Ulica Królewska w Paryżu, luksus między Placem Zgody a Kościołem św. Magdaleny, pewna historia
Ulica Royale w Paryżu to zaledwie 282-metrowa arteria położona w 8. dzielnicy, między Placem Zgody a Placem i kościołem La Madeleine. To monumentalna oś wejściowa do otaczającej ją dzielnicy luksusu, z architekturą haussmannowską, bogatą historią, prestiżowymi hotelami. Krótka, bardzo przyjemna ulica do spacerowania.
Pochodzenie ulicy Royale w Paryżu
Ulica Royale w Paryżu to dawne bagna łączące Plac Ludwika XV (Plac Zgody) z miejscem, gdzie dziś stoi kościół La Madeleine. Architekt Ange-Jacques Gabriel (syn), projektując Plac Zgody, stworzył także tę ulicę, otoczoną kamienicami arystokratów.
Pochodzenie nazwy
Ta ulica Royale w Paryżu zastąpiła dawną „Porte Saint-Honoré”, która znajdowała się na rogu ulicy Saint-Honoré, zbudowaną za panowania Ludwika XIII i zniszczoną w 1733 roku.
Ulica została urządzona zgodnie z listem patentowym z 21 czerwca 1737 roku, w którym król Ludwik XV nakazał „aby fasady budynków wznoszonych w nowej ulicy zostały zaprojektowane w jednolitej architekturze”.
Nazwa ulicy prowadzącej do placu Ludwika XV (późniejszego placu Zgody), utworzonego około 1755–1760 wraz z posągiem monarchy w centrum, była naturalnie „królewska”.
Przez wieki ulica stała się świadkiem bogatej historii:
orszaków królewskich
Rewolucji Francuskiej
przebudowy Haussmanna
powstania Komuny Paryskiej
wielkich domów gastronomii paryskiej
Stanowi niejako zwięzłe podsumowanie kilku wieków historii stolicy.
Budowa pierwszej części ulicy
To jest odcinek ulicy Royale położony między placem Zgody (wówczas placem Ludwika XV) a ulicami Saint-Honoré i Faubourg-Saint-Honoré.
„Ulicę Royale des Tuileries”, jak wówczas ją nazywano, rozpoczęto w 1758 roku według projektu jednolitej fasady autorstwa Ange-Jacques’a Gabriela.
Ta okazała inwestycja nieruchomościowa została zaprojektowana, aby towarzyszyć powstaniu placu Ludwika XV (dzisiejszego placu Zgody). Głównie zrealizował ją architekt i przedsiębiorca Louis Le Tellier, który powielał podobne plany i formuły dekoracyjne z jednego budynku na drugi.
Budynek ma pięć kondygnacji, przy czym drugie piętro jest zawsze reprezentacyjne. Schody honorowe znajdują się na styku załamania dziedzińca i budynku od strony ulicy.
Południowy koniec ulicy, prowadzący na plac Zgody, jest ujęty w dwie identyczne kamienice autorstwa Gabriela, których kolumnowe fasady górują nad placem. Są to: hotel Marine po stronie wschodniej (obecnie muzeum) oraz hotel Monnaies po stronie zachodniej (obecnie hotel Crillon, siedziba Automobile Club de France).
Budowa drugiej części ulicy Royale
Na mocy dekretu z 20 czerwca 1824 roku otoczenie kościoła Madeleine zostało przebudowane, otwarto kilka nowych ulic, a ulicę Royale przedłużono. Król Ludwik XVIII zmarł 16 września 1824 roku i nie doczekał ukończenia prac.
Przedłużenie ulicy Royale między ulicą Saint-Honoré a kościołem La Madeleine, poszerzone z 22,80 m do 43 m. Ówczesny „plan zagospodarowania terenu” określał:
Artykuł 1.: nowe budynki muszą być usytuowane zgodnie z naniesionymi na planie liniami regulacyjnymi.
Artykuł 2.: właściciele sąsiednich nieruchomości będą zobowiązani do przestrzegania wskazanych linii regulacyjnych przy wznoszeniu nowych budynków.
Ulica Royale dzisiaj
Dziś ulica Royale w Paryżu to prestiżowa arteria, w której znajdują się największe marki luksusowe, zwłaszcza w branży mody (Gucci, Dior i inne) oraz gastronomii.
Kamienice przy ulicy Royale doskonale odzwierciedlają XIX-wieczny Paryż w ujęciu Haussmanna:
eleganckie fasady z kamienia
balkony z kutego żelaza
monumentalne zwarte pierzeje
szerokie chodniki
Dla wielu zagranicznych odwiedzających to „Paryż z pocztówek”, który warto zwiedzać pieszo – zwłaszcza podczas świątecznych iluminacji.
Nie zapomnij podziwiać perspektywy tworzonej przez budynki Zgromadzenia Narodowego na zachodzie, po drugiej stronie Placu Zgody i Sekwany, a także kościoła La Madeleine na wschodzie.
Ulica Royale w Paryżu: wejście do dzielnicy luksusu i prestiżu
Ulica Royale łączy słynny Plac Zgody (oraz Ogród Tuileries) z kościołem La Madeleine. Przecina jednak także prestiżową ulicę Rue du Faubourg Saint-Honoré oraz Rue Saint-Honoré. Znajduje się zaledwie 200 metrów od Placu Vendôme i jego jubilerów, złotników oraz zegarmistrzów luksusowych marek.
Zaledwie kilka kroków od Maxim's znajdują się Galeria Royale z butikami luksusowych marek oraz na Placu Madeleine – Galeria de la Madeleine.
W odległości mniejszej niż 500 metrów znajduje się Opera Garnier, która prowadzi prosto do Wielkich Domów Handlowych Galeries Lafayette oraz Printemps Haussmann.
To właśnie na tej ulicy znajduje się słynny, historyczny restauracja Maxim’s, równie znany (9 Place de la Madeleine) Lucas Carton, kawiarnia Cordon Bleu Café de la Madeleine (w Hôtel de la Marine, Place de la Concorde) oraz Ladurée Paris Royale, znane na całym świecie dzięki swoim makaronom. Ulica Royale jest prostopadła do ulicy Saint-Honoré i Champs-Élysées, do których prowadzi przez Place de la Concorde.
Ulica Royale i historia
Ulica Royale i katastrofa tłumu z 1770 roku
30 maja 1770 roku, podczas obchodów ślubu Delfina (przyszłego Ludwika XVI) i Marii Antoniny, tragiczna pchana spowodowała śmierć 132 osób i liczne obrażenia. Jak to możliwe, że policja paryska, uznawana za wzorową w całej Europie, poniosła aż tak spektakularną porażkę?
Pod koniec dnia tłumy gromadziły się na placu Ludwika XV (obecnie plac Zgody). Prokurator generalny Séguier oszacował ich liczbę na 400 000, podczas gdy pisarz Louis-Sébastien Mercier twierdził, że 2 na 3 mieszkańców Paryża wyszło wówczas na ulice.
Chaos wybuchł, gdy tłum zebrany na placu próbował ruszyć na północ, w kierunku jarmarku na bulwarach, podczas gdy handlarze usiłowali dotrzeć na plac Ludwika XV. Obie grupy zderzyły się na ulicy Królewskiej, zablokowane przez rząd wozów oczekujących w kolejce.
W następstwie tragedii parlament paryski wszczął dochodzenie w odpowiedzi na powszechne oburzenie.
Śledztwo miało prawdopodobnie objąć głównych odpowiedzialnych za porządek publiczny w Paryżu: przewodniczącego gminy (szefa paryskiej administracji miejskiej), Biuro Miasta, generała policji oraz Châtelet, a także oficerów straży i milicji paryskiej.
Dochodzenie ujawniło brak koordynacji między oddziałami odpowiedzialnymi za utrzymanie porządku.
W efekcie śledztwa nowy regulamin potwierdził na przyszłość hegemonię generała policji w zakresie utrzymania porządku publicznego.
Rewolucja i ulica Królewska w Paryżu
Zważywszy na swoją nazwę, ulica Royale nie mogła uniknąć szczególnej uwagi podczas rewolucji francuskiej. Około 1792 roku została przemianowana na „ulicę Rewolucji”. Później nosiła nazwę „ulicy Royale Saint-Honoré”, a w 1795 roku – „ulicy Zgody”. Był to gest pojednania w tych burzliwych czasach, nawiązujący do nowej nazwy placu Ludwika XV, który właśnie przemianowano na Plac Zgody.
Swoją pierwotną nazwę odzyskała na mocy dekretu prefekturalnego 27 kwietnia 1814 roku.
Powstanie Komuny Paryskiej w 1871 roku i pożar ulicy Royale
Krwawe powstanie Komuny, które wybuchło na Montmartrze i ogarnęło Paryż wiosną 1871 roku, nie oszczędziło ulicy Royale.
Dopiero pod koniec powstania, 24 maja 1871 roku – na pięć dni przed jego zakończeniem – podpalono budynki o numerach 15, 16, 19, 21, 23, 24, 25 i 27. Dzielnica poniosła poważne straty w wyniku walk.
Ulica Royale z dzielnicy rezydencjalnej staje się jednym z najbardziej luksusowych kwartałów handlowych Paryża
Po Restauracji przemiany następowały powoli.
Dopiero pod koniec XIX wieku ulica Royale stała się jednym z głównych ośrodków luksusowego handlu w Paryżu.
Wielcy jubilerzy opuścili dzielnicę Palais-Royal, aby przenieść się w pobliże ulicy Royale. Dziś znajdują się tam marki luksusowe, takie jak Chanel, Dior, Gucci i Cerruti. Znajduje się tu również siedziba główna L’Oréal, światowej sławy koncernu kosmetycznego.
Ulica Royale: wyjątkowe budynki i zabytki pełne historii
Nr 1, strona północna ulicy Royale – dawny Hôtel des Monnaies
To tutaj podpisano traktaty uznające niepodległość Stanów Zjednoczonych przez Francję Ludwika XVI.
Pierwszy traktat uznający niepodległość Stanów Zjednoczonych podpisano 6 lutego 1778 roku przez Benjamina Franklina, Silasa Deane’a, Arthura Lee oraz Francuza Conrada Alexandra Gérarda. Nazwa „Hôtel des Monnaies” pochodzi stąd, że w budynku tym planowano scentralizować bicie monet. Ostatecznie jednak instytucja ta została ulokowana w budynku przy 6 quai Conti, w 6. dzielnicy.
Między place de la Concorde a restauracją Maxim’s
Na południowym filarze wejścia pod numerem 1 znajduje się reprodukcja francuskiego plakatu mobilizacyjnego z 1914 roku. Oryginalny plakat, długo zapomniany i zniszczony przez czas, został zastąpiony podobnym, chronionym przez witrynę.
Nr 2 przy ulicy Royale mieści się obecnie Muzeum Hôtel de la Marine. Do Rewolucji Francuskiej pełnił funkcję Królewskiego Magazynu Meblowego, gdzie przechowywano meble należące do monarchy.
Przez kolejne dwa wieki, aż do 2015 roku, budynek był siedzibą francuskiej Marynarki Wojennej, kiedy to został gruntownie odrestaurowany. Obecnie część budynku stanowi muzeum należące do Centrum Narodowych Pomników i jest udostępniona zwiedzającym.
Nr 3: to Hôtel de Richelieu. Od 1893 roku w tym miejscu znajduje się restauracja Maxim’s.
Charakteryzuje się secesyjną fasadą oraz wnętrzem zaprojektowanym w stylu art nouveau (1899).
Obecnie Maxim’s należy do spadkobierców projektanta mody Pierre’a Cardina.
W 2020 roku restauracja jest otwarta od środy do soboty, na lunch w godzinach 12:30–14:00 oraz na kolację w godzinach 19:30–22:00.
Nr 5: dawna siedziba butiku modowego Molyneux, założonego w 1919 roku.
Edward Molyneux, zwany „kapitanem Molyneux”, urodził się 5 września 1891 roku w Londynie, a zmarł 23 marca 1974 roku w Monte Carlo. Był brytyjskim projektantem mody i perfumiarzem.
W 1935 roku (?) w tym miejscu miał powstać zapach Rue Royale (sic).
Nr 6: Hôtel Le Roy de Senneville, zbudowany w 1769 roku przez Louisa Le Telliera dla Jeana-François Le Roy de Senneville (1715–1784).
Później budynek zamieszkiwał Marc-Antoine Randon de La Tour, generalny skarbnik Domu Królewskiego, skazany na śmierć przez Trybunał Rewolucyjny 7 lipca 1794 roku i zgilotynowany tego samego dnia.
Pani de Staël wynajęła mieszkanie wychodzące na dziedziniec podczas swojego ostatniego pobytu w Paryżu, począwszy od października 1816 roku. Tam żyła w odosobnieniu po przebytym w lutym 1817 roku ataku apopleksji, do którego doszło, gdy zmierzała na bal do księcia Decazes. Zmarła 14 lipca 1817 roku w domu należącym do Sophie Gay, niedaleko ulicy Neuve-des-Mathurins.
W 1881 roku, zanim firma dekoratorska Jansen zajęła również numer 9, osiadła w wnęce po lewej stronie bramy wjazdowej, włączając w to dawne mieszkanie pani de Staël.
Po prawej stronie bramy wjazdowej, w 1901 roku, jubiler Fouquet zlecił wykonanie wyjątkowej aranżacji w stylu 1900 dla swojego sklepu. Projekt powstał pod kierunkiem Alfonsa Muchy, a realizacji pomogła firma Jansen.
Na piętrze zachowały się dwa salony z oryginalnym wystrojem z lat 70. XVIII wieku.
Przejazd dla wozów wciąż posiada płaski sklepiony sufit.
Honorowe schody z kutą balustradą w stylu Ludwika XV również się zachowały.
Nr 8: Hôtel de La Tour du Pin-Gouvernet, zbudowany w 1769 roku przez Louisa Le Tellier. Przez pewien czas mieszkał tam architekt Ange-Jacques Gabriel.
Adrien Hébrard, właściciel odlewni Hébrard, zorganizował tam galerię, w której wystawiał prace swoich artystów.
W 1933 roku dom mody Jenny Sacerdote otworzył w tym miejscu swoją siedzibę. Zamknięto go w 1940 roku.
Nr 9: hotel zbudowany przez Louisa Le Telliera po 1781 roku.
Louis-Nicolas-Joseph Robillard de Péronville, ojciec Jacques’a-Florenta Robillarda, barona cesarstwa pod rządami Napoleona Bonapartego, wydawca „Musée Royal” dla Napoleona Bonapartego oraz „Musée National”, zmarł tam 24 lipca 1809 roku.
Jacques-Florent Robillard, baron de Magnanville, urodził się 19 lipca 1757 roku w Étampes, a zmarł 5 kwietnia 1834 roku w Wersalu. Był francuskim kupcem, jednym z pierwszych regentów Banku Francji, wówczas prywatnej instytucji reprezentującej dwieście największych fortun Francji („200 rodzin”). Bank Francji został ostatecznie znacjonalizowany w 1946 roku przez generała de Gaulle’a.
W tym samym budynku przy ulicy Royale zmarł 27 marca 1827 roku François Alexandre Frédéric de La Rochefoucauld-Liancourt. Założyciel w 1780 roku szkoły inżynierskiej kilka lat przed Politechniką (1794) – ta wielka szkoła istnieje do dziś pod nazwą ENSAM (École nationale supérieure des Arts et Métiers). Był bliskim współpracownikiem Ludwika XVI.
Zapalony zwolennik monarchii konstytucyjnej, był izolowany na dworze. To on powiadomił króla o szturmie na Bastylię, gdy ten wstał 15 lipca 1789 roku. „Czyż to bunt?” – wykrzyknął przerażony wzburzeniem ludu Ludwik XVI. Odpowiedział: „Nie, Wasza Królewska Mość, to rewolucja.”
Książę wiele podróżował za granicę przed i po Rewolucji, aby poznawać najlepsze techniki przemysłowe i rolnicze. Eksperymentował z nimi w swoim majątku w Liancourt (70 km na północ od Paryża) jeszcze przed 1789 rokiem, a później jeszcze intensywniej po powrocie z wygnania jako emigrant.
Gdy zmarł w 1827 roku, uczniowie Szkoły Sztuk i Rzemiosł, którzy przybyli z Compiègne do Paryża, aby oddać hołd swemu dobroczyńcy, zostali pozbawieni prawa niesienia jego trumny. Dochodziło do rękoczynów z funkcjonariuszami, którzy nie chcieli puścić trumny. Trumna księcia otworzyła się na chodniku…
Książę spoczywa obecnie w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Liancourt (Oise). Jego pierwszy pomnik nagrobny został odtworzony w „gospodarstwie Liancourt”, własności Fundacji Inżynierów Szkoły Sztuk i Rzemiosł. Dziś służy jako centrum konferencyjne.
Inżynierowie Szkoły Sztuk i Rzemiosł posiadają również okazały hotel przy 9 bis, avenue d’Iéna – 75116 Paryż, między Trocadéro a Łukiem Triumfalnym. Ich przepiękne salony mieszczą dziś restaurację gastronomiczną, dawniej zarezerwowaną wyłącznie dla członków, obecnie dostępną dla wszystkich w umiarkowanej cenie (tel. 33 1 40 69 27 00).
Nr 11: hotel zbudowany przez Louisa Le Telliera po 1781 roku. Duży salon z ściętymi narożnikami został zrekonstruowany w Paryżu w Musée Nissim-de-Camondo, a sypialnia w Palacio Errázuriz (es), muzeum sztuki dekoracyjnej w Buenos Aires. Mieszkała tu królowa Natalia Serbii (1859–1941). W 1910 roku sala wystawowa Brunnera. Nr 13: hotel zbudowany przez Louisa Le Telliera, również po 1781 roku. Pisarza Jeana Baptiste’a Antoine’a Suarda, stałego sekretarza Akademii Francuskiej, zmarł tu 20 lipca 1817 roku. Salon apartamentu wychodzący na ulicę został zrekonstruowany w Philadelphia Museum of Art w Filadelfii (Pensylwania).
Nr 14, róg ulicy Saint-Honoré: w miejscu agencji Crédit Lyonnais, istniejącej od co najmniej 1910 roku, pod koniec XIX wieku znajdował się kabaret o nazwie La Porte Saint-Honoré. Nazwa ta nawiązywała do dawnej bramy fortyfikacji Ludwika XIII, która stała w tym miejscu i została zburzona w 1733 roku. W tym domu w 1859 roku mieszkał fizjolog Claude Bernard.
5 kwietnia 1939 roku budynek stał się siedzibą firmy L’Oréal, której głównym akcjonariuszem był wówczas Eugène Schueller, a jego potomkowie (rodzina Bettencourt Meyers) pozostają nimi do dziś.
Pomieszczenia firmy zajmują wszystkie budynki przy tej ulicy, rozciągając się aż do równoległej ulicy Saint-Florentin.
Nr 15: jubiler Heurgon, założony w 1865 roku. Od tego czasu ta słynna paryska firma rozrosła się na cały budynek i aż do numeru 25 przy ulicy Faubourg-Saint-Honoré. Ten SKLEP W 8. DZIELNICY PARYŻA znajduje się zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej, pod adresem 58, rue du Faubourg Saint-Honoré, 75008 Paryż.
Nr 16: cukiernia Ladurée została założona w 1862 roku pod tym adresem na ulicy Royale. W 1871 roku, po pożarze budynku spowodowanym przez Komunę Paryską, cukiernia została przekształcona w salon herbaciany.
Ernest Ladurée wpadł na pomysł połączenia kawiarni paryskiej z cukiernią, tworząc w ten sposób jeden z pierwszych salonów herbacianych w stolicy. Był to wówczas miejsce spotkań dla kobiet, które porzuciły bardziej modne kręgi towarzyskie.
Budynek jest wpisany do rejestru zabytków i zachował tę samą dekorację od czasu odbudowy po pożarze. Ladurée to nadal słynna firma, znana przede wszystkim z makaroników, posiadająca kilka sklepów w Paryżu i na całym świecie.
Nr 20: Fotograf Eugène Druet otworzył w 1908 roku galerię sztuki.
Nr 21: W tym budynku mieściła się restauracja Weber w latach 1899–1961. Przed 1914 rokiem był to punkt spotkań pisarzy, dziennikarzy i artystów.
Po zamieszkach 6 lutego 1934 roku (ulicznej manifestacji w Paryżu zorganizowanej przez kilka skrajnie prawicowych lig; policja oddała strzały, zabijając 15 uczestników), rannych przewieziono do restauracji Weber w celu udzielenia pierwszej pomocy.
Od 1905 roku należał do hotelarza Arthura Millona, a następnie do jego zięcia René Kieffera (1880–1945).
Nr 22: Książę Pasquier zmarł pod tym adresem w 1862 roku.
Nr 23: Zbudowany w 1907 roku na miejscu dawnej sali Misji Ewangelickich oraz efemerycznego teatru znanego jako Théâtre Royal (1906). W 1889 roku fotograf Eugène Pirou miał tu swoje studio fotograficzne.
Nr 24: Jean-Jacques Lubin (1765–1794), malarz i członek powstania Komuny Paryża, został zgilotynowany 11 Thermidora roku II (29 lipca 1794). W chwili egzekucji mieszkał przy ulicy Rue de la Révolution (dawniej Rue Royale).
Môme, humorysta z okresu Belle Époque, słynął z ciętego pióra, absurdalnego humoru, kalamburów i holorymów. Bywa uznawany za jednego z największych gawędziarzy języka francuskiego.
Nr 25: Wejście do Cité Berryer, która sięga do ulicy 24 rue Boissy-d'Anglas, oraz miejsce dawnego targu Aguesseau, otwartego w lipcu 1746 roku.
Od 1927 do 1987 roku na piątym piętrze mieściła się agencja fotograficzna Keystone.
To właśnie w 1746 roku, na niezabudowanej wówczas parceli, powstało to osiedle na granicy między Cour de Commerce a ukrytym Passage. W tamtych czasach okolica cieszyła się dużym powodzeniem. Struktury i fasady budynków, wpisane na listę zabytków w 1987 roku, zostały zachowane podczas renowacji przeprowadzonej w latach 90. XX wieku.
Obecnie to nie sklepy spożywcze, lecz butiki luksusowych marek (Dior, Chanel, Alain Martinière i inni) wzdłuż Cité Berryer. Ich urocze domy, kwitnące balkony, brukowe ścieżki i stare latarnie tworzą urokliwy widok.
Pod numerami 27 i 3 przy placu de la Madeleine znajduje się budynek, w którym niegdyś mieściła się austriacka restauracja Brasserie Autrichienne, poważnie uszkodzona przez pociski podczas Komuny Paryskiej (druga połowa maja 1871 roku). Otwarta w tym samym miejscu w 1886 roku restauracja Larue gościła Prousta na początku XX wieku, a od 1924 do 1925 roku odbywały się tam comiesięczne „Dîner Bixio”.
Pod numerem 33 (zburzony budynek). Był to lokal gastronomiczny zwany Irish and American Bar, do którego często zaglądał Henri de Toulouse-Lautrec, tworząc liczne szkice. Wśród nich są portrety Gabriela Sue oraz duetu klaunów Foottit i Chocolat.
Do zobaczenia w okolicy (i warto zarezerwować)
Możesz zwiedzić okolicę, korzystając z naszych spacerów z przewodnikiem rozpoczynających się od Placu Zgody:
Spacerze od Łuku Triumfalnego do Placu Zgody przez Aleje Pola Elizejskie
Spacer od Luwru do Placu Zgody przez Ogrody Tuileries i Plac Vendôme
Spacer od Opery Garniera przez domy towarowe Lafayette do Placu Zgody
Możesz także zobaczyć lub odwiedzić (oraz zarezerwować online jeśli dostępne) następujące atrakcje:
Muzeum Jeu de Paume – Rezerwacja biletów do Muzeum Jeu de Paume
Muzeum Sztuk Dekoracyjnych – Rezerwacja biletów do Muzeum Sztuk Dekoracyjnych – niedostępna – bilety w kasie
Fundacja Cartiera dla Sztuki Współczesnej – Rezerwacja biletów do Fundacji Cartiera
Aby zrelaksować się na wodach Sekwany w pobliżu miejsca zakwaterowania
Rejsy po Paryżu – Kanał – Port Solferino – Rezerwacja rejsów po Sekwanie i Kanale Saint-Martin – Port Solferino – Muzeum Orsay – Park de la Villette
Promenada Batobus – Przystanie: Plac Zgody, Muzeum Orsay lub Luwr – Rezerwacja Batobus – Taxi Wodne (9 przystani) (Wsiądź i wysiądź – bilet 1- lub 2-dniowy – wygodny sposób przemieszczania się między muzeami)
Bonus: 5 ważnych wskazówek, które pomogą dobrze zorganizować i udany pobyt w Paryżu
Czy zauważyliście Państwo, że nasza strona udostępnia narzędzia, które pomogą Wam łatwo zorganizować podróż do Paryża, aby Wasz pobyt był udany i bezstresowy?
1. Tłumacz-frazownik dla osób, które nie posługują się płynnie językiem francuskim
Masz problemy z dobraniem odpowiedniego słowa lub wyrażenia po francusku? Kliknij tutaj w FRAZOWNIK – lub w prawym górnym rogu ekranu. To słowniczek 100 przydatnych słów i/lub wyrażeń dla turysty odwiedzającego Paryż (w restauracji, hotelu, podczas zakupów, w metrze, pozdrowienia, pytanie o drogę itp.). Dostępnych jest osiem języków. Wiecie co jeszcze? Każde słowo i wyrażenie można dodatkowo odsłuchać w formie nagrania po francusku.
2. Generator pobytów VPBY
W Paryżu jest wiele interesujących i pouczających rzeczy do zobaczenia. Dobrze zorganizowany pobyt jest zdecydowanie zalecany. Aby Wam pomóc, udostępniamy BEZPŁATNIE nasz Generator Pobytów.
W 5 minut i 5 kliknięć otrzymujesz swój program wizyt na pół dnia, pół dnia, wszystkie rezerwacje – jeśli chcesz, bez zobowiązań – miejsc, które chcesz odwiedzić. Rezerwacja transportu (samolot, pociąg lub samochód) oraz zakwaterowania również jest przewidziana. Nawet propozycje cennych pamiątek dla siebie, przyjaciół i rodziny.
Jak to działa?
Kliknij w "Organizator pobytu w Paryżu", całkowicie darmowy, który pozwoli Ci zobaczyć jak najwięcej w jak najkrótszym czasie bez konieczności głowienia się nad planem. Następnie będziesz musiał/a wybrać:
1/ Wybierz swoje ogólne preferencje poprzez kliknięcie na listę (Muzea, Kościoły, Pomniki, Parki itp.);
2/ Generator pobytów VPBY proponuje Ci następnie zestaw odpowiednich kart (informacji);
3/ Wybierz, klikając na nazwy muzeów, pomników, parków lub innych atrakcji, które Cię interesują;
4/ Organizator przedstawi Ci plan pobytu na każdy dzień;
5/ z optymalizacją geograficzną zwiedzania – jeśli sobie tego życzysz – aby uniknąć męczących i uciążliwych przemieszczeń.
Wszystko to odbywa się w 5 kliknięć i zaledwie 3 minut. I jest całkowicie bezpłatne. Aby z niego skorzystać, kliknij "Organizator pobytu w Paryżu"
Uwaga: chcesz wiedzieć, co o swoim doświadczeniu mówią Użytkownicy Generatora pobytów VPBY? Kliknij "Stworzyli swoją podróż z VPBY"
3. Lista rezerwacji do wykonania
Aby nie tracić czasu na stanie w kolejce, zalecamy dokonanie rezerwacji online kilka dni wcześniej. Wszystkie oficjalne rezerwacje są przydatne i dostępne na naszej stronie:
Rezerwacje wstępu do muzeów, zabytków, spektakli, rejsów po Sekwanie
Rezerwacje dotyczące przyjazdu do Francji: samoloty, pociągi, samochody
Rezerwacje zakwaterowania: hotele, apartamenty, domki – w Paryżu lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie
Linki do wszystkich tych rezerwacji znajdziesz bezpośrednio w artykułach dotyczących interesujących Cię zwiedzania lub w trasach naszych spacerów z przewodnikiem. Klikając w "Rezerwacje" w górnym pasku nawigacyjnym, uzyskasz dostęp do wszystkich niezbędnych rezerwacji na czas pobytu. Na przykład:
Rezerwacja wejścia do katedry Notre-Dame w Paryżu (wstęp bezpłatny, ale rezerwacja zalecana, aby uniknąć kolejki)
Rezerwacja biletów na Conciergerie (łącznie z Sainte-Chapelle)
Rezerwacja biletów do Pałacu Wersalu: Bilet wstępu + Dostęp do Ogrodów + Domena Trianon
4. Pamiątkowe zdjęcia kolekcjonerskie z Paryża
Są to kolekcjonerskie zdjęcia w wysokiej rozdzielczości dostępne w formie cyfrowej lub jako trwałe odbitki (75 do 100 lat). Ich rozmiar waha się od wielkości kartki pocztowej po duże zdjęcia o wymiarach 1 m lub więcej. Pamiątka na całe życie, która udekoruje Państwa wnętrze. Wysokiej jakości pamiątka (inna niż tradycyjne breloczki czy plastikowa Wieża Eiffla). W bardzo atrakcyjnej cenie. Kliknij:
5. Wróć z indywidualnym reportażem zdjęciowym z pobytu w Paryżu
Reportaż wykonany przez zawodowych fotografów w wybranych przez Ciebie lub sugerowanych przez nas miejscach w Paryżu. Reportaż „rodzinny”, ślub, inne wydarzenia. Od 1 godziny do całego dnia. Najlepszy stosunek jakości do ceny. Kliknij na: