Pałac Luksemburski, ogrody, muzeum i Senat w jednym miejscu

Pałac Luksemburski, ogrody, muzeum i Senat w jednym miejscu

Pałac Luksemburski został zbudowany na miejscu miejskiej rezydencji z XVI wieku, należącej do Franciszka de Piney, księcia Luksemburga.

Rodzina ta miała jedynie odległy i pośredni związek z księstwem Luksemburg. Co więcej, w momencie zakupu ta linia rodu była już dawno wymarła, a samo księstwo należało wówczas do Hiszpanii.

Pałac Luksemburski znajduje się w pobliżu Panteonu i Sorbony, w Paryżu.

Trzy instytucje w jednym miejscu

Otóż to, co nazywamy „Luksemburkiem”, składa się z trzech części, z których każda jest niezależna, ale wszystkie pozostają pod władzą Senatu, wyższej izby ustawodawczej państwa francuskiego.

  • Pałac Luksemburski, w którym mieści się wyższa izba

  • Ogród Luksemburski Jardin du Luxembourg, gdzie znajduje się Pałac

  • Muzeum Luksemburskie, którego początki sięgają 1750 roku

Pałac Luksemburski: budynek

Regentka Maria Medycejska, wdowa po Henryku IV, nabyła w 1612 roku pałac i posiadłość zwaną „Luksemburg” i w 1615 roku zleciła budowę budynku. Prace rozpoczęto w 1624 roku, a ukończono w 1631.

Została jednak wygnana przez swego syna Ludwika XIII w następstwie intryg (Dzień Oszukanych).

Po jej śmierci w 1642 roku przekazała Pałac Luksemburski drugiemu synowi, Gastonowi, księciu Orleanu, młodszemu bratu króla Ludwika XIII. Po serii kolejnych sukcesji pałac powrócił do domeny królewskiej.

Pałac w latach 1778–1795

W grudniu 1778 roku król Ludwik XVI przekazał dobra i zamek swemu bratu, Ludwikowi-Stanisławowi-Ksaweremu, hrabiemu Prowansji, późniejszemu Ludwikowi XVIII. Gdy ten w 1791 roku uciekł, by uniknąć rewolucjonistów, Pałac Luksemburski został uznany za „dobro narodowe”. Przekształcono go wówczas w więzienie, które funkcjonowało do 1795 roku.

Luksemburg w centrum władzy

Pięciu Dyrektorów Francji osiedliło się tam (rząd ówczesny, zwany „Dyrekcją”, był kierowany przez pięciu Dyrektorów).

Bonaparte, Pierwszy Konsul, osiedlił się w Pałacu Luksemburskim 15 listopada 1799 roku (wówczas francuski ustrój przeszedł na „Konsulat”, kierowany przez trzech Konsulów, wśród których Bonaparte był Pierwszym).

Senat Konserwatywny, zgromadzenie utworzone przez Konstytucję roku VIII (ogłoszoną 28 lutego 1800 roku), osiedlił się tam z wyprzedzeniem już 28 grudnia 1799 roku.

W 1800 roku Napoleon Bonaparte zlecił przebudowę budynku architektowi Chalgrinowi. W 1804 roku osiedliło się w nim pierwszych osiemdziesięciu senatorów. Tworzyli oni „Senat Konserwatywny”, którego zadaniem było zatwierdzanie decyzji cesarza.

W 1814 roku, wraz z powrotem monarchii Burbonów, pałac został przydzielony Izbie Parów – następczyni Senatu. Od tego czasu zachował swoją rolę parlamentarną. Pałac Luksemburski był następnie przypisywany wszystkim kolejnym izbom wyższych w różnych ustrojach.

Zbyt wielu Parów i brak miejsca

Kilka lat później pojawił się problem związany z ulokowaniem 271 członków ówczesnej „Izby Parów”.

W 1836 roku Ludwik Filip polecił architektowi Alphonse’owi de Gisorsowi powiększyć pałac. Budynek, który znamy dzisiaj, pochodzi właśnie z tego okresu.

Pałac Luksemburski i historia najnowsza: 21. wojna światowa

Podczas drugiej wojny światowej pałac został zajęty przez Niemców, a w 1944 roku wyzwoliły go wojska alianckie.

Pałac i obecny Senat

W 1958 roku generał de Gaulle powołał Piątą Republikę: przywrócił Senat, ten, który znamy do dziś.

321 senatorów z Pałacu Luksemburskiego obradowuje w komisjach, aby rozpatrywać projekty ustaw. Jest to Wysoka Izba, jednak nie ma ona pierwszeństwa przed Zgromadzeniem Narodowym. Ustawy są poprawiane i głosowane przez obie izby (tzw. „ping-pong legislacyjny”), lecz w „ostatecznym czytaniu” jedynie teksty ostatecznie przyjęte przez Zgromadzenie Narodowe stają się obowiązującym prawem.

Przewodniczący Senatu: druga osoba w państwie

Przewodniczący Senatu jest drugą najważniejszą osobą w państwie po prezydencie republiki.

Oznacza to, że w przypadku opróżnienia urzędu prezydenta (śmierć, choroba itp.) przewodniczący Senatu staje się *ex officio* „prezydentem tymczasowym” Francji, oczywiście do czasu wyboru nowego prezydenta republiki.

Ten przypadek miał miejsce po śmierci prezydenta Pompidou podczas pełnienia urzędu w 1974 roku. Alain Poher, wówczas przewodniczący Senatu, objął tymczasowo urząd Prezydenta Republiki. Nowo wybranym prezydentem został Valéry Giscard d’Estaing.

Zwiedzanie Pałacu Luksemburskiego i przestrzeni zajmowanych przez senatorów

Warto na początku zaznaczyć, że biblioteka Senatu liczy 450 000 woluminów.

Możliwe jest zwiedzenie części Pałacu Luksemburskiego zajmowanej przez Senat, jednak podlega ona bardzo rygorystycznym przepisom. Chodzi bowiem o jedną z dwóch izb ustawodawczych Francji – zatem bezpieczeństwo jest priorytetem.

Gdy Wysoka Izba obraduje (zazwyczaj we wtorki, środy i czwartki), istnieje możliwość uczestniczenia w posiedzeniach za zaproszeniem senatora.

Pozostałe zwiedzanie jest niedostępne, z wyjątkiem grup liczących maksymalnie 40 osób i na wniosek senatorów. (Termin: 3 miesiące).

Inwentarz Pałacu Luksemburskiego zajmowanego przez Senat

Oprócz sali obrad, w której zbierają się zgromadzenia, Senat mieści wspaniałe i historyczne sale oraz galerie. Takimi miejscami są m.in. Sala Złotych Ksiąg, Kaplica oraz Biblioteka o długości 52 metrów, licząca 450 tysięcy woluminów. Jej odpowiednik, Sala Konferencyjna, Honorowe Schody – wszystkie ozdobione posągami, złoconymi boazeriami i malowanymi sufitami – są równie wspaniałe.

Ogrody Pałacu Luksemburskiego

Maria Medycejska szczególnie zadbała o stworzenie wokół swego pałacu parku liczącego 24 hektary, z 2 tysiącami wiązów, fontannami i grotami w stylu włoskim. Wszystkie one inspirowane są Grotą Buontalentiego z ogrodów Boboli we Florencji, mieście jej pochodzenia.

Ogrody Luksemburskie uderzają dziś spacerowiczów kontrastem między geometrycznymi klombami w stylu francuskim. Przecina je południk paryski. Otaczają je posągi Królowych i Wybitnych Dam.

Wzdłuż ulicy Auguste-Comte ogród zmienia się w ogród angielski o swobodnym układzie alej.

Bliżej zachodniej części, w kierunku ulicy Vavin, znajduje się ogród owocowy, w którym m.in. zachowano kolekcję starych odmian grusz, takich jak Beurré Hardy.

W pobliżu bramy Vavin Senat umieścił serię uli.

Muzeum Luksemburskie, położone niedaleko Pałacu w Ogrodach Luksemburskich

Muzeum Luksemburskie znajduje się w północno-zachodniej części Ogrodu Luksemburskiego. Można do niego dotrzeć przez ogród oraz ulicę Rue de Vaugirard.

Maria Medycejska zleciła Peterowi Paulowi Rubensowi stworzenie serii obrazów do każdego z apartamentów. Miały one tworzyć dwa cykle: pierwszy przedstawiający życie Marii Medycejskiej, przeznaczony do galerii jej apartamentu, oraz drugi, poświęcony życiu Henryka IV, którego nie ukończono (przeznaczony do galerii króla). Seria poświęcona królowej matce znajduje się obecnie w Luwrze.

Muzeum Luksemburskie – pierwsze muzeum otwarte dla publiczności

Muzeum Luksemburskie było pierwszym francuskim muzeum otwartym dla publiczności w 1750 roku, prawie pięćdziesiąt lat przed powstaniem Luwru. Od 1818 roku stało się pierwszym muzeum sztuki współczesnej.

Było ono przeznaczone do prezentowania publiczności zbiorów należących do króla i przechowywanych w Wersalu.

Opat Gougenot sporządził ten raport: « Kolekcja obrazów królewskich [...] liczy obecnie 1800 dzieł, zarówno mistrzów zagranicznych, jak i naszej szkoły. Z tej liczby pan de Tournehem właśnie kazał wystawić 96. Można mieć nadzieję, że pozwoli nam je kolejno oglądać ponownie, przynajmniej te, które można łatwo przewozić. »

Te „obrazy królewskie” wystawiano obok ukończonych płócien Rubensa.

Zwiedzanie odbywało się w środy i soboty, w wyznaczonych godzinach, trwających zaledwie trzy godziny! Większość zbiorów Luwru z tamtego okresu została później przeniesiona do Luwru.

Muzeum Luksemburskie: dwie wystawy rocznie

Od 2000 roku Muzeum Luksemburskie prezentuje dwie wystawy rocznie.

Główne tematy programu to renesans w Europie, związki między sztuką a władzą oraz rola Paryża jako stolicy sztuki.

Położone niedaleko Pałacu i Ogrodu Luksemburskiego, muzeum należące do Senatu stanowi część wyjątkowego otoczenia w sercu Dzielnicy Łacińskiej. Jego przestrzenie zostały całkowicie przebudowane przez architekta Shigeru Bana, aby pomieścić restaurację/kawiarnie Angelina oraz warsztaty edukacyjne muzeum.

Co warto zobaczyć w okolicy

Możesz zwiedzić okolicę, korzystając z naszych spacerów z przewodnikiem, rozpoczynając od Mostu Nowego:

Możesz także zobaczyć lub odwiedzić następujące pobliskie atrakcje: