Bulwar Haussmanna na cześć człowieka, który nadał Paryżowi nowy impuls

Bulwar Haussmanna obramowany jest przez najbardziej eleganckie kamienice Paryża. Rozciąga się na ponad 2 500 metrów, od alei Friedlanda (300 metrów od Łuku Triumfalnego na zachodzie) aż po bulwary Montmartre i Włoskie (na wschodzie, tuż obok Muzeum Grévin).

Przebiega przez kilka dzielnic 8. i 9. okręgu. Słynie z wielkich domów handlowych oraz ekskluzywnych butików. Bulwar Haussmanna stał się wizytówką francuskiego szyku. Ale to nie wszystko…

Pochodzenie bulwaru Haussmanna

Paryż od wieków odbudowywał się na własnych fundamentach. Jednak prawdą jest, że wzrost demograficzny stolicy w XVIII wieku i w pierwszych dekadach XIX wieku doprowadził do znacznego zagęszczenia centralnych dzielnic.

W pierwszej połowie XIX wieku Paryż liczył ponad milion mieszkańców, a jego ulice były wąskie, kręte i słabo oświetlone. Szerzyły się w nich epidemie, w tym cholera z 1832 roku.

Te dzielnice, położone wewnątrz dawnych fortyfikacji króla Karola V, przebudowanych za panowania Ludwika XIII, tworzyły gęstą sieć wąskich uliczek, które utrudniały ruch. W 1851 roku w Paryżu zarejestrowano 60 259 pojazdów konnych, a łączna długość ulic miasta wynosiła 500 kilometrów.

W domach mieszkała stale rosnąca liczba ubogiej ludności, co sprzyjało fatalnym warunkom sanitarnym, potępianym przez higienistów.

Według ówczesnych poglądów wąskie ulice i wysokość budynków uniemożliwiały cyrkulację powietrza oraz rozprzestrzenianie się „miazmatów”, uważanych za nosicieli chorób i śmierci.

Zamożne warstwy społeczeństwa stopniowo opuszczały te dzielnice, przenosząc się na północne i zachodnie przedmieścia. To właśnie proces postępującego zubożenia centrum miasta, połączony z towarzyszącymi mu zagrożeniami politycznymi, XIX-wieczne wielkie prace miały zasadniczo powstrzymać.

Napoleon III i prefekt Haussmann

Gdy Ludwik Napoleon Bonaparte powrócił w 1848 roku z wygnania w Londynie, został wybrany prezydentem Republiki Francuskiej. Głęboko zrobiła na nim wrażenie przewiewna i nowoczesna architektura zachodnich dzielnic angielskiej stolicy, odbudowanych po pożarze, który ją spustoszył w XVII wieku.

Dla niego był to wzór godny naśladowania. W 1850 roku oświadczył: « Paryż jest sercem Francji. Wszystkie nasze wysiłki powinny być skierowane na upiększenie tego wielkiego miasta, na poprawę losu jego mieszkańców. Otwórzmy nowe ulice, uzdrówmy zaniedbane dzielnice, które cierpią z powodu braku powietrza i światła, i pozwólmy, by promienie słońca przenikały wszędzie, do naszych murów. »

Jorge Eugène Haussmann, początkowo prefekt Gironde (miasta Bordeaux), zdobył uznanie dzięki upiększaniu Bordeaux. Wytyczył nowe, proste ulice, poprawił oświetlenie gazowe oraz doprowadzenie wody do miasta.

Misja, zdefiniowana przez Napoleona III, polegała na upiększeniu Paryża. W ramach przebudowy stolicy prefekt Haussmann zaprojektował (między innymi) tę wielką arterię. Miała to być oś ułożona po przekątnej, łącząca pierwsze okręgi Wielkich Bulwarów z obwodem fortyfikacji Generalnych Fermierów.

Udało się to osiągnąć jedynie kosztem zniszczenia wielu dzielnic. Zrównano nawet z ziemią dom, w którym się urodził. Znajdował się on na rogu ulicy Faubourg-Saint-Honoré.

Organizacja Haussmanna i wyobraźnia Napoleona III

Wielkim pomysłem Haussmanna i Napoleona było wprowadzenie polityki ułatwiającej „krążenie strumieni”: ludzi, towarów, powietrza i wody.

Baron Haussmann był zagorzałym zwolennikiem teorii higienistycznych. Paryż miał być przewietrzony, ułatwiono dostęp do wówczas rozwijających się dworców, a komunikacja między 80 dzielnicami administracyjnymi stolicy została usprawniona.

Opracowano różne plany mające na celu przebudowę paryskiej sieci drogowej. Sam cesarz miał własne pomysły. Ostatecznie przyjęto ostateczny plan. Prace zaangażowały 80 000 robotników, rzemieślników, ślusarzy, rzeźbiarzy i innych. Projekt nadzorowany był przez państwo i finansowany z pożyczek, lecz powierzony prywatnym przedsiębiorcom.

Prace trwające ponad 25 lat

Prace obejmowały nie tylko urządzenie ulic, ale także połączenie ich siecią kanałów i doprowadzenia wody. Były więc prowadzone etapami.

Dawne odcinki E i F należały do bulwaru Beaujon.
Odcinek F: między ulicą Miromesnil a ulicą Faubourg-Saint-Honoré, dekret z 17 października 1857 r.
Odcinek E: między ulicą Havre a ulicą Miromesnil, dekret z 16 lipca 1862 r.
Odcinek D: między ulicą Chaussée-d’Antin a ulicą Havre, dekret z 27 grudnia 1865 r.
Odcinek C: od ulicy Taitbout i placu Adrien-Oudin do ulicy La Fayette i ulicy Chaussée-d’Antin, dekret z 22 lutego 1868 r.
Odcinek B: od ulicy Laffitte do ulicy Taitbout i placu Adrien-Oudin, dekret z 24 lipca 1913 r., otwarty w 1926 r.
Odcinek A: od ulicy Drouot i bulwaru des Italiens do ulicy Laffitte, dekret z 12 stycznia 1922 r., otwarty w 1926 r.

Bulwar otrzymał nazwę Haussmanna w 1864 roku, jeszcze za jego życia i na długo przed ukończeniem prac. Baron Haussmann, urodzony w 1809 roku, zmarł w 1891 roku, podczas gdy prace budowlane zakończono dopiero w 1926 roku.

Warto zauważyć, że siła robocza, która zbudowała to dzieło, składała się w dużej mierze z murarzy pochodzących z Creuse (Masyw Centralny). Przybyli oni do Paryża, aby zarobić na utrzymanie swoich rodzin pozostałych na wsi.

Prace, które doprowadziły do upiększenia i unowocześnienia całego Paryża

Po pierwsze, sieć drogowa: w całej stolicy wytyczono 64 kilometry nowych dróg.

Wśród nich znalazła się rozbudowa ulicy Rue de Rivoli, bulwaru Boulevard de Sébastopol, bulwaru Boulevard Saint-Michel, a także zagospodarowanie Pola Elizejskich i alei Avenue de l’Opéra (ukończonej już po upadku Drugiego Cesarstwa).

To doprowadziło do niemal całkowitego zniknięcia ostatnich pozostałości średniowiecznego miasta… z wyjątkiem jego kościołów. W ciągu dziesięciu lat zburzono 25 000 domów, ale tysiące budynków odbudowano w słynnym „stylu haussmannowskim”.

„Styl haussmannowski” obecny w całym Paryżu

W swej gorączce upiększania Paryża Haussmann przyczynił się również do powstania parków i ogrodów, które powstały w stolicy za Drugiego Cesarstwa:

park Monceau, przebudowany przez Alphanda, jednego z jego inżynierów;
park Buttes-Chaumont, dawny kamieniołom gipsu istniejący od średniowiecza;
park Montsouris itd.
W ogólności, wierny swoim higienistycznym ideom, Haussmann pragnął, aby w każdej z 80 dzielnic stolicy znalazł się przynajmniej jeden plac.

Baron Haussmann: inne realizacje w innych częściach Paryża

Haussmann zadbał również o upiększenie miejsc publicznych:

sąd paryski został całkowicie odnowiony,
Louvre został ukończony
oraz pałac Tuileries zrekonstruowany (zanim został podpalony przez rozruchy podczas Komuny Paryskiej w 1871 roku).
Charles Garnier otrzymał zlecenie wybudowania nowej opery. Prace rozpoczęto w 1862 roku i ukończono w 1875.
Rzeźnie w La Villette pochodzą również z tego okresu (z Merindolem lub Janvierem – w zależności od źródła – jako architektem).
Hôtel-Dieu (szpital) zaprojektował architekt Émile Gilbert, a następnie jego zięć.
Renowacja Hali Centralnych (1852–1872), „brzucha Paryża”, została powierzona Victorowi Baltardowi, autorowi słynnych pawilonów.
Innowacją na miarę epoki było także stworzenie gigantycznej sieci kanałów ściekowych pod paryską ziemią, dzięki inżynierowi Eugène'owi Belgrand. W 1878 roku stolica liczyła blisko 600 kilometrów kanałów, podczas gdy w 1850 roku było ich zaledwie 100.

W 1860 roku, wraz z powiększeniem się Paryża o przyłączone gminy (Belleville, Batignolles, część Auteuil itd.), stolica niemal podwoiła swoją powierzchnię i zyskała prawie pół miliona mieszkańców. Pod kierunkiem Haussmanna nowe dzielnice wyposażono w ratusze, szkoły, koszary, szpitale i wiele innych obiektów.

Koszt prac „haussmannowskich” w ciągu 25 lat

Łącznie, w ciągu ponad dwudziestu lat, wydano dwa miliardy franków złotych, co stanowiło równowartość… rocznego budżetu Francji. Projekt finansowany był z pożyczek. A podatnicy paryżanie spłacali odsetki aż do 1914 roku…

Bulwar Haussmanna i wielkie domy handlowe – reguły stylu haussmannowskiego również obowiązują

Bulwar Haussmanna otaczają dwa największe domy handlowe Paryża: Printemps oraz Galeries Lafayette. Eleganckie i tętniące życiem, te centra aktywności przyciągają turystów z całego świata. To właśnie dzięki nim bulwar zyskał sławę od końca XIX wieku.

Wszystkie budynki przy bulwarze Haussmanna są utrzymane w stylu haussmannowskim

parter zajmują sklepy oraz mieszkanie dozorcy;
drugie piętro to tzw. piętro burżuazyjne, gdzie znajdują się apartamenty arystokracji i wyższej burżuazji; lokale posiadają wysokie sufity i balkony;
piąte piętro wyróżnia się ciągłym balkonem biegnącym wzdłuż fasady;
na poddaszu mieszka służba.

Zbudowane jeden obok drugiego, budynki te tworzą tzw. „mur budynków”.

Inne atrakcje bulwaru Haussmanna

Bulwar Haussmanna to jednak nie tylko te dwa ikoniczne domy handlowe. To także dynamiczna dzielnica centralnego Paryża, pełna prestiżowych i historycznych adresów.

Najbardziej tętniąca życiem część zaczyna się od placu Saint-Augustin i jego imponującego kościoła, by zakończyć się w Galeries Lafayette oraz Printemps. Po drodze mija się operę Garniera. Aktywność jest tu intensywna, z ciągłym ruchem bankowców, klientów, kinomanów i turystów.

W spokojniejszej części bulwaru, pod numerem 158, znajduje się muzeum Jacquemart-André, poświęcone sztukom pięknym i sztuce dekoracyjnej. Przez cały rok organizuje ono duże wystawy. Spacer tą arterią to także okazja, by podziwiać niektóre z najpiękniejszych fasad w stylu haussmannowskim w Paryżu, a także liczne wybitne budynki.

Adresy, które zapisały się w historii

Nr 7: dawna siedziba francuskiej filii wytwórni gramofonowej, która dystrybuowała w kraju brytyjskie marki płyt Columbia i His Master's Voice. Malarka Marthe Flandrin (1904–1987) stworzyła fresk w budynku poczty. Dzieło to zostało uratowane przed zniszczeniem przez Musée des Années Trente w Boulogne-Billancourt w 1992 roku.

Nr 12: Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg (ERR) (Einsatzstab szefa Rosenberg) był oddziałem do spraw zagranicznych NSDAP. Na jego czele stał Alfred Rosenberg, działający w ramach ministerstwa spraw zagranicznych NSDAP. ERR miał służyć jako organ wykonawczy dla Hohe Schule (Wyższej Szkoły) Rosenberga.
Już od 1940 roku ERR dokonywał licznych konfiskat mienia należącego do Żydów oraz masonów na terenach okupowanych przez Wehrmacht.

Nr 14: od 2005 roku siedziba grupy Figaro, właściciela francuskiego dziennika referencyjnego Le Figaro.

Nr 16: Paris Marriott Opera Ambassador Hotel. Budynek ten był kwaterą główną dowództwa sektora wschodniego Wielkiego Paryża podczas niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej.

Nr 17: miejsce spoczynku Charles’a Blondela (1807–1877), burmistrza Courbevoie w latach 1865–1872. Była siedziba Banque Transatlantique. Obecna siedziba grupy Danone.

Nr 31: budynek, w którym po śmierci matki w 1878 roku, aż do 1887 roku (po ślubie Marciala) mieszkali malarze Gustave Caillebotte i Martial Caillebotte. Kilka płócien Gustava Caillebotte’a przedstawia widok z balkonu mieszkania, jak Mężczyzna na balkonie (1880), Mężczyzna na balkonie, bulwar Haussmanna (1880), Balkon w Paryżu (1881), a także sceny wnętrz, jak Partia wista (1881). Obecnie w budynku mieści się siedziba Société Générale (główny wjazd pod nr 29).

Nr 40: Galerie Lafayette Haussmann.

Nr 64: Printemps Haussmann.

Nr 67: w 1910 roku siedziba „Towarzystwa Ogólnego do Produkcji Dynamitu”, przedsiębiorstwa założonego w 1875 roku przez Paula Barbe i Alfreda Nobla.

Nr 79: siedziba Radia Paryż między 1924 a 1933 rokiem, następnie Banku Handlowego dla Europy Północnej. Bank ten służył jako pośrednik finansowy ZSRR w działalności komunistycznej we Francji podczas zimnej wojny, począwszy od 1965 roku.

N° 102 : Marcel Proust (1871–1922) zamieszkał w tym budynku po śmierci rodziców, 27 grudnia 1906 roku. Było to duże mieszkanie składające się z sześciu pokoi na drugim piętrze, między dziedzińcem a ulicą, gdzie spostrzegł „tryumf złego smaku mieszczańskiego”.

Mieszkał tam do 1919 roku, pisząc tam „W poszukiwaniu straconego czasu”.

Marcel Proust odziedziczył część budynku po matce, która z kolei była spadkobierczynią swojego stryja. Nieruchomość została wystawiona na licytację w 1907 roku. Marcel Proust pozostał w niej najemcą do 1919 roku, kiedy to bank zakupił budynek i wypowiedział umowę najmu mieszkańcom.

W 1996 roku bank odbudował pokój Marcela Prousta i udostępnił go publiczności. Pomieszczenie, pozbawione mebli, znajduje się obecnie w muzeum Carnavalet. Na fasadzie umieszczono tablicę pamiątkową.

Naprzeciwko numeru 132, na rogu z ulicą Laborde: pomnik Haussmanna, wykonany przez François Cogné w 1889 roku.

Uwaga
Posąg Williama Shakespeare’a (1564–1616), dzieło Paula Fourniera z 1888 roku, znajdujący się na rogu avenue de Messine, został zniszczony podczas okupacji. Został podarowany miastu Paryżowi przez bogatą Brytyjkę.

N° 107 : fasada ozdobiona płaskorzeźbami (1864) autorstwa Aimé Millet (1819–1891).

Nr 121: tam zmarł w 1910 roku cyrkowiec Charles Franconi. Paryżowska siedziba banku Lazard.

Przy nr 134: Geneviève Halévy (1849–1926) prowadziła tu salon w rozległym apartamencie na pierwszym piętrze od strony dziedzińca, po swoim ponownym zamążpójściu w 1886 roku z Émile’em Strausem, adwokatem Rothschildów.

Wcześniej była żoną kompozytora Georges’a Bizeta (ulubionego ucznia jej ojca, kompozytora Jacques’a Fromentala Halévy’ego), który zmarł nagle w 1875 roku, pozostawiając jej syna (Jacques’a Bizeta).

Wielki salon w kształcie rotundy zdobiły obrazy Nattiera, Quentina de La Tour oraz Claude’a Moneta, a także portret gospodyni autorstwa Jules’a-Éliego Delaunaya (1876, obecnie w Musée d’Orsay).

Pani Straus przyjmowała każdej niedzieli i zyskała wielki wpływ w Paryżu. Pomimo żydowskiego pochodzenia i niskiego stanu, utrzymywała liczne kontakty zarówno w środowisku arystokratycznym Saint-Germain-des-Prés, jak i w świecie sztuki oraz literatury.

Wśród jej gości byli pisarze i artyści, tacy jak Ludovic Halévy, Henri Meilhac, Edgar Degas, Forain, Paul Bourget, Jules Lemaître, Paul Hervieu, Georges de Porto-Riche, Antoine de Ganderax oraz Robert de Montesquiou. Spotykali się tu również politycy, między innymi Léon Blum, a także aktorzy, jak Lucien Guitry, Réjane i Emma Calvé, oraz cudzoziemcy, np. Lady de Grey, Lord Lytton i George Moore, przyprowadzani przez Jacques’a-Émile’a Blanche’a.

W salonie tym bywały także osobistości ze świata towarzyskiego, takie jak książę Auguste d’Arenberg, hrabina Adhéaume de Chevigné, księżna Mathilde, księżna Edmonda de Polignac, hrabina Greffulhe, hrabina de Pourtalès, księżna de Mouchy, księżna Murat oraz hrabia Louis de Turenne.

Jak napisał Ludovic Halévy: « Salon Geneviève przyciągał tak, jak kiedyś Café des Mille Colonnes przyciągała do siebie faubourg Saint-Germain, a ten z kolei przyciągał tak, jak kiedyś Café des Mille Colonnes».

Marcel Proust, przyjaciel i kolega szkolny Jacques’a Bizeta oraz Daniela Halévy’ego z liceum Condorcet, poznał tu Charles’a Haasa, który później stał się pierwowzorem postaci Swanna. Samą Geneviève Straus Proust uczynił pierwowzorem księżnej Oriany de Guermantes.

Nr 136: fikcyjna siedziba SPECTRE w serii filmów o Jamesie Bondzie.

Nr 158-158bis: Muzeum Jacquemart-André. Kilka kroków od Pola Elizejskiego.

Pałac należący do małżeństwa Jacquemart-André kryje najpiękniejszą prywatną kolekcję dzieł sztuki w Paryżu, w otoczeniu XIX-wiecznej rezydencji. Sale pałacu wystawiają dzieła sztuki i obrazy mistrzów takich jak Uccello, Mantegna, Botticelli, Van Dyck, Rembrandt, Fragonard, Reynolds…

Nr 162: budynek, w którym mieszkał i zmarł André Becq de Fouquières (1874–1959). Był on człowiekiem pióra, prezesem Stowarzyszenia Paryżanin z Paryża, założycielem Komitetu Dobrych Obyczajów Francuskich oraz Komitetu Prestiżu i Propagandy Narodowej (tablica pamiątkowa).

Bulwar Haussmanna i jego banki

Na bulwarze Haussmanna znajdują się również duże banki i towarzystwa ubezpieczeniowe:

nr 29: Société Générale
nr 59: Crédit du Nord
nr 94: Royal Bank of Scotland
nr 121: Lazard Frères

Inne atrakcje bulwaru Haussmanna

Bulwar Haussmanna to jednak nie tylko dwa domy handlowe i banki. To także tętniąca życiem dzielnica w centrum Paryża, w której znajdują się prestiżowe i historyczne adresy.

Najbardziej dynamiczna część zaczyna się przy placu św. Augustyna z okazałym kościołem i kończy się przy domach handlowych Printemps i Galeries Lafayette. Nie można też pominąć Opery Garniera. Jest to miejsce nieustannego ruchu, gdzie spotykają się bankowcy, klienci, kinomani i turyści.

W spokojniejszej części bulwaru, pod numerem 158, mieści się muzeum Jacquemart-André poświęcone sztuce dekoracyjnej i pięknym sztukom, które co roku organizuje ważne wystawy. Spacer tą arterią pozwala również podziwiać niektóre z najpiękniejszych fasad w stylu haussmannowskim w Paryżu, a także liczne wyjątkowe budynki.

Filmy nakręcone na bulwarze Haussmanna

Duża część filmu *Winda na szafot* (1958) Louisa Malle’a rozgrywa się na bulwarze Haussmanna, w pobliżu ulicy de Courcelles.
Scena samochodowa z filmu *Tożsamość Bourne’a* (2002) Douga Limana również została nakręcona na bulwarze.

Do zobaczenia w okolicy

Możesz zwiedzić okolicę, wybierając jedną z naszych spacerów z przewodnikiem rozpoczynających się na bulwarze Haussmanna (Galerie Lafayette lub Le Printemps):

Spacer z Opery Garnier do Galerii Lafayette i placu Zgody

Możesz także zobaczyć lub odwiedzić (oraz zarezerwować online, gdy jest to dostępne) następujące atrakcje:

Bonus: 5 ważnych wskazówek, aby dobrze zorganizować i udany pobyt w Paryżu

Czy zauważyliście, że nasza strona udostępnia narzędzia, które pomogą Wam łatwo zorganizować podróż do Paryża, aby Wasz pobyt był udany i bezstresowy?

1. Tłumacz - przewodnik po wyrażeniach dla osób, które nie posługują się biegle francuskim

Masz trudności ze znalezieniem odpowiedniego słowa lub wyrażenia po francusku? Kliknij tutaj w PRZEWODNIK PO WYRAŻENIACH – lub w prawym górnym rogu ekranu. To leksykon 100 przydatnych słów i/lub wyrażeń dla turysty odwiedzającego Paryż. Będziesz czuł się swobodnie w restauracji, hotelu, podczas zakupów, w metrze, przy powitaniach, pytaniu o drogę itp. Dostępnych jest osiem języków. A wiesz co? Możesz dodatkowo posłuchać każdego słowa i wyrażenia po francusku.

2. Generator pobytu VPBY

W Paryżu jest wiele interesujących i pouczających rzeczy do zobaczenia. Dobrze zorganizowany pobyt jest mocno zalecany. Aby Ci pomóc, udostępniamy BEZPŁATNIE nasz Generator pobytu.

W zaledwie 5 minut i 5 kliknięć otrzymujesz swój program odwiedzin na pół dnia. Co więcej, wszystkie rezerwacje – jeśli chcesz, bez żadnego obowiązku – atrakcji, które chcesz zwiedzić. Możesz również zarezerwować transport (samolot, pociąg lub samochód) oraz zakwaterowanie. Otrzymasz nawet propozycje cennych pamiątek dla siebie, przyjaciół i rodziny.

Jak to działa?
Kliknij w "Organizator pobytu w Paryżu", całkowicie darmowy, który pozwoli Ci bez wysiłku zobaczyć jak najwięcej w jak najkrótszym czasie. Następnie będziesz musiał dokonać wyboru:

1/ Wybierz swoje "ogólne preferencje" poprzez kliknięcie na listę (muzea, kościoły, zabytki, parki itp.);
2/ Generator pobytów VPBY przedstawi Ci zestaw odpowiednich kart atrakcji;
3/ Wybierz, klikając na nazwy muzeów, zabytków, parków lub innych aktywności, które Cię interesują;
4/ Organizator przedstawi Ci plan dla każdego dnia Twojego pobytu;
5/ z optymalizacją geograficzną zwiedzania w ciągu dnia – jeśli sobie tego życzysz – aby uniknąć męczących i uciążliwych przemieszczeń.

Wystarczy 5 kliknięć i zaledwie 3 minuty. I to całkowicie bezpłatne. Aby z niego skorzystać, kliknij w "Organizator pobytu w Paryżu"

Uwaga: chcesz dowiedzieć się, co o swoim doświadczeniu mówią Użytkownicy Generatora Wyjazdów VPBY? Kliknij w "Stworzyli swoją podróż z VPBY"

3. Lista rezerwacji do zrobienia

Aby nie tracić czasu na stanie w kolejce, zalecamy zrobienie rezerwacji online na kilka dni przed wyjazdem. Wszystkie oficjalne rezerwacje są przydatne i dostępne na naszej stronie:

Rezerwacje wstępu do muzeów, zabytków, spektakli, rejsów po Sekwanie
Rezerwacje przyjazdu do Francji: samoloty, pociągi, samochody
Rezerwacje noclegów: hotele, apartamenty, domki – w Paryżu lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie

Znajdziesz linki do wszystkich rezerwacji bezpośrednio w artykułach dotyczących zwiedzanych atrakcji lub na trasach spacerów z przewodnikiem. Klikając w "Rezerwacje" w pasku nagłówka, uzyskasz dostęp do wszystkich rezerwacji, których będziesz potrzebować podczas pobytu. Na przykład:

4. Pamiątkowe zdjęcia z Paryża – kolekcja do zapamiętania

To kolekcja zdjęć w wysokiej rozdzielczości dostępnych w formie cyfrowej lub jako trwałe odbitki (75 do 100 lat). Rozmiary wahają się od kartki pocztowej po duże zdjęcia o wymiarach 1 m lub większych. Pamiątka na całe życie, która ozdobi Państwa wnętrze. Wysokiej jakości pamiątka (coś więcej niż zwykła wieża Eiffla z plastiku). W bardzo przystępnej cenie. Kliknij na :

5. Powróć z indywidualnym reportażem zdjęciowym z pobytu w Paryżu

Reportaż przygotowany przez profesjonalnych fotografów w Paryżu w miejscach Państwa wyboru lub przez nas sugerowanych. Reportaż „rodzinny”, ślub, inne wydarzenia. Od 1 godziny do całego dnia. Najlepszy stosunek jakości do ceny. Kliknij na :

Nasi Partnerzy Fotografowie