Eiffeltoren, technisch en commercieel hoogstandje, symbool van Frankrijk

De Eiffeltoren is ontworpen door Gustave Eiffel voor de Wereldtentoonstelling van 1889, die zich uitstrekte over 96 hectare in Parijs: het Champ de Mars en het Paleis van Trocadéro.

Oorsprong van de Eiffeltoren

Het Tweede Keizerrijk (1852 - 1870) en Napoleon III kozen het Champ-de-Mars voor de grote wereldtentoonstellingen van 1867, vervolgens 1878 en ten slotte 1889 (honderdste verjaardag van de Revolutie van 1789). Tijdens de tentoonstelling van 1889 was de Eiffeltoren de blikvanger van het evenement.

Het jaar 1889 markeerde ook de eerste eeuwfeest van de Franse Revolutie. De bouw van de Eiffeltoren in 2 jaar, 2 maanden en 5 dagen door 250 arbeiders was een ware technische en architectonische prestatie. Dit uitzonderlijke erfgoed getuigt vandaag nog steeds van het visionaire genie van Gustave Eiffel.

Oorspronkelijk bedoeld om slechts 20 jaar te blijven staan, werd ze gered door de wetenschappelijke experimenten die Gustave Eiffel er uitvoerde, met name de eerste radio- en telecommunicatietransmissies. Eerst een meteorologisch laboratorium, werd ze later een radio- en televisiezendmast (1925). Vanaf de open galerij zijn de twee vuurtorens en de televisieantennes te zien, die in 1957 werden geplaatst.

Een centrale rol al meer dan 130 jaar

Door de decennia heen heeft de Eiffeltoren talloze prestaties, buitengewone verlichtingen en prestigieuze bezoekers gekend. Deze mythische en gedurfde site heeft altijd kunstenaars geïnspireerd en de verbeelding geprikkeld.

Ze was het toneel van talloze internationale evenementen: verlichtingen, de honderdste verjaardag van de toren, het vuurwerk van het jaar 2000, schildercampagnes, flitsende lichtshows. Ze kleurde blauw aan voor het Franse voorzitterschap van de Europese Unie of in meerdere kleuren voor haar 120ste verjaardag. Daarnaast heeft ze ook tijdelijke installaties gehuisvest, zoals een ijsbaan, een tuin…

Dit monument is het symbool van Frankrijk en de visitekaart van Parijs. Vandaag verwelkomt het bijna 7 miljoen bezoekers per jaar (waarvan ongeveer 75 % buitenlanders), waarmee het het meest bezochte betaalde monument ter wereld is. Bijna 300 miljoen bezoekers, van alle leeftijden en achtergronden, zijn het sinds de opening in 1889 komen ontdekken.

Eiffeltoren: het symbool van Frankrijk

Het panoramische uitzicht van 360° over Parijs is uniek, vooral vanaf de 2e verdieping. Op deze verdieping bevindt zich het restaurant Jules Verne, dat een Michelinster heeft.

Op de 1e verdieping is in 2021 een brasserie heropend.

Op de 3e verdieping biedt de « Champagne Bar » glazen rosé- of witte champagne aan, die op verzoek goed gekoeld worden geserveerd. Uw glas kan vergezeld gaan van kaviaar! Daarnaast vindt u er ook huisgemaakte limonade en mineraalwater. Geopend van 11.00 tot 22.30 uur (tot middernacht in juli en augustus).

Tip
De fotograaf Olivier Ovaguimian, die met onze website samenwerkt, exposeert verschillende van zijn high-definition verzamelingsfoto’s van de Eiffeltoren in onze Sectie Souvenirs. Ze zijn verkrijgbaar in digitale versie en/of op stevig drager naar keuze, in verschillende formaten (tot 60 x 40 cm en groter).
Deze HD-foto’s zijn bedoeld voor tentoonstelling en als interieurdecoratie. Een uitstekend kwaliteitsherinnering aan uw verblijf in Parijs, die u uw bezoek aan de Franse hoofdstad weer laat beleven. De prijs is betaalbaar vanaf €7 per stuk.
Klik op Fotohoekjes van Parijs of Eiffeltoren; naar de hemel (Er zijn ook meerdere andere HD-foto’s van de Eiffeltoren beschikbaar).

Deze foto van de Eiffeltoren door Olivier Ovaguimian is ook verkrijgbaar in een high-definition fotocollectie.

De bouwer, ingenieur Gustave Eiffel

De uitzonderlijke carrière van Gustave Eiffel, ingenieur en bouwer, wordt gekenmerkt door technische hoogstandjes. Hij wordt geboren op 15 december 1832 in Dijon en sterft op 27 december 1923 in Parijs.

In 1876 bouwt hij de viaduct van Porto over de Douro in Portugal, gevolgd door het viaduct van Garabit (Frankrijk) in 1884, alsook het station van Pest in Hongarije, de koepel van de sterrenwacht van Nice en de ingenieuze structuur van het Vrijheidsbeeld in New York.

Het hoogste bouwwerk dat hij ooit heeft gebouwd, blijft de Eiffeltoren uit 1889. Dat jaar markeert het einde van zijn ondernemerscarrière, toen hij ongewild betrokken raakte bij de zaak van het Panamakanaal. Maar daarvoor was hij de initiator van de ‘verplaatsbare bruggen’, die wereldwijd als ‘kits’ werden verkocht.

Na de Wereldtentoonstelling van 1889 zocht hij naar een nieuwe functie voor de Eiffeltoren, die haar aantrekkingskracht had verloren. Hij bestudeerde de luchtweerstand door een windtunnel te bouwen aan de voet van de toren, gevolgd door een grotere in 1909 aan de rue Boileau in Parijs, die nog steeds in gebruik is.

De toren werd ook een meteorologisch observatiepunt, naast het verzamelen van gegevens in stations die in haar verschillende gebouwen waren geïnstalleerd.

Tot slot transformeerde de Eiffeltoren zich tot een reusachtige antenne voor de opkomende radio en tot ‘een strategisch belang voor de nationale verdediging’. Gustave Eiffel overleed op 27 december 1923, op 91-jarige leeftijd.

Schoolse debatten ‘tussen architecten’ vóór de bouw

Metaalconstructies bestonden al, maar ze waren ‘horizontaal’ (de Maria Pia-brug over de Douro in Porto, gebouwd door Gustave Eiffel in 1877; in Frankrijk de Garabit-viaduct in 1884, en tientallen andere in Europa).

Verticale constructies waren al gebruikt in gebouwen en stations, maar bedekt met steen, beton of metaal (het skelet van het Vrijheidsbeeld, ontworpen door Auguste Bartholdi en ingehuldigd in New York in 1886).

Het ging in werkelijkheid om een geschil tussen architecten die voor steen en beton waren, en ingenieurs die de metalen constructie wilden benadrukken in een modernistische aanpak.

Dit was ook het geval voor de Eiffeltoren. De architect Jules Bourdais, de belangrijkste concurrent, stelde een kolom van 370 meter hoog voor, bekroond met een vuurtoren die Parijs tot het Bois de Vincennes zou moeten verlichten – een ambitie die met de toenmalige technologie onmogelijk was.

De moeilijkheden waren duidelijk, maar dit droombeeld van een toren bleef tal van architecten achtervolgen zonder succes. Jules Bourdais was vooral bekend om het Trocadéro-paleis, dat hij samen met de architect Davioud bouwde voor de Wereldtentoonstelling van 1878. Het werd in 1935 afgebroken voor de Tentoonstelling van 1937. Bourdais en Eiffel studeerden allebei aan de ingenieursopleiding Centrale, respectievelijk in 1857 en 1855. Ze zaten drie jaar uit elkaar.

De toren van duizend voet

De ambitie om een toren van “meer dan duizend voet hoog” te bouwen obsedeerde de meest gedurfde architecten ter wereld. Toch stuitten ze op talloze technische problemen. Zo werd in 1885 de bouw van de 169 meter hoge obelisk van Washington, die in steen zou worden opgetrokken, abrupt stopgezet.

Maar “het idee van een monumentale toren blijft de geesten bezighouden…”. In 1874 kondigden Clarke en Reeves aan een toren van meer dan duizend voet in Philadelphia te willen oprichten, zonder deze ooit te verwezenlijken.

In Frankrijk, na de nederlaag bij Sedan en het verlies van Elzas-Lotharingen, had de herrijzende en nog kwetsbare Republiek een spectaculaire zet nodig om de honderdste verjaardag van de Revolutie van 1789 te markeren. Het plan om voor de Wereldtentoonstelling van 1889 een toren van meer dan driehonderd meter te bouwen werd uiteindelijk in 1883 goedgekeurd.

Het Eiffelproject

Voor dit project uit 1889, goedgekeurd in 1883, kwamen twee ingenieurs van Eiffel, Émile Nouguier en Maurice Koechlin, met het idee van een metalen toren. Tot hun inspiratiebronnen behoorde de Galleria Vittorio Emanuele II in Milaan.

Hun schets, voltooid op 6 juni 1884, werd verrijkt door de samenwerking met de architect Stephen Sauvestre, die het bouwwerk verfijnde en versierde.

Gustave Eiffel, aanvankelijk terughoudend, ging uiteindelijk akkoord met het idee van zijn medewerkers (met name Maurice Koechlin) en kocht het octrooi dat op 18 september 1884 was gedeponeerd. Nu moest hij zijn toren nog verkopen.

Onder die naam stelde hij hem eerst voor aan de burgemeester van Barcelona – die een andere wereldtentoonstelling zou organiseren –, maar deze wees het project af, omdat hij het ‘onrealistisch en vooral veel te duur’ vond.

Om een nieuwe mislukking te vermijden, besefte de ondernemer dat hij zijn project niet alleen voor de burgemeesters, maar ook voor de publieke opinie geloofwaardig moest maken. Hij besteedde daarom een fortuin aan krantenartikelen, reclame en public relations (met name met Édouard Lockroy, minister van Handel en commissaris-generaal van de tentoonstelling).

Op 1 mei 1886 kreeg het project van Eiffel unanieme goedkeuring (nadat de specificaties van het bestek waren "aangepast") en versloeg het alle andere kandidaten. In werkelijkheid was de selectiecommissie verdeeld, wat de ondertekening van het contract vertraagde en de minder "sluwe" concurrerende projecten benadeelde.

De overeenkomst met de staat, gedateerd 8 januari 1887, preciseert de financiering en de locatie, aan de oevers van de Seine – in lijn met de Pont d’Iéna –, met andere woorden in het hart van de hoofdstad.

Het definitieve bouwcontract toegekend aan de heer Eiffel

Het gaat om een contract van slechts 12 pagina’s, ondertekend op 8 januari 1887.

« Op 8 januari 1887 ondertekenen de heren Lockroy, minister en commissaris-generaal van de Tentoonstelling, Poubelle, prefect van de Seine, namens de gemeenteraad gemachtigd, en Eiffel, de adjudicataris, een akkoord waarbij laatstgenoemde zich definitief verbindt de 300 meter hoge toren te bouwen en deze in gebruik te nemen bij de opening van de Tentoonstelling van 1889. »

M. Eiffel blijft onder controle staan van de ingenieurs van de Expositie en van de bijzondere commissie die op 12 mei 1886 werd opgericht. Hij verkrijgt:

  1. Een subsidie van 1.500.000 frank, in drie termijnen uitbetaald, waarbij de laatste betaling verschuldigd is na de oplevering van de werken;

  2. De toelating om de Toren tijdens de duur van de Expositie te exploiteren, zowel voor de toegang van het publiek als voor de vestiging van restaurants, cafés of soortgelijke etablissementen, onder twee voorwaarden: de prijs voor de klim zou op gewone dagen beperkt blijven tot 5 frank voor de top en 2 frank voor de tweede verdieping, en op zondagen en feestdagen tot 2 frank voor de top en 1 frank voor de tweede verdieping; de concessies voor cafés, restaurants, etc. zouden door de minister worden goedgekeurd;

  3. Het genot van de Toren gedurende twintig jaar, te rekenen vanaf 1 januari 1890.
    Na afloop van deze periode zou het genot van de Toren moeten terugkeren naar de Stad Parijs, die overigens al vanaf het einde van de Expositie in de plaats van de Staat kwam te staan als eigenaar van het monument.

Financiële beperkingen voor de maatschappij Eiffel

Eiffel genoot van een uitstekende reputatie, met talrijke referenties voor bruggen, viaducten en stations in Frankrijk en Europa. Hij wist zich te omringen met opmerkelijke mannen, zoals Émile Nouguier en Maurice Koechlin.

Onvermoeibare werker, gerespecteerde man, hij ging snel en ver met nieuwe en eenvoudige ideeën. Maar de stad Parijs kon slechts de bouw van 1,5 miljoen frank subsidiëren. Gustave Eiffel schiet zelf 80 % van de kosten voor, geschat op 6,5 miljoen frank – een groot financieel risico. Als tegenprestatie krijgt hij van de overheid een concessie van twintig jaar, vanaf 1 januari 1890, waarna de toren aan de stad Parijs zou toekomen.

In 1888 wendt Gustave Eiffel zich tot drie banken en tekent op 3 september 1888 (zeven maanden voor de afronding van de werkzaamheden) een overeenkomst met de Banque franco-égyptienne, het Crédit industriel et commercial en de Société générale. Dit leidt tot de oprichting van de Société de la tour Eiffel (STE), waaraan Eiffel zijn exploitierecht van de toren overdraagt.

De cijfers achter de bouw van de Eiffeltoren

De bouwplaats
Start van de werkzaamheden en funderingen: 26 januari 1887
Start van de montage van de pijlers: 1 juli 1887
Voltooiing van de 1e verdieping: 1 april 1888
Voltooiing van de 2e verdieping: 14 augustus 1888
Voltooiing van de top en einde van de werkzaamheden: 31 maart 1889
Duur van de werkzaamheden: 2 jaar, 2 maanden en 5 dagen (een waar technisch hoogstandje)

Ontwerp
18 038 metalen onderdelen
5 300 uitvoeringsplannen
50 ingenieurs en tekenaars

Bouw
150 arbeiders in de fabriek van Levallois-Perret
Tussen de 150 en 300 arbeiders op de bouwplaats
2.500.000 klinknagels
7.300 ton puddelstaal (verfijndsproces om overtollige koolstof uit gietijzer te verwijderen)
60 ton verf
5 liften

De bouw van de Eiffeltoren

Het bedrijf Eiffel wint de wedstrijd om « de mogelijkheid te onderzoeken om op het Champ-de-Mars een toren van ijzer te bouwen, met een vierkante basis van 125 meter breed en 300 meter hoog », tegenover 107 concurrenten. Het is het ontwerp van Gustave Eiffel, ondernemer, Maurice Koechlin en Émile Nouguier, ingenieurs, en Stephen Sauvestre, gekozen architect.

De funderingen worden gelegd in januari 1887 en de constructie van de pijlers begint op 1 juli 1887. Het afronden van het bovenste deel en de bouw is 21 maanden later, op 31 maart 1889, voltooid.

Deze snelle uitvoering is te verklaren door de methode die de bouwer hanteerde. Alle onderdelen worden vervaardigd in de fabriek van Levallois-Perret, nabij Parijs, het hoofdkantoor van het bedrijf Eiffel. Elk van de 18.000 onderdelen van de toren wordt eerst ontworpen en tot op een tiende millimeter nauwkeurig berekend alvorens het te worden geproduceerd. Vervolgens worden ze per sectie van ongeveer vijf meter in elkaar gezet. Op de bouwplaats zelf werken slechts 150 tot 300 arbeiders, begeleid door een team van veteranen die eerder grote metalen viaducten voor Eiffel bouwden. Zij monteren deze reusachtige metalen constructie als een gigantisch Meccano. Slechts een derde van de 2,5 miljoen klinknagels waaruit de toren bestaat, wordt ter plekke geplaatst.

De Eiffeltoren oefent slechts een druk uit op de grond van 3 tot 4 kg per vierkante centimeter. ‘Zandbakken’ en hydraulische vijzels – die na gebruik worden vervangen door vaste wiggen – zorgen ervoor dat de verticale positie van de metalen constructie tijdens de bouw tot op de millimeter nauwkeurig wordt afgesteld.

De discussies rond de bouw van de Eiffeltoren

Al voordat Gustave Eiffel tot winnaar van de wedstrijd werd uitgeroepen, was de polemiek over de toekomstige toren hevig. Deze werd vooral gevoerd door de raad van architecten, die afkerig stonden van een zichtbare metalen constructie, en door Jules Bourdais, een concurrent van Gustave Eiffel die eveneens lid was van de raad. In die tijd was het gebruikelijk om een metalen structuur te verbergen onder een stenen of betonnen omhulling.

Zodra Gustave Eiffel als bouwer van de toren was aangewezen, ebde de controverse niet weg. Het bouwproject bleef fel verzet oproepen. Vanaf de eerste schopstreek, in januari 1887, werd een "Protest van de kunstenaars" tegen de realisatie ondertekend door de grootste namen: Charles Gounod, Charles Garnier, Victorien Sardou, Alexandre Dumas fils, François Coppée, Sully Prudhomme, Leconte de Lisle, Guy de Maupassant, Huysmans… *"Laten we oppassen voor grote mannen! Laten we oppassen voor grote mannen"*, zou Eiffel toen hebben verklaard.

Vanaf de bouw stond de toren midden in de polemiek.

De kritiek van de grootste namen uit de literaire en artistieke wereld droeg er uiteindelijk toe bij dat de toren in de schijnwerpers kwam te staan, terwijl ze de erkenning kreeg die ze verdiende. De controverse doofde vanzelf uit zodra de toren klaar was, zo onweerstaanbaar was de aanwezigheid van het bouwwerk en zo groot was het succes bij het publiek. Tijdens de Wereldtentoonstelling van 1889 trok ze twee miljoen bezoekers.

De Eiffeltoren in cijfers

Huidige hoogte: 324 meter (inclusief antennes).
Oorspronkelijke hoogte: 312 meter (zie hieronder)
1e verdieping op 57 meter, 4 415 m² oppervlakte
2e verdieping op 115 meter, 1 430 m² oppervlakte
3e verdieping op 276 meter, 250 m² oppervlakte

Liften: 5 liften van de begane grond naar de 2e verdieping, 2 sets van 2 dubbele liften (speciale liften) van de 2e verdieping naar de top.

Gewicht van de stalen constructie: 7 300 ton
Totaal gewicht: 10 100 ton
Aantal gebruikte klinknagels: 2 500 000
Aantal ijzeren onderdelen: 18 038
Pilaren: De 4 pilaren vormen een vierkant van 125 meter per zijde.

Waarom varieert de hoogte van de Eiffeltoren per seizoen?

De officiële hoogte van de Eiffeltoren is 324 meter inclusief de antennes. In de praktijk is dat iets anders. In de zomer, wanneer de thermometer bijna 30° aangeeft, rekt de toren zo’n tien centimeter uit. Bij de warmste dagen kan dat oplopen tot wel 20 cm.

In de winter is het tegenovergestelde het geval: de temperatuur kan aan de grond dalen tot -10 of -15 °C en op de top van de Eiffeltoren zelfs tot -20 °C, waardoor de toren tot wel 20 cm of meer kan krimpen!

Er is niets magisch aan: het is gewoon de normale thermische uitzetting van het ‘gepuddeld ijzer’ waaruit de toren bestaat, over een lengte van 324 meter.

Om dezelfde reden (thermische uitzetting) helt de Eiffeltoren in de zomer naar de kant die niet aan de zon is blootgesteld: tot ongeveer 15 uur helt hij sterker naar het noorden, en aan het eind van de dag meer naar het oosten.

Einde van Gustave Eiffels activiteit als ingenieur-bouwer: het Panamakanaal

Na het succes van de Eiffeltoren stort Eiffel zich meteen op de bouw van de sluizen van het Panamakanaal.

Inderdaad, de aanleg van het kanaal vorderde niet, en Ferdinand de Lesseps liet het idee van een zeekanaal varen ten gunste van het project van Eiffel: grote sluizen om de hoogteverschillen van de heuvels te compenseren. Maar in 1893 werd de maatschappij, onder leiding van Lesseps, getroffen door een enorm financieel schandaal, onder meer door de corruptie van Franse parlementsleden die de bijna-failliet van de onderneming voor het publiek moesten verbergen.

Het Panamaschandaal was een enorme rel. Veel kleine investeerders raakten geruïneerd. Gustave Eiffel, die slechts als aannemer namens de maatschappij had gehandeld en zijn verplichtingen nauwgezet was nagekomen, werd eveneens vervolgd – het publiek eiste bloed.

Op 9 februari 1893 veroordeelde het Hof van Beroep van Parijs hem tot twee jaar gevangenisstraf en een boete van 20.000 frank. Uiteindelijk werd Gustave Eiffel op 15 juni 1893 door de Hoge Raad in ere hersteld, na een onderzoek dat zijn betrokkenheid bij de verduistering van gelden uitsloot.

Onschuldig maar diep getroffen door de Panama-affaire trok Gustave Eiffel zich terug uit het zakenleven om zich te wijden aan wetenschappelijk werk op het gebied van meteorologie en aerodynamica (gerelateerd aan de luchtvaart). Hij interesseerde zich ook voor de toekomst van « zijn Toren ».

Gustave Eiffel redt zijn Toren voor de tweede keer

Gustave Eiffel was eigenaar van de Toren tot 1910. Er was een lobby tegen Eiffel op touw gezet om de stad Parijs te bewegen het aflopende contract « terug te kopen » en de Toren te laten slopen. Maar dankzij Eiffels vasthoudendheid en de wet aan zijn kant, mislukte deze poging.

Bovendien bleven de bezoeken aan de Toren uit; het publiek stroomde opnieuw massaal naar Parijs voor de Wereldtentoonstelling van 1900. De Eiffeltoren raakte in onbruik.

Maar Gustave Eiffel was vastberaden om haar nut te bewijzen. In 1898 installeerde hij een meteorologisch laboratorium op de top van de Toren, en enkele jaren later, in 1901, een permanente radiozender.

Hij voelde zich verplicht om allerlei wetenschappelijke toepassingen voor de Toren te vinden: metingen van radioactiviteit, luchtanalyses, het Foucault-pendulexperiment, enzovoort. « Het zal niet zomaar een curiosum zijn », zei hij. « Ze zal niet alleen een object van nieuwsgierigheid zijn voor het publiek, zowel tijdens als na de Wereldtentoonstelling, maar ze zal ook belangrijke diensten bewijzen aan de wetenschap en de nationale verdediging. »

Hij voerde een experiment uit dat uiteindelijk de aandacht trok van de militaire autoriteiten en de Eiffeltoren waarschijnlijk redde. De TSF-signalen die vanaf de top van de Eiffeltoren werden uitgezonden, werden opgevangen aan de Frans-Duitse grens in de Elzas, een regio die bijzonder gevoelig was na de Franse nederlaag van 1870.

Het was het begin van het einde voor de militaire postduiven! « Deze toren is van strategisch belang voor de nationale verdediging », verklaarde generaal Ferrié, een specialist op het gebied van TSF. Het bereik van zijn zender, die op de top van de Eiffeltoren was geïnstalleerd, werd in 1908 uitgebreid tot bijna 6.000 km, waardoor niet alleen de garnizoenen nabij de Duitse grens, maar ook Rusland, bondgenoot van Frankrijk, konden worden bereikt.

Eiffel en de nieuwe technologieën in de luchtvaart

De ingenieur, die in de toekomst van het « zwaarder dan lucht » geloofde, wijdde zich aan de aerodynamica, een specialisatie die hij al had aangeraakt bij de bouw van de toren (door de weerstand tegen wind).

Hij gebruikte de Eiffeltoren om de luchtweerstand van lichamen te meten met behulp van een zogenaamd « vrije-valapparaat ». In 1909 installeerde hij zijn eerste windtunnel op het Champ-de-Mars, gevolgd in 1912 door een tweede in Auteuil, in het 16e arrondissement van Parijs.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog zette Eiffel zijn onderzoek voort naar propellers, vleugels en projectielen.

Na de oorlog schonk hij al deze installaties in 1921 aan de Franse overheid, meer bepaald aan de Technische Dienst voor Luchtvaart.

Te ontdekken tijdens onze zelfgidsende wandelingen vanaf de Eiffeltoren

We hebben meerdere zelfgidsende wandelingen van één tot drie kilometer gepland, die u op elk moment op uw telefoon kunt raadplegen. Door te klikken op « Wandeling van de Eiffeltoren naar het Palais de Chaillot » krijgt u toegang tot de bijbehorende routes.

Deze dienst « Bezoek Parijs op eigen gelegenheid » biedt een tiental wandelingen aan vanuit 20 vertrekpunten, die zich altijd bevinden bij de uitgang van grote monumenten en musea, zoals het Louvre, de Arc de Triomphe, enzovoort. Raadpleeg « Gidswandelingen » op de startpagina. U zult verrast zijn over de hulp die deze zelfgidsende routes u kunnen bieden tijdens uw verkenningstochten in Parijs!

Tips voor het organiseren van uw verblijf in Parijs: onze Verblijfsgenerator

Een goede planning van uw verblijf wordt sterk aangeraden. Om u hierbij te helpen hebben wij een Verblijfsgenerator GRATIS voor u beschikbaar.

In 5 minuten en 5 klikken krijgt u uw programma voor bezoeken per halve dag, alle reserveringen – als u dat wilt, zonder verplichtingen – voor de locaties die u wilt bezoeken, de reservering van uw vervoer (vliegtuig, trein of auto), de reservering van uw accommodatie en zelfs suggesties voor waardevolle cadeaus voor uzelf, uw vrienden en uw familie.

Hoe werkt het?

Klik op "Reisorganisator in Parijs", volledig gratis, die u het hoofd niet hoeft te breken om zoveel mogelijk te zien in zo weinig mogelijk tijd. Vervolgens moet u kiezen:
1/ U kiest uw "algemene wensen" door te klikken op de lijst (musea, kerken, monumenten, parken, etc.);
2/ De Reisgenerator van VPBY stelt u vervolgens alle relevante fiches voor;
3/ U selecteert door te klikken op de namen van de musea, monumenten, parken of activiteiten die u wilt bezoeken;
4/ De organisator geeft u de planning voor elke dag van uw verblijf;
5/ met de geografische optimalisatie van de dagelijkse bezoeken – indien gewenst – om vermoeiende en inspannende verplaatsingen te vermijden.

Dit kan in 5 kliks en slechts 3 minuten. En het is echt gratis. Om het te gebruiken, klik op "Organisator van je verblijf in Parijs"

Opmerking: wilt u weten wat gebruikers van de Reisgenerator van VPBY vinden van hun ervaring? Klik op "Zij hebben hun reis gemaakt met VPBY"