Klejnoty Korony Francji mają burzliwą i fascynującą historię, która odzwierciedla zmienne losy samej monarchii francuskiej.
Przez wieki były one symbolami władzy królewskiej, bogactwa i przepychu, uosabiając potęgę korony Francji poprzez lśniące kamienie, ceremonialne przedmioty oraz insygnia używane podczas koronacji, ślubów i uroczystości państwowych.
Historia tych klejnotów łączy w sobie okresy rozkwitu, kradzieży, przewrotów politycznych i ostatecznie rozproszenia, ukazując przemianę Francji z monarchii w republikę.
Najbardziej znane klejnoty Korony Francji są eksponowane w Muzeum Luwru. Jednak inne, mniej liczne, lecz równie cenne pod względem historycznym, prezentowane są w Muzeum Narodowym Historii Naturalnej (Galeria Mineralogii i Gemmologii), położonym niedaleko Ogrodu Botanicznego, a także w Muzeum Szkoły Górniczej, mieszczącym się w pięknym pałacu z początku XVIII wieku. Te dwa ostatnie muzea oferują dodatkową zaletę, jaką jest bliskość światowych kolekcji mineralogicznych.
Aby zobaczyć klejnoty Korony Francuskiej (lub to, co z nich pozostało) wystawione obecnie w Paryżu, udaj się do:
1/ Muzeum Luwru : Klejnoty Korony Francuskiej obecnie – Kliknij w Rezerwacja biletów do Muzeum Luwru
2/ lub do Szkoły Górniczej : Klejnoty Korony Francuskiej w Szkole Górniczej w Paryżu – Kliknij w Muzeum Mineralogii, aby poznać dni i godziny otwarcia
3/ bądź też do Muzeum Narodowego Historii Naturalnej : Klejnoty Korony Francuskiej w Muzeum Narodowym Historii Naturalnej – Galeria Geologii i Mineralogii – Kliknij na
Rezerwacja w Muzeum Narodowym Historii Naturalnej
Początki i kolekcja początowa
Tradycja klejnotów Korony Francji sięga pierwszych królów kapetyngów, u schyłku X wieku, kiedy to zaczęto gromadzić cenne przedmioty na uroczystości królewskie. Najstarsze zachowane eksponaty, takie jak berło Karola V czy miecz Karola Wielkiego, zwany Joyeuse, pochodzą ze średniowiecza. Przedmioty te miały przede wszystkim wymiar symboliczny, uosabiając boskie prawo monarchy do władzy.
Legendarny miecz Karola Wielkiego i miecz koronacyjny królów Francji
Miecz Karola Wielkiego – Miecz koronacyjny królów Francji
Nazywana „Joyeuse”, jest legendarna szpada Karola Wielkiego w Pieśni o Rolandzie. Według legendy jej głowica zawierała liczne relikwie, w tym Świętą Włócznię, która miała przebić bok Chrystusa na krzyżu, stąd jej nazwa.
Szpada używana do koronacji królów Francji, prawdopodobnie od Filipa Augusta w 1179 roku, a poświadczona od Filipa III Śmiałego w 1271 roku, również nosiła miano Joyeuse, i uważano, że chodzi o tę samą. W rzeczywistości została wykonana w późniejszym okresie, z elementów z różnych epok:
głowica pochodzi z końca okresu karolińskiego (X wiek);
jelec w kształcie przeciwstawnych smoków pochodzi z XII wieku;
trzon pochodzi z XIII lub XIV wieku;
płytka pochwy inkrustowana kamieniami szlachetnymi została wykonana w XIII wieku.
Miecz był przechowywany w skarbcu Saint-Denis do 1793 roku, kiedy to trafił do zbiorów Luwru (Działu Sztuki Średniowiecznej, Renesansu i Czasów Nowożytnych). Ponownie użyto go podczas koronacji Napoleona w 1804 roku, a także w okresie Restauracji.
Na swoją koronację w 1804 roku Napoleon kazał pokryć pochwę aksamitem w kolorze zielonym, wysadzanym złotymi liśćmi laurowymi, oraz zastąpić lilie kwiatowe kamieniami szlachetnymi. Podczas koronacji Karola X w 1825 roku zlecił on jubilerowi koronnemu, Jacquesowi-Eberhardowi Bapst-Ménière’owi, usunięcie elementów napoleońskich z pochwy, przywracając aksamit z liliami kwiatowymi, który można oglądać do dziś.
Jest to jeden z najstarszych zachowanych regaliów Królestwa Francji.
Berło Karola V
Po raz pierwszy pojawiło się ono w dniu koronacji Karola V (19 maja 1364 roku) w prawej dłoni nowego władcy. To złote berło, specjalnie wykonane z tej okazji, wieńczy figurka również wykonana ze złota, przedstawiająca Karola Wielkiego siedzącego na tronie i noszącego koronę cesarską, całość umieszczona na trójwymiarowej lilii.
Celem politycznym tej berdy „Karola Wielkiego” było wzmocnienie karolińskiej legitymizacji dynastii Walezjuszów (rządzącej Francją od 1328 roku).
Kiedyś przechowywane w skarbcu królewskim bazyliki Saint-Denis, dziś eksponowane są w muzeum Luwru, gdzie błyszczą wśród klejnotów Korony Francji. To jeden z nielicznych przedmiotów sakralnych, które przetrwały wieki.
W czasach dynastii Walezjuszów, w XIV i XV wieku, klejnoty Korony Francji znacznie się wzbogaciły. Królowie tacy jak Karol V i Ludwik XI zaczęli gromadzić kamienie szlachetne i własne klejnoty, kładąc podwaliny pod bardziej rozbudowaną kolekcję.
Klejnoty Korony, tradycja królewska
Klejnoty Korony Francji stały się dobrze ugruntowaną tradycją królewską za czasów Franciszka I, który oficjalnie założył kolekcję Klejnotów Korony w 1530 roku, obejmującą osiem barwnych kamieni wówczas określonych mianem „diamentów” (terminem ogólnym na każdy piękny kamień) osadzonych w pierścieniach. Większość z nich należała do jego małżonki, Anny Bretońskiej. Franciszek I uczynił z nich symbol majestatu. Inwentaryzując te klejnoty, uczynił je niealienowalnymi. Każdy nowy król wzbogacał kolekcję nowymi nabytkami, sprowadzając rzadkie kamienie drogocenne z podbojów, małżeństw lub wymiany z zagranicznymi mocarstwami.
Uwaga
Czy Klejnoty Korony były przyczyną Rewolucji Francuskiej z 1789 roku? W 1785 roku oszustka zorganizowała oszustwo wokół królowej Marii Antoniny, angażując w nie drogocenny naszyjnik, posługując się fałszywą hrabiną de la Motte. Maria Antonina, całkowicie niewinna, padła jednak ofiarą plotek, które rozprzestrzeniły się na dworze i w opinii publicznej. Aby dowiedzieć się więcej, kliknij w Sprawa naszyjnika królowej: wszystko, co musisz wiedzieć.
Rozkwit w okresie Renesansu
Pod rządami dynastii Walezjuszów, a następnie Burbonów, zwłaszcza w okresie Renesansu, klejnoty Korony Francji zyskiwały na rozmachu i przepychu. Franciszek I oraz jego następcy wprowadzali wpływy renesansu włoskiego, powiększając kolekcję o luksusowe kamienie i ozdobne ozdoby pochodzące z Europy. Wówczas do zbiorów dołączały także przedmioty bardziej świeckie, takie jak bogato zdobione łańcuchy, brosze czy pierścionki, oprócz sakralnych insygniów koronacyjnych.
Katarzyna Medycejska, wpływowa królowa i regentka, wzbogaciła ten skarb, wnosząc własne klejnoty. Jej małżeństwo z Henrykiem II (synem Franciszka I – 1519–1559) pozwoliło jej wprowadzić kamienie z Italii oraz umożliwiło francuskim jubilerom przyswojenie zaawansowanych technik, co podniosło kunszt jubilerski klejnotów Korony. Wniosła w posagu 100 000 liwrów w srebrze oraz 28 000 liwrów w klejnotach, co zyskało jej wśród drobiazgowych dworzan przydomki „Bankierki” lub „córki kupców”.
Burbonowie i Rewolucja Francuska
Za czasów królów Burbonów, a zwłaszcza Ludwika XIV, zwanego „Królem-Słońce”, klejnoty Korony Francji osiągnęły szczyt ekstrawagancji. Panowanie Króla-Słońca było świadectwem bezprecedensowego rozmachu bogactwa. Na kilka miesięcy przed swoją śmiercią nosił on wszystkie klejnoty, by przyjąć poselstwo perskie w Wersalu. „Widziano ich tyle na jego szacie, że każdy ruch powodował szelest tarcia diamentów.” Zlecił wykonanie dzieł, które miały eksponować diament Hope (pochodzący pierwotnie z Błękitnego Diamentu Francji), a także liczne inne wyjątkowe kamienie. Jego zamiłowanie do przepychu skłoniło go do nabywania diamentów, rubinów i szafirów z Indii oraz innych regionów, a także do tworzenia nowych parurek królewskich, które przyczyniły się do ukształtowania jego wizerunku władcy absolutnego.
Wówczas trzy główne kamienie używane przez Ludwika XIV to były „Sancy”, „Błękitny Diament” oraz „Wielki szafir”. Ich łączna wartość w 1691 roku, wynosząca 11 430 481 liwrów, czyniła je najpiękniejszymi kamieniami w Europie.
Rewolucja Francuska z 1789 roku głęboko zachwiała tym dziedzictwem.
Inwentarz klejnotów Korony Francji z 1791 roku
Upadek monarchii spowodował, że rewolucjoniści skonfiskowali klejnoty Korony i oddali je pod straż państwa.
Dobra państwa nie były już w wolnym dyspozycji króla. Klejnoty Korony Francji, które znajdowały się w Wersalu, zostały przeniesione do Garde-meuble de la Couronne (obecnie Hôtel de la Marine) na placu Ludwika XV (później plac Rewolucji, a następnie plac Zgody).
Garde-meuble zarządzał Thierry de Ville-d’Avray. Na mocy dekretów z 26 maja, 27 maja i 22 czerwca 1791 roku Zgromadzenie Narodowe Konstytuujące postanowiło sporządzić inwentarz diamentów i kamieni szlachetnych Korony. Inwentarz obejmował 9 547 diamentów, 506 pereł, 230 rubinów i spinele, 71 topazów, 150 szmaragdów, 35 szafirów i 19 innych kamieni. Wartość klejnotów oszacowano na 23 922 197 liwrów. „Regent” wyceniono na 12 milionów, „Błękit Francji” (od tego czasu przemianowany na „Hope”) na 3 miliony, a „Sancy” na 1 milion. Łączna wartość rynkowa wynosiła 30 milionów liwrów.
Wielki Diament Ludwika XIV, obecnie znany jako Hope
Szacuje się na przykład, że niebieski diament wielki skrystalizował się około 1,1 miliarda lat temu w litosferze, około 150 kilometrów pod regionem Golkondy, w centralnych Indiach.
Opublikowanie i rozpowszechnienie inwentarza w 1791 roku przez nieco naiwne pierwsze rządy republiki niewątpliwie zachęciło złodziei do działania w burzliwym okresie po obaleniu monarchy. Warto przypomnieć, że ponad 9 tysięcy kamieni szlachetnych, równowartość siedmiu ton złota, reprezentująca wartość blisko pół miliarda euro w klejnotach, złotnictwie i srebrze, musiała budzić liczne pożądania!
Kradzież klejnotów Korony w 1792 roku
Kradzież z września 1792 roku to najbardziej spektakularny rozdział tej historii. Przedstawiono ją poniżej; jej pełna relacja (inicjatorzy, złodzieje, śledztwo i nigdy nie odzyskane klejnoty) stanowi odrębny artykuł: Kradzież skarbu królewskiego podczas rewolucji francuskiej.
Kradzież klejnotów Korony: między 11 a 16 września 1792
W okresie Terroru, w 1792 roku, znaczna część kolekcji została skradziona podczas głośnej kradzieży, a wiele przedmiotów zniknęło bezpowrotnie. Był to nierozwiązany do dziś spektakularny rabunek w stylu rokoko, owiany wieloma tajemnicami. Możliwe również, że najcenniejsze klejnoty skarbu monarchii francuskiej nie zostały skradzione we wrześniu 1792 roku.
Właśnie tutaj, w nocy z 11 na 16 września 1792 roku, skradziono klejnoty Korony Francji
Oficjalnie klejnoty Korony Francji zostały wykradzione podczas plądrowania Hôtel du Garde-Meuble, w nocy z 11 na 16 września 1792 roku. Około trzydziestu, a nawet czterdziestu złodziei – których liczba rosła przy każdej „wizycie” – wspięło się „dyskretnie” na pierwsze piętro fasady budynku przy placu Zgody, organizując nawet orgie, na które sprowadzano kobiety lekkich obyczajów.
W końcu, w nocy 16 września o godzinie 23, patrol straży, zaniepokojony podejrzanymi odgłosami, zaskoczył złodziei, przeszukał ich na miejscu i odkrył kieszenie wypełnione kamieniami szlachetnymi. Prowadzeni przez groźnego przestępcę, Paula Miette’a, byli to głównie drobni przestępcy uwolnieni z więzień podczas masakr od 2 do 6 września. Byli powiązani z bandą z Rouen, złożoną z zawodowych złodziei. Dwunastu z nich skazano na śmierć, a pięciu stracono gilotyną w miejscu popełnienia przestępstwa – na placu Rewolucji.
Aby poznać całą historię tego epickiego kradzieży, kliknij w Kradzież klejnotów Korony podczas Rewolucji Francuskiej
Dziwne wydarzenia z 5 i 6 sierpnia 1792 roku oraz następnych dni
Ale 5 i 6 sierpnia oznaczały koniec monarchii (ogłoszonej 10 sierpnia). Przez te dwa dni sześć kuferów należących do zięcia Thierry’ego de Ville-d’Avray, Baude’a de Pont-l’Abbé, opuściło potajemnie Magazyn Mebli Królewskich. Thierry de Ville-d’Avray był gubernatorem Magazynu Mebli Królewskich. Został zabity na początku września w więzieniu, 2 września.
Ponadto bitwa pod Valmy, stoczona na wschód od Paryża, w regionie Szampania-Ardeny, miała miejsce 20 września. Była to pierwsza decydująca wygrana armii francuskiej podczas wojen rewolucyjnych przeciwko armii pruskiej dowodzonej przez księcia Brunszwiku. Podczas procesu Dantona, który odbył się prawie dwa lata później, twierdzono, że ten « mógłby » zapewnić zwycięstwo księciu Brunszwiku… kosztem klejnotów Korony? Warto zauważyć, że wówczas Danton był ministrem sprawiedliwości, zniknął między 13 a 22 września 1792 roku z powodów zdrowotnych, a jego kariera została określona jako « oportunistyczna, przerywana, nie dbająca o środki, zarazem genialny improwizator », a sto pięćdziesiąt lat później – jako « sprzedajny i… rozwiązły oraz dwulicowy ».
Czy teoria dotycząca Dantona i księcia Brunszwiku jest prawdopodobna? Czy operacja z sierpnia była jedynie ewakuacją klejnotów za granicę przez wyemigrowanych arystokratów? A może kradzież, która stała się « oficjalna », była jedynie sposobem na odwrócenie uwagi?
Historia kradzieży Klejnotów Korony trwa
Po dwóch latach śledztwa odzyskano blisko trzy czwarte największych klejnotów królewskich (w tym diamenty Sancy i Régent, odnalezione podczas procesu Dantona, podejrzanego o udział w kradzieżach). Jednak największe insygnia królewskie orderów rycerskich (klejnoty Złotego Runa, wywiezione do Londynu przez Rouenńczyków) oraz liczne cenne przedmioty (m.in. diamentowa szabla Ludwika XVI, „Kaplica Richelieu”) zniknęły bezpowrotnie.
Podczas Konwentu (od 21 września 1792 r., daty proklamacji I Republiki, do 26 października 1795 r.) kolekcja wzbogaciła się o kamienie skonfiskowane u emigrantów oraz klejnoty pochodzące z dóbr króla Sardynii. W 1795 r. jej wartość szacowano na około 21 milionów liwrów.
W 1796 r. Daubenton, profesor mineralogii, wyselekcjonował kamienie dla Muzeum Historii Naturalnej, w tym „Wielki szafir” Ludwika XIV.
Podczas Dyrektoriatu (od 26 października 1795 r. do 9 listopada 1799 r.) pojawiła się potrzeba pozyskania środków, dlatego zdecydowano się sprzedać część kamieni za granicę.
W latach 1797–1800 konieczność finansowania armii doprowadziła do zastawiania diamentów.
Jaka była wartość Klejnotów Korony przed ich kradzieżą w 1792 r.?
W 1791 roku, podczas inwentaryzacji, całkowita wartość francuskich Klejnotów Koronnych szacowana była na około 30 milionów liwrów – ogromną sumę jak na owe czasy. To była ich wartość jeszcze przed tragiczną kradzieżą w 1792 roku.
Dość precyzyjnym punktem odniesienia jest cena, jaką w 1772 roku zażądali od królowej joaillerzy Charles Boehmer i Paul Bassenge za słynny „naszyjnik królowej”, który doprowadził do skandalu. Wynosiła ona 1 600 000 liwrów, czyli około 27 513 000 euro dzisiaj. Wówczas ta suma równała się także trzem zamkom, z których każdy otoczony był 500 hektarami ziemi! Oznacza to, że Klejnoty Koronne warte były około dwudziestokrotnie więcej niż naszyjnik królowej, co przyczyniło się do kryzysu politycznego, a w konsekwencji do Rewolucji.
Era napoleońska a Klejnoty Koronne
Po objęciu władzy przez Konsulat (1799–1804), który zdołał uzdrowić finanse państwa, Bonaparte sprowadził z powrotem do Francji klejnoty, które zostały wydzierżawione. Najpierw „Regent”, odkupiony od bankiera Ignace’a-Josepha Vanlerbergha, następnie inne kamienie należące do berlińskiego handlarza Treskowa oraz te należące do spadkobierców markiza d’Iranda, z wyjątkiem „Sancy”, który został sprzedany Manuelowi Godoyowi.
Diament Regent, wciąż obecny wśród klejnotów Korony Francji
Wraz z wstąpieniem na tron Napoleona Bonapartego, Klejnoty Koronne przeżyły krótkotrwały okres świetności. Napoleon, który koronował się na cesarza w 1804 roku, kazał wykonać nowy zestaw insygniów, obejmujący koronę, berło oraz inne symboliczne przedmioty ozdobione diamentami, perłami i złotem. Pragnął w ten sposób połączyć swoje rządy z dziedzictwem monarchii francuskiej, jednocześnie podkreślając swój odrębny, napoleoński styl. Jego małżonka, cesarzowa Józefina, była również wielką miłośniczką biżuterii, co przyczyniło się do wzbogacenia kolekcji o nowe okazy.
W 1802 roku Napoleon Bonaparte przekazał klejnoty o wartości 400 000 franków, a także 254 198 franków dla Józefiny (swojej pierwszej żony). Pod koniec Konsulatu wartość kolekcji oszacowano na 13 950 000 franków złotych. W jej skład wchodziły m.in. diament „Regent”, „Diament z rodu Gwizjuszy”, różowy diament „Hortensja” (nazwany na cześć córki cesarzowej), „Wielki Mazarin” oraz trzy inne kamienie Mazarina. Po swoim koronowaniu w 1804 roku, a zwłaszcza po ślubie z arcyksiężniczką Marią Ludwiką w 1810 roku, cesarz francuski znacznie powiększył kolekcję Klejnotów Koronnych, wzbogacając ją o nowe okazy przeznaczone dla drugiej małżonki.
Kolekcja została jeszcze powiększona za czasów Napoleona, tak że w 1814 roku liczyła 65 072 kamieni i pereł, głównie oprawionych w biżuterię: 57 771 diamentów, 5 630 pereł oraz 1 671 kamieni kolorowych (424 rubiny, 66 szafirów, 272 szmaragdy, 235 ametysty, 547 turkusów, 24 gemmy, 14 opali, 89 topazy).
Klęska Napoleona i następująca po niej Restauracja doprowadziły jednak do rozproszenia części klejnotów napoleońskich oraz przywrócenia bardziej tradycyjnej kolekcji królewskiej Francji.
Ostatni Burbonowie (Ludwik XVIII i Karol X – 1814 do 1830) na tronie Francji
Powrót Burbonów umożliwił sprowadzenie do Francji rubinu „Côte-de-Bretagne”, „Drugiego Mazarina” oraz dwóch innych diamentów. Inwentarz sporządzony w 1823 roku wycenił kolekcję na 20 319 229,59 franków. Wycena klejnotów Korony w 1830 roku, po Rewolucji Lipcowej i upadku Karola X, wyniosła 20 832 874,39 franków.
Ludwik Filip I i Klejnoty Korony (1830 – 1848)
W przeciwieństwie do swoich poprzedników, Ludwik Filip nie wzbogacił skarbca i prawie w ogóle nie korzystał z Klejnotów Korony podczas monarchii lipcowej. Z kolei jego małżonka, królowa Maria Amelia, posiadała kilka osobistych biżuterii, które pozostały w rodzinie Orleańskiej aż do lat 2000. Zostały one sprzedane Luwrowi przez spadkobierców hrabiny Paryża (potomków Ludwika Filipa) i dziś są wystawiane obok „prawdziwych” Klejnotów Korony, choć nigdy wówczas do nich nie należały.
Wkład Napoleona III
Drugie Cesarstwo stanowiło z kolei nowy okres prosperity dla kolekcji Klejnotów Korony Francji, wzbogaconej o liczne nowe egzemplarze. Cesarzowa Eugenia, wielka miłośniczka kamieni szlachetnych, złożyła liczne zamówienia, wykorzystując lub ponownie zestawiając istniejące ozdoby.
Korona cesarzowej Eugenii
Podobnie jak wszyscy francuscy monarchowie, Napoleon III pragnął uwiecznić ten wspaniały skarb. Zlecił kilku jubilerom stworzenie nowych ozdób dla cesarzowej z wykorzystaniem dostępnych klejnotów oraz powierzył Alexandre-Gabrielowi Lemonnierowi (ok. 1818–1884) wykonanie dwóch koron cesarskich: pierwszej w 1853 roku i drugiej, bardziej skromnej, w 1855 roku. Korona cesarzowej została zaprojektowana na podobieństwo korony cesarza, lecz była mniejsza i lżejsza.
W sierpniu 1870 roku diamenty Korony zostały przewiezione do arsenału w Breście, a następnie załadowane na okręt wojenny, gotowe do wypłynięcia. Pozostały tam po upadku reżimu Napoleona III aż do 1872 roku, kiedy to zostały zdeponowane w piwnicach Ministerstwa Finansów. Prezentowane na Wystawie Powszechnej w 1878 roku, zostały pokazane po raz ostatni w 1884 roku w Luwrze.
Licytacja „Klejnotów Korony Francji”
Katalog sprzedaży klejnotów Korony Francuskiej
11 stycznia 1887 roku uchwalono prawo dotyczące diamentów Korony Francuskiej, a bezcenny skarb wystawiono na sprzedaż już w maju tego samego roku. Na szczęście najbardziej prestiżowe okazy wyłączono z transakcji, jednak wiele arcydzieł i historycznych kamieni rozproszyło się i zniknęło, w tym korona Napoleona III. Ta należąca do Eugenii natomiast uniknęła tego losu. Zwrócona cesarzowej przez Trzecią Republikę po 1875 roku, została następnie przekazana przez nią księżnej Marii-Klotyldzie Bonaparte. Sprzedana w 1988 roku, trafiła dzięki parze mecenasów do Luwru, gdzie dołączyła do pozostałych klejnotów skarbca.
Bonus: 5 ważnych wskazówek, jak dobrze zorganizować i udany pobyt w Paryżu
Czy zauważyliście, że nasza strona udostępnia narzędzia, które pomogą Wam łatwo zorganizować podróż do Paryża, aby Wasz pobyt był udany i bezstresowy?
Klejnoty Korony Francuskiej w 5 punktach
1. Książka zdań dla tłumaczy – dla osób nieposługujących się biegle językiem francuskim
Masz trudności ze znalezieniem odpowiedniego słowa lub wyrażenia po francusku? Kliknij tutaj w PHRASEBOOK – lub w prawym górnym rogu ekranu. To leksykon 100 słów i/lub przydatnych wyrażeń dla turysty odwiedzającego Paryż. Będziesz czuć się swobodnie w restauracji, hotelu, podczas zakupów, w metrze, przy powitaniach, pytaniu o drogę itp. Dostępnych jest osiem języków. A wiesz co? Możesz dodatkowo odsłuchać każde słowo i wyrażenie po francusku.
2. Generator pobytu VPBY
W Paryżu jest wiele interesujących i pouczających rzeczy do zobaczenia. Dobrze zorganizowany pobyt jest bardzo zalecany. Aby Ci pomóc, udostępniamy BEZPŁATNIE nasz Generator pobytu.
W zaledwie 5 minut i 5 kliknięć otrzymasz swój program odwiedzin na pół dnia. Co więcej, wszystkie rezerwacje – jeśli chcesz, bez żadnego obowiązku – atrakcji, które chcesz zobaczyć, są również przewidziane. Rezerwacja transportu (samolot, pociąg lub samochód) oraz zakwaterowania również wchodzi w zakres. Nawet propozycje wartościowych pamiątek dla siebie, swoich przyjaciół i rodziny.
Jak to działa?
Kliknij w "Organizator pobytu w Paryżu" – całkowicie bezpłatny, który pozwoli Ci uniknąć stresu związanego z maksymalnym zwiedzaniem w minimalnym czasie. Następnie będziesz musiał dokonać wyboru:
1/ Wybierz swoje ogólne preferencje poprzez kliknięcie na listę (Muzea, Kościoły, Zabytki, Parki itp.);
2/ Generator pobytów VPBY zaproponuje Ci wszystkie odpowiednie opisy;
3/ Wybierz, klikając na nazwy muzeów, zabytków, parków lub innych aktywności, które Cię interesują;
4/ Organizator przedstawi Ci plan pobytu na każdy dzień;
5/ z optymalizacją geograficzną zwiedzania – jeśli sobie tego życzysz – aby uniknąć uciążliwych i męczących przemieszczeń.
Wszystko to odbywa się w 5 kliknięć i zaledwie 3 minuty. I jest całkowicie bezpłatne. Aby z niego skorzystać, kliknij na "Organizator pobytu w Paryżu"
Uwaga: chcesz wiedzieć, co o swoim doświadczeniu mówią Użytkownicy Generatora pobytów VPBY? Kliknij na "Stworzyli swoją podróż z VPBY"
3. Lista rezerwacji do dokonania
Aby nie tracić czasu na stanie w kolejce, zalecamy dokonanie rezerwacji online kilka dni wcześniej. Wszystkie oficjalne rezerwacje są przydatne i dostępne na naszej stronie internetowej:
Rezerwacje wstępu do muzeów, zabytków, spektakli oraz rejsów po Sekwanie
Rezerwacje dotyczące przyjazdu do Francji: samoloty, pociągi, samochody
Rezerwacje noclegów: hotele, apartamenty, domki letniskowe – w Paryżu lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie
Linki do wszystkich rezerwacji znajdziesz bezpośrednio w artykułach dotyczących interesujących Cię zwiedzania lub w trasach naszych spacerów z przewodnikiem. Klikając w "Rezerwacje" w pasku nagłówka, uzyskasz dostęp do wszystkich niezbędnych rezerwacji na czas pobytu. Na przykład:
Rezerwacja wstępu do katedry Notre-Dame w Paryżu (wstęp bezpłatny, jednak rezerwacja zalecana, aby uniknąć kolejki)
Rezerwacja biletów na Conciergerię (łącznie z Sainte-Chapelle)
Rezerwacja biletów do Pałacu Wersalu: Bilet wstępu + Dostęp do Ogrodów + Domena Trianon
4. Pamiątkowe zdjęcia z Paryża – kolekcja unikatowych fotografii
To kolekcja zdjęć w wysokiej rozdzielczości, dostępnych w formie cyfrowej lub jako trwałe odbitki (od 75 do 100 lat). Rozmiary wahają się od kartki pocztowej po duże zdjęcia o wymiarach 1 m lub większych. Pamiątka na całe życie, która ozdobi Państwa wnętrze. Wysokiej jakości pamiątka (coś więcej niż zwykła pamiątka z wieżą Eiffla z plastiku). W bardzo atrakcyjnej cenie. Kliknij w:
5. Powróć z autorskim reportażem fotograficznym z Twojego pobytu w Paryżu
Reportaż wykonany przez profesjonalnych fotografów w wybranych przez Ciebie miejscach Paryża lub zaproponowanych przez nas. Reportaż „rodzinny”, ślub, inne wydarzenia. Od 1 godziny do całego dnia. Najlepszy stosunek jakości do ceny. Kliknij na :
