczęściej absurdalne, oparte na „zeznaniach” sfałszowanych lub kupionych.

Smutny okres dla Francji. Wstyd tym, którzy brali udział w tej bestialskiej orgii, oraz współczesnym, którzy się nią chwalą.

Najsłynniejszy kat w historii Francji: Charles-Henri Sanson

Charles-Henri Sanson

Jest najsłynniejszym katem w historii Francji. Główny wykonawca wyroków karnych w Paryżu w latach 1778–1795, zmarł w 1806 roku w Paryżu. Był świadkiem i głównym uczestnikiem egzekucji oraz przejścia od kar z czasów ancien régime’u do wprowadzenia gilotyny.

Podczas rewolucji francuskiej wykonał blisko 3 000 wyroków, przechodząc od stanowiska kata królewskiego do kata Republiki.

Człowiek, który stracił króla i królową

Mimo iż był wiernym poddanym króla Ludwika XVI, przewroty rewolucyjne zmusiły Sansona do podporządkowania się nowemu rządowi republikańskiemu. Sam ledwo uniknął kary śmierci, oskarżony przez niektórych skrajnych deputowanych o zdradę.

W wyniku swego urzędu musiał wykonać wyroki na Ludwiku XVI i Marii Antoninie. A także na Dantonie i kilku innych rewolucjonistów, których osobiście znał.

Wyczerpany fizycznie i psychicznie, w 1795 roku zrezygnował ze stanowiska i wycofał się do swego wiejskiego domu w Brie-Comte-Robert (Sekwana i Marna – 77710).

Sławne miejsca egzekucji w Paryżu podczas Rewolucji

Miejsca egzekucji: kilka w Paryżu

Paryż staje się areną egzekucji podczas Rewolucji. Gilotyna, symbol Terroru, pojawia się w kilku rozpoznawalnych miejscach. Te miejsca zapisały się w historii miasta i jego ofiar. Łącznie w Paryżu zgilotynowano 2498 osób (według rejestrów) w okresie Rewolucji!

  • Plac Rewolucji (obecny plac Zgody) to najsłynniejsze miejsce. Dokładne położenie gilotyny na placu Zgody znajdowało się na zachodzie placu, przy wejściu do obecnej alei Polów Polowych. To tutaj tracą głowy Ludwik XVI i Maria Antonina. Tłumy gromadziły się, by oglądać egzekucje. Makabryczny spektakl, który zarówno fascynował, jak i przerażał. Na tym miejscu zgilotynowano 1120 osób w ciągu 13 miesięcy.

  • Placę Trône-Renversé (obecnie plac de la Nation) również gościła gilotynę. Stała się miejscem masakry podczas Wielkiego Terroru. W ciągu kilku tygodni stracono tam setki skazanych – 1306 ofiar w 43 dni.

  • Plac Bastylii: 73 egzekucji na placu Bastylii w ciągu 4 dni, w 1794 roku.

  • Plac de Grève (obecnie plac Hôtel-de-Ville) to kolejne historyczne miejsce. Już przed Rewolucją służył do publicznych egzekucji. Podczas Rewolucji plac de Grève był głównie miejscem kaźni przestępców pospolitych (podczas gdy przeciwników politycznych wysyłano na Plac Rewolucji / Plac Zgody). Gilotyna pojawiała się tam sporadycznie, zanim została przeniesiona.

Miejsca egzekucji: makabryczny spektakl

Wyobraźcie sobie na przykład plac Zgody, dawniej zwany placem Rewolucji. Milczący tłum. Suchy odgłos opadającej klingi. Następnie krzyki. Publiczne egzekucje stały się makabrycznym widowiskiem. Symbolem rewolucyjnej przemocy.

Dziś te miejsca są spokojne. Przypominają jednak ciemny okres w historii. Zwiedzanie Paryża nie byłoby kompletne bez zrozumienia ich przeszłości.

Sławne ofiary gilotyny podczas Rewolucji 1789

Ludwik XVI i Maria Antonina: najbardziej znane ofiary gilotyny Rewolucji

21 stycznia 1793 roku Ludwik XVI wstępuje na szafot na placu Rewolucji. Ma 38 lat. Jego przestępstwo? Zdradzenie narodu – tak przynajmniej twierdzono. Tłum wykrzykuje swoją złość. Król, spokojny, próbuje ostatniego przemówienia. Za późno. Ostrze opada o 10:22. To Sanson kieruje egzekucją Ludwika XVI na placu Rewolucji. Jest on najbardziej znaną ofiarą gilotyny spośród sławnych ofiar Rewolucji.

Aby zaprzeczyć pogłoskom, jakoby król stawiał opór lub kat okazał mu brak szacunku, Sanson napisze do prasy list, w którym przywróci prawdę, chwaląc odwagę i spokój monarchy wobec śmierci.

Maria Antonina podąża za swoim mężem na szafot 16 października 1793 roku. Ma 37 lat. Jej proces jest przeprowadzany w trybie przyspieszonym. Oskarżona o zdradę i deprawację, uosabia nienawiść do starego porządku. Skazana jest o godzinie 4 rano i zgilotynowana tego samego dnia o 12:15. Jej ostatnie słowa kieruje do kata, gdy niezgrabnie nadepnie mu na stopę: „Panie, proszę o wybaczenie, nie zrobiłam tego celowo”. Jej egzekucja oznacza kres pewnej epoki. Monarchia upada wśród okrzyków „Niech żyje Republika!”. Pozostaje jedną z najsłynniejszych ofiar gilotyny Rewolucji.

Należy również odnotować, że Ludwik XVI miał prawo do karety, która zawiozła go na plac Zgody, gdzie został stracony. Maria Antonina nie miała tej przychylności. Pokonała dystans między więzieniem w Conciergerie a placem Zgody w odkrytym wozie, niczym zwykła skazana. Towarzyszył jej ksiądz wyznaczony przez rewolucjonistów, któremu odmówiła spowiedzi. Ta 4-kilometrowa droga wśród wrogiego tłumu, rozpoczęta o godzinie 10, trwała ponad dwie godziny.

Ich śmierć przypieczętowuje definitywne zerwanie z przeszłością. Rewolucja wkracza w bardziej radykalną fazę. Rozpoczyna się Terror.

Uwaga
W obliczu pogłosek, jakoby król stawił opór lub kat okazał mu brak szacunku, kat Sanson napisał pamiętny list do prasy, by przywrócić prawdę, chwaląc odwagę i spokój monarchy wobec śmierci.

Dziś plac Zgody (dawny plac Rewolucji) przypomina o ich losie. Aby poznać inne miejsca pełne historii, odkryj nasz spacer po Marais do Bastylii. Albo zanurz się w historii insygniów koronnych, symboli zaginionej potęgi.

Olympe de Gouges: feministka zgilotynowana za postępowe idee – 3 listopada 1793 – 45 lat

Olympe de Gouges była pionierką feminizmu. Urodzona w 1748 roku, przeciwstawiała się normom swojej epoki. Zmarła w wieku 45 lat. Jej najsłynniejszym dziełem pozostaje Deklaracja praw kobiety i obywatelki z 1791 roku – tekst rewolucyjny na rzecz równości płci.

Odważyła się krytykować Robespierre’a i Terror. Jej idee były niewygodne. Została aresztowana w 1793 roku za „podżeganie do buntu”. Proces był przeprowadzany w trybie przyspieszonym. Na gilotynę czekała 3 listopada 1793 roku na placu Rewolucji, dzisiejszym placu Zgody.

Jej egzekucja stała się punktem zwrotnym w ciemnych czasach. Rewolucja pożerała własne dzieci. Mimo to jej dziedzictwo trwa. Dziś tablica pamiątkowa upamiętnia ją niedaleko Giełdy Handlowej-Pinault, miejsca wartego odwiedzenia z rodziną. Odwiedź to symboliczne miejsce, aby dowiedzieć się więcej.

Olympe de Gouges pozostaje symbolem. Kobieta, która zapłaciła życiem za walkę o sprawiedliwość. Jej odwaga wciąż inspiruje do walki o równość. Paryż zachowuje ślad jej obecności, między historią a pamięcią.

Charlotte Corday: morderczyni Marata – 7 lipca 1793 : 24 lata

Charlotte, mała Normandka, która zasztyletowała rewolucjonistę Marata w jego wannie, 13 lipca 1793 roku.

W momencie, gdy prowadzono ją na gilotynę, przyglądała się jej okrągłymi oczami: „Przecież mam prawo być ciekawa, nigdy jej nie widziałam!”

Sławni ścięci rewolucji: Philippe-Égalité – stracony 6 listopada 1793 r. – w wieku 46 lat

Potomek Ludwika XIV, ojciec przyszłego Ludwika Filipa I, jest autorem galerii Palais-Royal oraz kilku ekstrawaganckich wybryków. Zobacz także Domenę Narodową Palais-Royal.

Jego prawdziwe imię brzmiało Filip Orleański, kuzyn Ludwika XVI (który go nie lubił z powodu jego lekkomyślności i nieodpowiedzialności) oraz przywódca orleańskiej gałęzi rodziny królewskiej. Wybrany do Stanów Generalnych w 1789 roku, zmienił swoje imię na Philippe-Égalité, aby „wpasować się” w rewolucyjny nurt. Głosował za karą śmierci dla Ludwika XVI, mimo że mógł się wstrzymać, nie narażając własnego życia. Gdyby nie jego głos, inni deputowani mogliby się również wycofać(1). A być może Ludwika XVI nie byliby ściętego.

21 stycznia 1793 roku, w dniu ścięcia Ludwika XVI, Filip Równy „oficjalnie” nie był obecny przy tej egzekucji. Historycy jednak pisali, że ukrywał się w powozie zaparkowanym na moście Konkordii, aby z daleka przyglądać się śmierci swojego kuzyna.

4 kwietnia 1793 roku jego najstarszy syn książę Orleanu (późniejszy Ludwik Filip Ier), wówczas generał dywizji w Armii Północnej, przeszedł na stronę wroga austriackiego wraz ze swoim dowódcą, generałem Dumouriez, który dokonał nieudanego zamachu stanu. Od tego momentu Filip Równy stał się podejrzany w oczach Górnoaustriaków.

Wszyscy członkowie rodziny Orląt zostali aresztowani 7 kwietnia 1793 roku. Środek dotyczył księcia Orląt, jego dwóch synów, księcia Montpensier i Ludwika Karola Orląt, hrabiego Beaujolais, oraz jego siostry Ludwiki-Batyldy (która obrała sobie imię Obywatelka Prawda).

Został osądzony przez Trybunał Rewolucyjny, któremu przewodniczył Herman, 6 listopada 1793 roku. Nie było przeciwko niemu żadnych dowodów, ale w tamtym okresie wystarczało samo podejrzenie. Zauważmy, że Herman sam zginął wkrótce na szafocie

Sprawiedliwy zwrot akcji, pomimo mowy obrończej Voidela, został skazany na śmierć i zgilotynowany tego samego dnia, 6 listopada 1793 roku. Towarzyszyli mu w nieszczęściu Pierre Coustard de Massi, przedstawiciel girondystów z Loary Atlantyckiej w Konwencie oraz dowódca Gwardii Narodowej w Nantes, oraz trzech nieznanych osób. Było to 11 miesięcy po egzekucji Ludwika XVI i 20 dni po Marii Antoninie.

Do asystenta kata, który próbuje zdjąć mu buty, szepcze: „Zostawcie! Zrobicie to łatwiej po mojej śmierci.”

Zanim oddał się katowi: „Pospieszcie się.”

(1) Wyrok śmierci bezwarunkowy na Ludwika XVI został przegłosowany 361 głosami przeciwko 360 (głosy za innymi karami/odroczeniem) podczas pierwszego głosowania. To znaczy większość zaledwie jednego głosu spośród 721 deputowanych obecnych na Konwencji Narodowej.

Pani Roland – Stracona 8 listopada 1793 – 39 lat

Piękna muza Girondeńczyków miała krzyknąć na szafocie, zwracając się do posągu Wolności, który wówczas zdobił plac: „O Wolności, jakie zbrodnie popełnia się w Twoim imieniu!”

Madame Du Barry - Straciona 8 grudnia 1793  - 50 lat

Była ostatnią metresą Ludwika XV (dziadka Ludwika XVI), urodzoną jako Jeanne Bécu de Cantigny.

Zmuszono ją do wejścia na szafot. Płacze, błaga, jęczy, modli się, szamocze się jak oszalały koń w jarzmie.

Jej ostatnie słowa były okrutne: « Jeszcze chwila, panie kat! »

Książę de Lauzun - Stracenie 31 grudnia 1793  - 46 lat

Armand-Louis de Gontaut Biron, książę de Lauzun (nie mylić z Lauzunem z czasów Ludwika XIV, choć z tej samej rodziny), którego plotki nazywały kochankiem Marii Antoniny...

Gdy strażnicy przyszli po niego, aby zaprowadzić go na gilotynę, Lauzun postanowił dokończyć tuzin ostryg popijanych kieliszkiem białego wina, zupełnie spokojny, i wzniósł toast, częstując nimi swoich strażników (Historia Girondynów, Lamartine, 1870)!

Georges Danton: rewolucyjny trybun, ofiara własnych nadużyć – stracony 5 kwietnia 1794 – 34 lata

Georges Danton uosabia surową energię Rewolucji. Charyzmatyczny prawnik, potrafił porwać tłumy. Jego wymowa rozpalała kluby jakobińskie. W 1792 roku został ministrem sprawiedliwości.

Danton przyczynił się do upadku monarchii. Organizował obronę Paryża przed Prusakami. Jego okrzyk: *„De l’audace, encore de l’audace, toujours de l’audace!”* przeszedł do historii. Jednak zamiłowanie do luksusu i rozrzutności go zgubiło.

Robespierre uznał go za zbyt umiarkowanego. Danton opowiadał się za łagodnością wobec wrogów Rewolucji. Przeciwnicy oskarżali go o korupcję. Aresztowany w marcu 1794 roku, został zgilotynowany na placu Rewolucji, dzisiejszym placu Zgody.

Jego proces był szybki. Danton rzucił sędziom: „Pokazacie mą głowę ludowi. Jest tego warta.” Jego śmierć była punktem zwrotnym. Terror się nasilił. Robespierre, dawny sojusznik, wkrótce podzielił jego los.

Camille Desmoulins i Lucile Duplessis: idealizm zdradzony przez Rewolucję – 5 kwietnia 1794 dla Camille’a i 13 kwietnia dla Lucile Desmoulins – 34 i 24 lata

Camille Desmoulins był jednym z pierwszych, którzy 12 lipca 1789 roku krzyknęli „Do broni!”. Ten młody prawnik o płomiennym języku uosabiał nadzieję na wyzwolicielską Rewolucję. Jego dziennik, Le Vieux Cordelier, bronił łagodności wobec nadużyć Terroru.

Jego żona, Lucile Duplessis, podzielała jego ideały. Pisała listy pełne miłości i buntu. Ich ślub, zawarty w 1790 roku, symbolizował zjednoczenie serc i umysłów rewolucjonistów. Jednak ich marzenie roztrzaskało się pod ostrzem gilotyny Robespierre’a.

Oskarżony o umiarkowanie, Camille został aresztowany w marcu 1794 roku. Lucile, zrozpaczona, próbowała go uratować. Została aresztowana z kolei za „spisek przeciwko Republice”. Obydwoje stracili głowy 5 i 13 kwietnia 1794 roku na placu Rewolucji (dzisiejszym placu Zgody). 13 kwietnia 1794 roku Lucile na gilotynie Zgody połączyła się wreszcie z miłością swego życia.

Ich historia przypomina, że Rewolucja pożera własne dzieci. Aby poznać inne miejsca przesiąknięte historią, odkryj nasz spacer po Marais, gdzie wciąż unosi się ich pamięć.

Dziś ich symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Père-Lachaise. Hołd złożony ich tragicznie złamanemu idealizmowi.

Malesherbes – stracony 22 kwietnia 1794 – 72 lata

Malesherbes stracił głowę za to, że bronił Ludwika XVI podczas jego procesu.

W dniu egzekucji, gdy wychodził z więzienia, by zostać doprowadzonym na szafot, jego stopa uderzyła w bruk i spowodowała, że stracił równowagę.

Warknął: „Och, to zły omen. Na moim miejscu Rzymianin wróciłby do domu.”

Jego zięć, córka, wnuczka oraz jej mąż, jak również starsza siostra, zostaną zgilotynowani kilka dni po nim.

Charles-Henri d’Estaing – 28 kwietnia 1794 – 64 lata

Wiceadmirał podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, mieszkał w swoim rodowym zamku w Ravel.

Jego ostatnie słowa? „Gdy ściśniecie mi głowę, wyślijcie ją Anglikom, zapłacą wam za nią sowicie.”

Antoine Lavoisier: ojciec nowoczesnej chemii poświęcony w imię racji stanu – 8 maja 1794 –

Antoine Lavoisier zrewolucjonizował naukę. Odkrył tlen i zapoczątkował nowoczesną chemię. Tymczasem Rewolucja Francuska skazała go na śmierć. Jego przestępstwo? Bycie generalnym dzierżawcą podatków za czasów ancien régime’u.

Uwięziony w 1793 roku, Lavoisier został osądzony w trybie doraźnym. Trybunał rewolucyjny uznał go za „wroga ludu”. Jego naukowe osiągnięcia nie miały znaczenia. 8 maja 1794 roku stanął na szafocie na placu Rewolucji (dzisiejszym placu Zgody).

Jego egzekucja wstrząsnęła Europą. Matematyk Lagrange stwierdził: „Potrzebowaliście tylko chwili, by ściąć tę głowę. Sto lat nie wystarczy, by stworzyć drugą podobną.” Dziś jego nazwisko pozostaje zapisane w historii nauki i Francji.

Madame Élisabeth – stracona 10 maja 1794 – 30 lat

Była siostrą Ludwika XVI, uwięzioną razem z nim w więzieniu Temple.

Na szafocie jej chusta zsunęła się z wątłych ramion. Spojrzała prosto w oczy katowi i powiedziała: „W imię swojej matki, okryj mnie, panie!”

Maxymilian Robespierre: architekt Terroru, zgilotynowany przez swoich – stracony 28 lipca 1794 roku – 34 lata

Maxymilian Robespierre uosabia rewolucję francuską. Ten adwokat z Arras staje się twarzą Terroru. Posyła tysiące ludzi na gilotynę. Ostatecznie jego rządy kończą się gwałtownie w 1794 roku.

Nazywany „Nieskazitelnym”, Robespierre przewodzi Komitetowi Ocalenia Publicznego. Narzuca represyjne prawa, aby „ocalić rewolucję”. Prawo o podejrzanych pozwala aresztować bez dowodów. Egzekucje mnożą się na placu Rewolucji, dzisiejszym placu Zgody.

Jego sojusznicy ostatecznie zwracają się przeciwko niemu. 27 lipca 1794 roku (9 thermidora) Konwent uznaje go za wyjętego spod prawa. Aresztowany, próbuje popełnić samobójstwo. Kula roztrzaskuje mu szczękę, nie zabijając go.

Następnego dnia Robespierre wchodzi na szafot. Tłum wiwatuje na jego upadek. Jego ciało trafia do zbiorowych mogił na cmentarzu Errancis, niedaleko dzisiejszego parku Monceau. Ironia historii: umiera z odciętą głową, tak jak jego ofiary.

Sławni ścięci podczas Rewolucji: ich historia

Terror dobiega końca w sierpniu 1794 roku wraz z egzekucją Robespierra. Po jego upadku publiczne egzekucje gwałtownie maleją.

Gilotyna jednak pozostaje na miejscu. Nadal ścina ludzkie życia, choć rzadziej i głównie z powodów politycznych.

W 1832 roku egzekucje opuszczają historyczny plac Grève. Przenoszą się na południe Paryża (Bariera Świętego Jakuba, niedaleko Denfert-Rochereau). Kara śmierci staje się bardziej dyskretna, ale nie mniej realna.

Równocześnie ustawa z 28 kwietnia 1832 roku wprowadza w sposób ogólny okoliczności łagodzące do kodeksu karnego. Umożliwiło to sędziom łatwiejsze unikanie orzekania kary śmierci, a tym samym zmniejszenie liczby egzekucji.

Gilotyna ostatecznie znika z ulic w 1939 roku. Ostatnia publiczna egzekucja odbywa się 17 czerwca 1939 roku w Wersalu, gdzie przed więzieniem Saint-Pierre ścięto Eugène’a Weidmanna. Chaotyczny spektakl i wybuchy tłumu tego dnia skłoniły rząd do reakcji. Maszyna do zabijania zostaje odsunięta za mury więzień.

Koniec kary śmierci: Ostatnia egzekucja we Francji (w więzieniu) odbyła się 10 września 1977 roku, przed całkowitą abolicją kary śmierci 9 października 1981 roku, wprowadzoną przez Roberta Badintera

Dziś miejsca egzekucji są historycznymi obiektami. Przypominają one o przeszłości, w której wymiar sprawiedliwości odbywał się wśród krzyków tłumu. Na wycieczkę z rodziną zapoznajcie się z tymi 60 unikalnymi miejscami w Paryżu.

Aby poznać inne charakterystyczne miejsca Rewolucji, skorzystajcie z naszych spacerów z przewodnikiem. Odkryjcie, gdzie historia zapisała się krwią.

Dlaczego te nazwiska wciąż rezonują dzisiaj? Robespierre, Ludwik XVI, Danton… Ich historie splatają się z historią Paryża. Ich tragiczne losy naznaczyły charakterystyczne miejsca stolicy. Spacer po Marais lub w kierunku Bastylii przeniesie was w owe burzliwe czasy.

Aby odkryć inne miejsca przesiąknięte historią, zapoznaj się z naszym spacerem po Marais do Bastylii. Albo zanurz się w atmosferze XIX wieku, korzystając z naszych krytych pasaży Paryża.

Do zobaczenia w okolicy

Plac Rewolucji (obecny plac Zgody)

Plac Trône-Renversé (obecnie plac de la Nation)

  • Możesz również zobaczyć lub odwiedzić (oraz zarezerwować online, gdy dostępne) następujące atrakcje:

    • Odwiedzić Zamek Vincennes

    • Wrócić spacerem do Bastylii (1 km)

    • Odprężyć się w Lesie Vincennes i odwiedzić zoo

Plac Bastylii

Plac de Grève (obecnie plac Hôtel-de-Ville)

  • Możesz zwiedzić okolicę, korzystając z naszych spacerów z przewodnikiem rozpoczynających się od Placu Hôtel-de-Ville

  • A poza tym możesz zobaczyć lub odwiedzić (oraz zarezerwować bilety online, gdy będzie to możliwe), tak jak powyżej, następujące punkty interesujące z Dzielnicy Marais:

Bonus: 5 cennych wskazówek, jak dobrze zorganizować i udany pobyt w Paryżu

Paryż jest dziś z pewnością znacznie mniej przerażający niż w czasach Terroru. Aby pomóc wam zapomnieć o tej okrutnej epoce i w pełni cieszyć się pobytem w Paryżu, przedstawiamy poniżej sposób na łatwe i profesjonalne zorganizowanie wizyty. To nic nie kosztuje – korzystajcie!

Czy zauważyliście również, że nasza strona udostępnia narzędzia, które pomogą wam bez stresu zorganizować podróż do Paryża, aby wasz pobyt był udany?

1. Tłumacz – przewodnik fraz dla osób słabo posługujących się językiem francuskim

Masz problem z dobraniem odpowiedniego słowa lub wyrażenia po francusku? Kliknij tutaj w PHRASEBOOK – lub w prawym górnym rogu ekranu. To słowniczek 100 przydatnych słów i/lub zwrotów dla turysty odwiedzającego Paryż. Będziesz czuć się swobodnie w restauracji, hotelu, podczas zakupów, w metrze, przy powitaniach, pytaniu o drogę itp. Dostępnych jest osiem języków. Wiecie co jeszcze? Możesz ponadto odsłuchać każdego słowa i zwrotu po francusku.

2. Generator pobytów VPBY

W Paryżu jest wiele interesujących i pouczających rzeczy do zobaczenia. Dobrze zorganizowanie pobytu jest zdecydowanie zalecane. Aby ułatwić Państwu planowanie, udostępniamy Bezpłatny Generator Pobytu.

W zaledwie 5 minut i 5 kliknięć otrzymacie Państwo swój program zwiedzania, dzień po dniu. Co więcej, wszystkie rezerwacje – jeśli Państwo sobie życzą, bez żadnego obowiązku – atrakcji, które chcą Państwo odwiedzić. Możliwe jest również rezerwowanie transportu (samolot, pociąg lub samochód) oraz zakwaterowania. Oferujemy nawet propozycje wartościowych pamiątek dla siebie, przyjaciół i rodziny.

Jak to działa?
Kliknijcie w „Organizator pobytu w Paryżu”, całkowicie bezpłatny, który pozwoli Wam zobaczyć jak najwięcej w jak najkrótszym czasie, bez potrzeby głowienia się nad planem. Następnie wystarczy dokonać wyboru:

1/ Wybierasz swoje ogólne pragnienia poprzez kliknięcie na listę (Muzea, Kościoły, Pomniki, Parki itp.) ;
2/ Generator pobytów VPBY proponuje Ci następnie zestaw odpowiednich kart informacyjnych ;
3/ Wybierasz poprzez kliknięcie na nazwy muzeów, pomników, parków lub innych aktywności, które Cię interesują;
4/ Organizator przesyła Ci plan pobytu na każdy dzień Twojego urlopu ;
5/ z optymalizacją geograficzną zwiedzania w ciągu dnia – jeśli sobie tego życzysz – aby uniknąć męczących i uciążliwych dojazdów.

Wszystko to odbywa się w 5 kliknięciach i zaledwie 3 minutach. I jest całkowicie bezpłatne. Aby z niego skorzystać, kliknij na "Organizator pobytów w Paryżu"

Uwaga: chcesz dowiedzieć się, co o swoim doświadczeniu mówią Użytkownicy Generatora pobytów VPBY? Kliknij na "Stworzyli swoją podróż z VPBY"

3. Lista rezerwacji do dokonania

Masz darmowy dostęp do naszej bazy danych, aby „oswoić” Paryż (kliknij w Przewodnik po Paryżu) i poznać miasto (kliknij w Miejsca warte zobaczenia). Aby nie tracić czasu na stanie w kolejkach, zalecamy dokonanie rezerwacji bezpośrednio online kilka dni wcześniej. Wszystkie oficjalne rezerwacje są dostępne i przydatne na naszej stronie:

  • Rezerwacje wstępu do muzeów, zabytków, spektakli, rejsów po Sekwanie

  • Rezerwacje dotyczące przyjazdu do Francji: samoloty, pociągi, samochody

  • Rezerwacje zakwaterowania: hotele, apartamenty, domki – w Paryżu lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie

Znajdziesz linki do wszystkich rezerwacji bezpośrednio w artykułach dotyczących wycieczek, które Cię interesują, lub w trasach spacerowych z samodzielnym przewodnikiem. Klikając na "Rezerwacje" w pasku nagłówka, uzyskasz wszystkie rezerwacje niezbędne podczas pobytu. Na przykład:

4. Pamiątkowe zdjęcia kolekcji Paryża do zabrania ze sobą

To są zdjęcia w wysokiej rozdzielczości z kolekcji dostępne w formie cyfrowej lub jako wydruki o długiej trwałości (75 do 100 lat). Ich rozmiar waha się od wielkości kartki pocztowej po duże zdjęcie o boku 1 m lub większym. Pamiątka na całe życie, która ozdobi wnętrze. Pamiątka wysokiej jakości (coś innego niż plastikowa wieża Eiffla czy śnieżna kula). W bardzo atrakcyjnej cenie. Kliknij na :

5. Powróć z autorskim reportażem zdjęciowym z pobytu w Paryżu

Reportaż wykonany przez zawodowych fotografów w Paryżu w miejscach Państwa wyboru lub przez nas sugerowanych. Reportaż rodzinny, ślub, inne wydarzenia. Od 1 godziny do całego dnia. Najlepszy stosunek jakości do ceny. Kliknij na :

Zdjęcia

guillotinés célèbres de la Révolution-Collier de la Reine-Marie-Antoinette-le-collier-de-la-reine.jpgguillotinés célèbres de la Révolution-Conciergerie-Marie-Antoinette-sortant-de-la-Conciergerie-16-octobre-1793-300x249.jpgguillotinés célèbres de la Révolution-Chapelle-expiatoire-Louis-XVI-Marie-Antoinette-opt-600x359.jpgGuillotine-Eugène_Weidmann.jpgGuillotine-Robert-Badinter-dernier-condamne-Hamida-Djandoubi.jpgGuillotine-versailles-derniere-execution-publique.jpg