2000 lat historii Francji, 13 postaci politycznych, które ją ukształtowały

2000 lat historii Francji. Ale historia tego, co miało stać się Francją, rozpoczęła się znacznie wcześniej. Już w okresie paleolitu. Na stanowisku Bois-de-Riquet w Lézignan-la-Cèbe, w departamencie Hérault, odkryto jedne z najstarszych śladów obecności człowieka na terenie dzisiejszej Francji, datowane na okres między 1,1 a 1,2 miliona lat temu. Od około 350 000 lat przed naszą erą na terenie Francji występował neandertalczyk. Natomiast od około 42 000 lat przed naszą erą pojawia się Homo sapiens, zajmując tereny neandertalczyków, którzy stopniowo wymierali.

Podobnie jak w pozostałej części Europy, w okresie neolitu dochodzi do rozwoju rolnictwa i hodowli, opierającego się na dwóch głównych nurtach neolityzacji: nurcie dunajskim (kultura wstęgowa) i nurcie śródziemnomorskim (kultura kardialna).

Około VI tysiąclecia p.n.e. na południowym wschodzie, a między 5700 a 5500 r. p.n.e. we wschodniej Francji, stopniowo pojawiają się uprawa zbóż, udomowienie zwierząt oraz nowe techniki rzemieślnicze, takie jak garncarstwo, tkactwo i polerowanie kamienia.

Ta ludność rolnicza okresu neolitu została niemal całkowicie zastąpiona lub zasymilowana przez napływ nowych populacji, od końca neolitu do początków epoki brązu. Te populacje pochodzące ze stepów były już obecne na terenie dzisiejszej Francji od 2650 r. p.n.e. Charakteryzowały się umiejętnością udomowienia konia, wynalezieniem koła, wprowadzeniem technik obróbki brązu oraz ustanowieniem nowych struktur społecznych. Ludy celtyckie wyróżniały się różnymi podgrupami haplogrupy R1b-M269, wprowadzonymi do Europy przez te migracje indoeuropejskie.

Od 1300 r. p.n.e. do La Tène (500 r. p.n.e.), przed 2000 latami historii Francji omawianymi w naszym artykule

Wydaje się, że kolonizacja przyszłej Galii przez Celtów pochodzących z Europy Środkowej rozpoczęła się około 1300 r. p.n.e. i zakończyła się około 700 r. p.n.e. Pod koniec VIII wieku p.n.e. rozpowszechnia się obróbka żelaza (epoka żelaza). Powstaje nowa arystokracja wojowników, dzięki pojawieniu się mieczy żelaznych i walki konnej. To rewolucjonizuje dotychczasową, rolniczą i egalitarną organizację społeczną Celtów. W wyniku zmian klimatycznych pod koniec duńskiej epoki brązu, Celtowie z regionów nadreńskich (Nadrenia-Dunaj, Las Hercyński) rozszerzają swoje wpływy na resztę Galii pod koniec VI i na początku V wieku p.n.e. Jest to druga epoka żelaza, czyli okres La Tène.

Rozwijają się wymiany handlowe na dalekie odległości. Około 600 r. p.n.e. grecka osada Massalia (Marsylia) zostaje założona na wybrzeżu Morza Śródziemnego przez greckich żeglarzy pochodzących z Fokai (stąd jej trwały przydomek „Miasto Fokajczyków”). Podczas zakładania miasta Grecy napotykają na opór celtyckich plemion. Jednak Massalia zdobywa decydującą przewagę nad swoimi rywalami około 550 r. p.n.e., kiedy masowo przybywają tu uchodźcy z Fokai, gdyż ich miasto zostało zajęte przez Persów. Wpływ grecki rozprzestrzenia się wzdłuż głównych szlaków handlowych dzięki aktywnej roli Massalii.

Kwitnąca cywilizacja galijska (290–52 r. p.n.e.), kiedy zaczyna się nasze 2000 lat historii Francji

Pod koniec IV wieku p.n.e. i na początku III wieku p.n.e. część Belgów, a także Germanów znad prawego brzegu Renu, posunęła się w kierunku doliny Oise. W II wieku p.n.e. ukształtowała się względna hegemonia plemienia Arwernów (z ośrodkiem wokół dzisiejszego Clermont-Ferrand), charakteryzująca się znaczną siłą militarną oraz bogatymi i wpływowymi wodzami. Jednak rosnący wpływ Rzymu w południowej Galii, zwłaszcza w handlu, stawał się coraz bardziej widoczny. Kilkakrotnie mieszkańcy Massalii (dzisiejszego Marsylii) zwracali się o pomoc do Rzymu, aby odeprzeć zagrożenia ze strony plemion celtycko-liguryjskich oraz presję Imperium Arwernów. Pod koniec II wieku p.n.e. Rzym opanował południowo-wschodnią Galię, w szczególności regiony Langwedocji i Prowansji, tworząc rzymską prowincję Narbonensis. Podbój tych terenów został zakończony w 118 roku p.n.e. po klęsce Arwernów i Allobrogów oraz sojuszu Rzymu z plemieniem Eduów.

Galowie pod przywództwem Arwernów

Po upadku hegemoni Arwernów pod presją Rzymu, największe plemiona Galii – w szczególności Eduowie i Sekwanowie – prowadziły zaciekłą rywalizację. W 58 roku p.n.e. Juliusz Cezar wykorzystał zagrożenie germańskie, które dotknęło Galów, aby interweniować na prośbę Eduów, sojuszników Rzymu. Wojna była długa i krwawa, a w styczniu 52 roku p.n.e., wraz z objęciem władzy przez Wercyngetoryksa, Arwernowie i ich sojusznicy wzniecili powstanie. Zbuntowali się przeciwko armii prokonsula. Cezar musiał stawić czoła determinacji Galów, których bunt objął niemal cały kraj. Oblężenia, podpalenia miast, polityka spalonej ziemi, masakry i deportacje do niewoli były na porządku dziennym, zanim Rzym nie pokonał zdezorganizowanych Galów. W 50 roku p.n.e. Juliusz Cezar opuścił wykrwawioną Galię, przyznając miastom szeroką autonomię. To właśnie w tym okresie żył pierwsza postać z naszej listy budowniczych Francji: Wercyngetoryks.

Prezentujemy te postacie w porządku chronologicznym, aby ułatwić zrozumienie ewolucji terytorium francuskiego poprzez rywalizację między ludami i państwami europejskimi oraz pod wpływem tych postaci.

Poniższe informacje możecie Państwo zestawić z licznymi artykułami naszego serwisu poświęconymi pomnikom Paryża. Zostały one zbudowane, przebudowane i zamieszkane przez wybitne osobistości, które opisujemy:

  • Wyspa Cité istniała już za czasów Chlodwiga I, ale także za Filipa Augusta i Ludwika Świętego.
  • Podobnie jak Conciergeria, stary Pałac Sprawiedliwości na wyspie Cité.
  • Sainte-Chapelle, zbudowana przez Ludwika Świętego.
  • Katedra Notre-Dame w Paryżu, obecna od średniowiecza, gdzie niektórzy byli koronowani.
  • Luwr, który gościł Filipa Augusta, Henryka IV, Ludwika XIV i Napoleona I.
  • Pałac Tuileries, za czasów Napoleona III (przed pożarem, który obrócił go w popiół).
  • Zamek w Wersalu, zbudowany przez Ludwika XIV.
  • Hôtel des Invalides, również zapoczątkowany przez Ludwika XIV, gdzie spoczywa Napoleon I.
  • Pomnik Templariusza Jakuba de Molay, ściśle związany z Filipem Augustem.
  • Le Marais, która przetrwała wszystkie te epoki.

Aby ułatwić zwiedzanie tych zabytków, nie zapomnij zarezerwować biletów, aby uniknąć kolejek. Rezerwacje można dokonać bezpośrednio na naszej stronie, klikając w nazwę danego zabytku:

Aby uzupełnić naszą ofertę, możesz skorzystać z naszych samodzielnych spacerów z komentarzami oraz obszerną dokumentacją na temat historii Paryża:

```html ```