Paryż, miasto świateł. A jednak jego historia skrywa krwawe cienie. Gilotyna jest jednym z najbardziej wymownych symboli.
Symbolem Rewolucji Francuskiej ta maszyna zapadła w pamięć i ścinała głowy. Pozostawiła też swoje ślady na brukach stolicy.
Uwaga : na końcu tekstu znajdziesz
1/ Galerię zdjęć powiązanych z artykułem
2/ Twój Bonus: 5 cennych wskazówek, jak dobrze zorganizować i udany pobyt w Paryżu
Gilotyna: widowisko
Wyobraź sobie plac Zgody, dawniej zwany placem Rewolucji. Padający nóż. Suchy trzask. Tłum wstrzymujący oddech. Gilotyna nie była tylko narzędziem. Była widowiskiem. Makabrycznym rytuałem, który jednocześnie fascynował i przerażał.
Dlaczego powstało to narzędzie? Kto jest jego autorem? I przede wszystkim – ile istnień pochłonęło? Te pytania nadal krążą po uliczkach Paryża i Placu Hôtel de Ville. To właśnie tam wszystko się zaczęło.
Początki pomysłu wynalezienia gilotyny
Za czasów ancien régime sposób wykonania kary śmierci zależał od pozycji społecznej skazanego. Szlachciców ścięto mieczem lub toporem (śmierć uznawana za „szlachetną” i szybką), natomiast plebejuszy wieszano, łamano kołem lub palono. Były to męczarnie długie i bolesne, a ich przebieg zależał od umiejętności kata, które nie były wszędzie jednakowe (w każdym większym mieście był swój kat).
W 1789 roku Francja pogrążona była w rewolucji. Idee Oświecenia podważyły istniejący porządek. Równość i sprawiedliwość stały się wartościami nadrzędnymi. Mimo to metody wykonywania kary śmierci pozostawały barbarzyńskie i nierówne. Kara śmierci musiała ulec zmianie, aby odzwierciedlać nowe, rewolucyjne, równościowe zasady. Gilotyna miała również uosabiać naukową racjonalność epoki.
Gilotyna nie powstała z kaprysu. Odpowiadała na pilną potrzebę. W okresie rewolucji, kiedy panował chaos w reformie prawa karnego. Jej twórcą był doktor Guillotin, który chciał uczynić karę śmierci bardziej humanitarną. Okrutna ironia losu: jego nazwisko stało się synonimem terroru.
Gotowi zanurzyć się w tej mrocznej historii? Podążajcie za nami. Zabieramy was śladami maszyny, która odmieniła Francję. I która uczyniła Paryż sceną jednej z najciemniejszych kart jego dziejów.
Kim był doktor Joseph-Ignace Guillotin?
Joseph-Ignace Guillotin urodził się 28 maja 1738 roku w Saintes, w Charente-Maritime. Syn adwokata, początkowo miał zostać księdzem, lecz później zwrócił się ku medycynie. Studia zaprowadziły go do Paryża, gdzie został cenionym lekarzem. Guillotin wyróżniał się swoim humanitaryzmem, który stanowił centralną wartość jego kariery.
W 1789 roku został wybrany deputowanym stanu trzeciego w Stanach Generalnych. Reprezentował miasto Paryż i bronił postępowych idei. Jego walka o równość praw postawiła go w centrum Rewolucji Francuskiej. Szczególnie zabiegał o zniesienie przywilejów oraz bardziej sprawiedliwe sądownictwo.
Guillotin był także pragmatycznym naukowcem. Zajmował się reformami karnymi i proponował rozwiązania mające na celu unowocześnienie egzekucji. Jego nazwisko na zawsze pozostanie związane z maszyną, która je nosi, choć nie był jej wynalazcą. Jego rola ograniczała się do promowania tej idei w celu humanizacji kary śmierci.
Wynalezienie gilotyny: kontynuacja humanitarnego pomysłu dr. Guillotina
9 października 1789 roku doktor Joseph-Ignace Guillotin, deputowany do Zgromadzenia Narodowego, zaproponował reformę wymiaru sprawiedliwości karnej. Domagał się, aby kara śmierci była jednakowa dla wszystkich i aby była jak najmniej bolesna. Jego pomysł polegał na zastosowaniu maszyny, która wyeliminowałaby błędy ludzkie katów.
Pomysł ten był humanitarny, wpisujący się w ideę równości między ludźmi, i nie miał nic wspólnego z Terrorem, który rozpoczął się cztery lata później, w 1793 roku (oficjalnie 5 września 1793 wraz z wprowadzeniem Terroru do porządku dziennego przez Konwent Narodowy – zakończył się 28 lipca 1794 wraz z egzekucją Maximiliena de Robespierre’a 9 thermidora roku II). Bez względu na grę słów, ten pomysł maszyny do dekapitacji stał się także rewolucyjny!
Opracowanie gilotyny
Ustawodawstwo nakazujące ścięcie głowy za wszystkie przestępstwa zostało uchwalone w 1791 roku. Należało wówczas skonstruować urządzenie bez żadnych konkretnych wzorców czy doświadczeń. Projekt powierzono:
Doktorowi Antoine Louis. Był on stałym sekretarzem Akademii Chirurgii. To on opracował precyzyjne plany maszyny (która początkowo nazywała się „Louisette” lub „Louison” od nazwiska dr. Louisa).
Tobiasowi Schmidt: Niemieckiemu lutnikowi fortepianów działającemu w Paryżu, który wykonał pierwszy prototyp. To on zaproponował nachylenie ostrza pod kątem 45 stopni (w kształcie klina), aby ostrze czysto przecinało szyję, zamiast używać ostrza w kształcie półksiężyca, które miażdżyło tkanki. Cena pierwszej gilotyny wyniosła 960 liwrów, a ostatecznie negocjowano ją do 824 liwrów w przypadku kolejnych modeli przeznaczonych dla prowincji.
Charles-Henri Sanson był wówczas katem miasta Paryża. Konsultowano go jako eksperta technicznego. Podobno był bardzo dobrym profesjonalistą.
Opracował ważną rozprawę, w której wyjaśnił ograniczenia ręcznego ścięcia mieczem. Zwrócił w niej uwagę, że ostrze szybko się tępi, gest kata może zawieść z powodu zmęczenia lub stresu, a skazańcy cierpią niepotrzebnie, czekając na cios. Aktywnie uczestniczył w testach prototypu gilotyny na zwłokach w szpitalu Bicêtre razem z doktorem Antoine’em Louisem.
Pierwsze próby gilotyny: testy i kontrowersje
Wprowadzenie gilotyny nie odbyło się bez dyskusji. Pierwsze testy przeprowadzono w kwietniu 1792 roku. Nadzorował je kat Charles-Henri Sanson. Maszyna została najpierw przetestowana na żywych owcach, następnie na zwłokach w szpitalu Bicêtre, zanim 25 kwietnia 1792 roku użyto jej po raz pierwszy oficjalnie. Zwłoki skazańców posłużyły za króliki doświadczalne. Maszyna musiała udowodnić swoją skuteczność.
Na początku prób wyniki były mieszane, ale szybko je poprawiono. Ostrze nie zawsze przecinało czysto. Niektóre ciała pozostawały częściowo przyczepione. Widzowie, zaszokowani, krytykowali metodę. Mimo to Zgromadzenie Narodowe utrzymało swój wybór. Cel był jasny: szybkie i „humanitarne” wykonanie kary.
Kontrowersje nie ustały. Lekarze, jak Antoine Louis, byli oskarżani o okrucieństwo. Ich przeciwnicy krytykowali maszynę za zbyt mechaniczny charakter. Mimo to gilotyna stała się symbolem Rewolucji. Jej pierwsze oficjalne użycie miało miejsce 25 kwietnia 1792 roku. Później jej najsłynniejszą ofiarą został Ludwik XVI. Również Maria Antonina.
Paryż, już przyzwyczajony do publicznych egzekucji, przyjął ten nowy rytuał. Sceną tych wydarzeń była plac de Grève (obecny plac Hôtel-de-Ville). Paryżanie szybko przywykli do tego makabrycznego widowiska. Gilotyna, zaprojektowana jako „równa dla wszystkich”, stała się narzędziem politycznym. Jej użycie wkrótce wykroczyło poza granice stolicy.
Pierwszy skazany: Nicolas Jacques Pelletier
Nicolas Jacques Pelletier nie był więźniem politycznym, lecz pospolitym przestępcą. W październiku 1791 roku został aresztowany za napaść na mężczyznę przy użyciu kija w celu rabunku jego assignatów (ówczesnej waluty). Skazany na śmierć za rabunek z użyciem przemocy na ulicy, jego egzekucja została przełożona o kilka tygodni, gdyż nowa maszyna musiała zostać zbudowana, przetestowana i gotowa do działania.
Publiczna egzekucja, która rozczarowała tłum
Egzekucja Nicolasa Pelletiera odbyła się na Placu de Grève (dzisiejszy Plac Hôtel de Ville) o godzinie 15:30, pod nadzorem słynnego kata Charles’a-Henri’ego Sanson.
Nowość maszyny przyciągnęła ogromny tłum, ciekawy, jak działa ten nowy przyrząd, o którym tyle pisała prasa. Wydarzenie to jednak wywołało ogromne rozczarowanie wśród widzów:
Zaskakująca szybkość. W przeciwieństwie do dawnych kar (takich jak łamanie kołem czy powieszenie), które trwały godzinami i stanowiły „spektakl”, egzekucja Pelletiera odbyła się w ułamku sekundy.
Reakcja publiczności. Rozczarowana brakiem widowiskowości tłum wygwizdał kata i zaczął śpiewać: « Rendez-moi ma potence de bois, rendez-moi ma potence ! ».
Początek nowej ery w wykonywaniu kary śmierci
Pomimo reakcji publiczności władze polityczne i sądownicze uznały próbę za całkowicie udaną. Maszyna właśnie udowodniła swoją skuteczność, szybkość i zgodność z prawem z 1791 roku, które wymagało natychmiastowej i równej śmierci dla wszystkich.
Wynalezienie gilotyny i nasilenie kary śmierci podczas Terroru
Pytanie, które się nasuwa, brzmi: czy wynalezienie gilotyny mogło przyczynić się do nasilenia skutków Terroru.
Okres Terroru trwał od marca/września 1793 roku do upadku Maximiliena de Robespierre’a 27–28 lipca 1794 roku. To mniej więcej rok. W Paryżu w ciągu około 400 dni stracono około 3000 osób. To średnio nieco mniej niż 10 egzekucji dziennie. Czy Sanson i jego zespół, odpowiedzialny za egzekucje w Paryżu, poradziliby sobie z takim tempem, gdyby musieli wykonywać wyroki za pomocą topora?
Nic na to nie wskazuje, gdyż każda egzekucja wymagała przygotowania i musiała odbywać się według ściśle określonego protokołu. W jaki sposób kat (lub jego pomocnik) miałby wykonywać swoją „pracę”, która wymagała skupienia i precyzji, dwa lub trzy razy w tygodniu, przy takiej liczbie skazanych? Wydaje się, że ogromna liczba wyroków wydanych przez trybunały nie mogłaby zostać wykonana.
Specjalista w tej dziedzinie, Charles-Henri Sanson, pisze zresztą w swoim memorandum złożonym Zgromadzeniu Narodowemu w 1791 roku, „że ostrze szybko się tępi, a gest kata może zawodzić z powodu zmęczenia lub stresu”. Zresztą Charles-Henri Sanson wycofał się we wrześniu 1795 roku i wyraził głęboką odrazę oraz niepokój wobec przemocy związanej z jego zadaniem, nawet po wprowadzeniu gilotyny, która miała być „czystsza i szybsza”.
Oczywiście, bez wynalezienia gilotyny ludzkość z pewnością znalazłaby jakieś alternatywne rozwiązanie. Tak bardzo, że w Lyonie podczas Terroru jedyna gilotyna nie wystarczała już do pracy. Wówczas zastosowano bardziej radykalną metodę: wiązano więźniów razem i strzelano do nich z armaty ogniem ciągłym. Pierwsza masowa egzekucja tego typu odbyła się 4 grudnia 1793 roku (60 więźniów). Największa miała miejsce kilka dni później i pochłonęła ponad 200 ofiar w jednej chwili.
Co stało się z bohaterami tych dramatów?
Bolesna reputacja dla doktora Guillotina: między legendą a rzeczywistością historyczną
Doktor Joseph-Ignace Guillotin nigdy nie chciał związać swojego nazwiska z maszyną śmierci. A jednak historia zdecydowała inaczej. Jego los naznaczony jest okrutnym ironizmem. Bronił on bardziej humanitarnej egzekucji, lecz jego wynalazek i nazwisko stały się symbolem terroru.
Wbrew legendzie Guillotin nie został ścięty gilotyną. Prawdą natomiast jest, że w 1794 roku trafił do więzienia podczas Terroru. Sprzeciwił się prześladowaniom niektórych kolegów lekarzy i naraził się władzom rewolucyjnym. Uwolniono go dopiero po upadku Robespierre’a.
Zmarł ze starości w 1814 roku, mając 76 lat. Nieleczona infekcja barku doprowadziła do jego śmierci. Mimo to krążyła uporczywa plotka, jakoby zginął pod własną maszyną. To błędne przekonanie przetrwało przez dziesięciolecia.
Pomimo swoich protestów jego nazwisko na zawsze związało się z gilotyną. W 1792 roku nawet próbował zmienić nazwę urządzenia. Bezskutecznie. Historia zapamiętała „gilotynę”, niemal zacierając jego walkę o bardziej humanitarną sprawiedliwość. Pośmiertna niesprawiedliwość wobec tego humanistycznego lekarza.
Guillotin dożył czasów, w których jego maszyna była masowo używana. Bezsilny, przyglądał się radykalizacji Rewolucji. Jego ideał równości wobec śmierci przemienił się w narzędzie represji. Bolesny paradoks dla człowieka Oświecenia.
Po Rewolucji Guillotin kontynuował karierę medyczną. Walczył z epidemią i działał na rzecz poprawy warunków sanitarnych. Jego dziedzictwo wykracza daleko poza gilotynę. Zmarł w 1814 roku, pozostawiając po sobie wizerunek człowieka zaangażowanego w postęp.
Jego rodzina oficjalnie zwróciła się do rządu z prośbą o zmianę nazwy maszyny. Odmowa państwa była stanowcza – nazwa „gilotyna” zakorzeniła się bowiem zbyt mocno w powszechnym obiegu.
Ostatecznie to rodzina Guillotinów postanowiła zmienić nazwisko, aby definitywnie zerwać wszelkie powiązania z narzędziem śmierci. Po prostu wystąpiła z wnioskiem i uzyskała zgodę rządu francuskiego na przyjęcie nazwiska panieńskiego matki doktora, czyli Martin, lub zmianę nazwiska w zależności od gałęzi rodziny, aby nie nosić już nazwiska „Guillotin”.
Najsłynniejszy kat w historii Francji: Charles-Henri Sanson
Charles-Henri Sanson to najsłynniejszy kat w historii Francji. Główny wykonawca wyroków karnych w Paryżu w latach 1778–1795, zmarły w 1806 roku w Paryżu, był świadkiem i głównym aktorem egzekucji przez ścięcie podczas Rewolucji oraz świadkiem przejścia od kar stosowanych w czasach ancien régime’u do wprowadzenia gilotyny.
Podczas Rewolucji Francuskiej wykonał około 3000 egzekucji, przechodząc ze stanowiska kata królewskiego na kata Republiki. Był katem Ludwika XVI i Marii Antoniny oraz wielu rewolucjonistów, takich jak Danton i Robespierre.
Dziedziczny katowski ród
W rodzinie Sansonów zawód kata jest sprawą rodzinną. Charles-Henri reprezentuje czwarte pokolenie dynastii, która przez dwa stulecia rządziła egzekucjami w Paryżu.
Wykluczeni ze społeczeństwa, nieposiadający prawa do zawierania małżeństw poza rodzinami katów i żyjący w odrzuceniu przez ludność, Sansonowie wykonywali swój zawód z obowiązku społecznego i ekonomicznego. Charles-Henri był człowiekiem wykształconym, amatorskim wiolonczelistą, pobożnym i paradoksalnie bardzo wrażliwym, który mieszkał w swojej posiadłości w Montmartre lub w wiejskim domu w Brie-Comte-Robert (Sekwana i Marna – 77710).
Funkcjonariusz Terroru
W okresie Terroru (1793–1794) rola Sansona uległa radykalnej zmianie. Była to prawdziwa przemiana. Z kilku egzekucji rocznie za czasów Ancien Régime przeszedł do tempa przemysłowego. Musiał przeprowadzać dziesiątki egzekucji dziennie.
To on ściął głowę Ludwikowi XVI, Marii Antoninie oraz blisko 3000 mniej znanych osób (Zob. URL)
Ewolucja zawodu kata w Paryżu: od średniowiecznych katów do techników gilotyny
Zawód kata w Paryżu sięga średniowiecza. Wówczas katowie byli często pariasami. Ich rolą było wykonywanie kar cielesnych lub śmierci. Żyli na marginesie społeczeństwa, budząc strach i pogardę. Ich praca była brutalna, improwizowana i pozbawiona precyzyjnych reguł.
Za czasów ancien régime kat staje się urzędnikiem państwowym. Jest mianowany przez króla i pobiera wynagrodzenie (1). Jego status się poprawia, ale pozostaje odizolowany. Egzekucje odbywają się publicznie, na placach takich jak Île de la Cité lub Place de Grève (obecnie Place de l'Hôtel de Ville). Metody są różnorodne: powieszenie, rozczłonkowanie, spalenie na stosie… Śmierć jest powolna i bolesna.
Rewolucja Francuska wszystko zmienia (2). Gilotyna, symbol równości wobec śmierci, standaryzuje egzekucje. Kat staje się technikiem. Musi opanować maszynę i zagwarantować szybką śmierć. Rodzina Sansonów, katów od XVII wieku, dominuje w zawodzie. Ich wiedza fachowa jest kluczowa, by uniknąć pomyłek.
W XIX wieku zawód jeszcze bardziej się profesjonalizuje. Kaci są szkoleni i wyposażeni. Ich zadaniem jest przeprowadzenie czystej egzekucji, bez zbędnego cierpienia. Gilotyna, udoskonalona, staje się precyzyjną maszyną. Mimo to, niesława trwa. Kaci pozostają postaciami kontrowersyjnymi, pomiędzy koniecznością a odrazą.
Ewolucja kata odzwierciedlała przemiany wymiaru sprawiedliwości. Od średniowiecznego kata po technika rewolucyjnego, jego zawód przetrwał wieki. Dziś jego historia fascynuje równie mocno, co przeraża. Ciemne dziedzictwo, ale nierozerwalnie związane z Paryżem.
(1) Dochody Charles’a-Henri Sansona przed Rewolucją : 3000 liwrów rocznie – czyli ok. 9 000 €.
Był także opłacany „na sztukę” : Za powieszenie : Około 30 do 40 liwrów. Za ścięcie mieczem (przywilej szlachty) : Około 60 liwrów (najwyższa stawka, gdyż czynność wymagała dużej precyzji i zakupu kosztownej broni). Za tortury kołem lub rozczłonkowanie : Do 100 liwrów lub więcej, ze względu na czas trwania kary i liczbę potrzebnych pomocników. Za kary drobne (pręgierz, baty lub piętno rozpalonym żelazem) : Pomiędzy 10 a 20 liwrów za skazanego.
(2) Uregulowanie płac podczas Rewolucji (od 1792 r.) – Wraz z wprowadzeniem gilotyny i zrównaniem kar, Konstytuanta zniosła dawny system opłat „na sztukę”. Charles-Henri Sanson stał się funkcjonariuszem państwowym :
Stała roczna pensja: Jako główny kat Paryża otrzymywał stałe wynagrodzenie w wysokości 10 000 liwrów rocznie (wówczas była to znaczna suma).
Koszty funkcjonowania: Państwo przyznawało mu dodatkowe środki (około 20 000–30 000 liwrów w zależności od okresu Terroru) na utrzymanie gilotyny, pensje ośmiu pomocników, wozy oraz budowę szubienic.
Ile osób straciło życie na gilotynie w Paryżu? Liczby i miejsca symboliczne
Paryż był głównym miejscem egzekucji przy użyciu gilotyny. Między 1792 a 1977 rokiem maszyna ta ucięła tysiące głów. Dokładne liczby różnią się w zależności od źródeł, jednak szacuje się, że w stolicy wykonano ponad 2 500 wyroków śmierci.
Pierwszym symbolicznym miejscem była plac Rewolucji (obecny plac Zgody). To tutaj w 1793 roku stracił głowę Ludwik XVI. Poznaj ostatnie dni króla przed egzekucją.
Plac Grève (obecnie plac Hôtel-de-Ville) również gościł egzekucje. Następnie, w 1832 roku gilotyna została przeniesiona na plac de la Roquette. To miejsce pozostało aktywne aż do 1939 roku. Ostatnie publiczne egzekucje miały tu wówczas miejsce.
W 1939 roku rolę przejęło więzienie La Santé. Egzekucje stały się wówczas prywatne. Ostatnia odbyła się w 1977 roku w więzieniu Baumettes w Marsylii. Od tego czasu gilotyna zniknęła z francuskiego krajobrazu sądowego. Jej dziedzictwo pozostaje jednak wpisane w historię Paryża.
Aby odkryć inne miejsca pełne historii, przeprowadźcie się spacer po wyspie Île de la Cité. Odkryjecie tam wieki fascynujących opowieści.
Gilotyna we Francji: bilans narodowy i koniec pewnej epoki
Gilotyna odcisnęła swoje piętno na francuskiej historii karnej przez prawie dwa stulecia. Jako symbol Rewolucji pozostała w użyciu aż do 1981 roku. Bilans jest przerażający: ponad 10 000 egzekucji we Francji. W Paryżu doszło do ich znacznej części, ale i inne miasta z niej korzystały.
W ostatnich dziesięcioleciach jej znaczenie osłabło. Publiczne egzekucje ustały w 1939 roku. Ostatnia egzekucja we Francji odbyła się w 1977 roku w więzieniu Baumettes w Marsylii. Hamida Djandoubi, skazany za morderstwo, był ostatnią osobą, która poddała się tej karze. Kara śmierci została zniesiona w 1981 roku za prezydentury François Mitterranda.
Dziś gilotyna jest już tylko historycznym reliktem. Niektóre miejsca w Paryżu wciąż przypominają o jej krwawym dziedzictwie. Jej wynalezienie, związane z dążeniem do „ludzkiej” śmierci, ostatecznie ustąpiło miejsca postępowi w dziedzinie praw człowieka.
Koniec gilotyny zbiegł się z końcem pewnej epoki. Pozostawiła po sobie kontrowersyjne dziedzictwo. Pomiędzy postępem a barbarzyństwem, jej historia wciąż budzi pytania. Aby dowiedzieć się więcej o najbardziej charakterystycznych miejscach Paryża, zapoznajcie się z naszymi must-see.
Aby poznać inne wybitne postacie z historii Paryża, zapoznajcie się z ostatnimi dniami Ludwika XVI, równie burzliwym okresem. Albo zanurzcie się w dziejach Paryża podczas spaceru po Wyspie św. Ludwika.
Aby odkryć inne historyczne miejsca w Paryżu, zwiedźcie Wyspę św. Ludwika, kolebkę średniowiecznej sprawiedliwości.
Bonus: 5 cennych wskazówek, jak sprawnie zorganizować i udanie spędzić czas w Paryżu
Paryż jest dziś zdecydowanie mniej przerażający niż w czasach Terroru. Aby zapomnieć o tej nieludzkiej epoce i w pełni cieszyć się pobytem w mieście, przedstawiamy poniżej sprawdzoną metodę na łatwe i profesjonalne zorganizowanie wizyty. To nic nie kosztuje – skorzystajcie!
Czy również zauważyliście, że nasza strona udostępnia narzędzia, które pomogą Wam łatwo zorganizować podróż do Paryża, aby Wasz pobyt był udany i bezstresowy?
1. Tłumacz-frazownik dla osób nieposługujących się biegle językiem francuskim
Masz trudności z dobraniem odpowiedniego słowa lub wyrażenia po francusku? Kliknij tutaj na FRAZOWNIK – lub u góry po prawej stronie ekranu. To leksykon 100 słów i/lub przydatnych zwrotów dla turysty odwiedzającego Paryż. Będziesz czuć się swobodnie w restauracji, hotelu, podczas zakupów, w metrze, przy powitaniach, pytając o drogę itp. Dostępnych jest osiem języków. A wiecie co? Możecie dodatkowo posłuchać każdego słowa i zwrotu po francusku.
2. Generator pobytów VPBY
W Paryżu jest wiele interesujących i pouczających rzeczy do zobaczenia. Dobra organizacja pobytu jest mocno zalecana. Aby Wam pomóc, udostępniamy BEZPŁATNIE nasz Generator Pobytów.
W 5 minut i 5 kliknięć otrzymasz swój program zwiedzania na pół dnia. Co więcej, wszystkie rezerwacje – jeśli chcesz, bez żadnego zobowiązania – atrakcji, które chcesz odwiedzić. Przewidziano również rezerwację transportu (samolot, pociąg lub samochód) oraz zakwaterowania. Nawet propozycje wartościowych pamiątek dla siebie, przyjaciół i rodziny.
Jak to działa?
Kliknij w "Organizator pobytu w Paryżu", całkowicie darmowy, który pozwoli Ci zaoszczędzić czas i zobaczyć jak najwięcej w jak najkrótszym czasie. Następnie będziesz musiał wybrać:
1/ Wybierz swoje ogólne preferencje, klikając na listę (Muzea, Kościoły, Zabytki, Parki itp.);
2/ Generator pobytów VPBY przedstawi Ci następnie wszystkie odpowiednie karty informacyjne;
3/ Wybierz, klikając na nazwy muzeów, zabytków, parków lub innych aktywności, które Cię interesują;
4/ Organizator przedstawi Ci plan każdego dnia Twojego pobytu;
5/ z optymalizacją geograficzną wizyt dziennych – jeśli sobie tego życzysz – aby uniknąć uciążliwych i męczących przemieszczeń.
Wszystko to odbywa się w 5 kliknięciach i zaledwie 3 minutach. I jest całkowicie bezpłatne. Aby z niego skorzystać, kliknij w link „Organizator pobytu w Paryżu”.
Uwaga: chcesz wiedzieć, co o swoim doświadczeniu mówią Użytkownicy Generatora pobytów VPBY? Kliknij w „Stworzyli swoją podróż z VPBY”.
3. Lista rezerwacji do dokonania
Otrzymujesz bezpłatny dostęp do naszej bazy danych, aby „oswoić” Paryż (kliknij w Przewodnik po Paryżu) i poznać go (kliknij w Miejsca do zobaczenia). Aby nie tracić czasu na stanie w kolejce, zalecamy robienie rezerwacji bezpośrednio online kilka dni wcześniej. Wszystkie oficjalne rezerwacje są dostępne i przydatne na naszej stronie:
Rezerwacje wstępu do muzeów, zabytków, spektakli, rejsów po Sekwanie
Rezerwacje dotyczące przyjazdu do Francji: samoloty, pociągi, samochody
Rezerwacje noclegów: hotele, apartamenty, domki letniskowe – w Paryżu lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie
Znajdziesz linki do wszystkich rezerwacji bezpośrednio w artykułach dotyczących zwiedzania, które Cię interesują, lub w trasach naszych spacerów z przewodnikiem. Klikając na "Rezerwacje" w pasku nagłówka, uzyskasz wszystkie rezerwacje, których będziesz potrzebować podczas swojego pobytu. Na przykład:
Rezerwacja wejścia do katedry Notre-Dame w Paryżu (wstęp bezpłatny, ale rezerwacja zalecana, aby uniknąć kolejki)
Rezerwacja biletów do Conciergerie (łącznie z Sainte-Chapelle)
Rezerwacja biletów do Zamku Wersalskiego: Bilet wstępu + Wstęp do Ogrodów + Domena Trianon
4. Pamiątkowe zdjęcia z kolekcji Paryża
To są wysokiej jakości zdjęcia z kolekcji dostępne w formie cyfrowej lub jako wydruki o długiej trwałości (75 do 100 lat). Ich rozmiar waha się od wielkości kartki pocztowej po duże zdjęcie o boku 1 m lub większym. Pamiątka na całe życie, która udekoruje Państwa wnętrze. Pamiątka wysokiej jakości (inna niż tradycyjne pamiątki z wieżą Eiffla z plastiku). W bardzo atrakcyjnej cenie. Kliknij na :
5. Powróć z indywidualnym reportażem zdjęciowym z pobytu w Paryżu
Reportaż wykonywany przez profesjonalnych fotografów w Paryżu w miejscach Państwa wyboru lub przez nas sugerowanych. Reportaż „rodzinny”, ślub, inne wydarzenia. Od 1 godziny do całego dnia. Najlepszy stosunek jakości do ceny. Kliknij w :






