Het Franse nationale feest, op 14 juli, dateert pas uit 1880. Het verwijst zowel naar de bestorming van de Bastille op 14 juli 1789 als naar het Federatiefest van 14 juli 1790, oftewel de Franse Revolutie. Hoe moet je dit allemaal begrijpen?
De bestorming van de Bastille en de voorbereidingen voor het Federatiefest van 14 juli 1790
Alles begon met de bestorming van de Bastille op 14 juli 1789 (zie Bestorming van de Bastille, alsof je er zelf bij was in 1789). Deze dagen in juli 1789 waren allesbehalve feestelijk. Musketsalvo’s, de vernietiging van de Bastille, doden en het begin van het einde van de absolute monarchie.
Om de natie te verenigen na de bestorming van de Bastille in 1789 en de andere bloedige omwentelingen die volgden, besloten de regeringen van die tijd een groot "verzoeningsfeest" te organiseren op het Marsveld in Parijs op 14 juli 1790. Honderdduizend mensen kwamen samen in een sfeer van nationale eenheid, in aanwezigheid van de koning en de afgevaardigden. Dit werd het Feest van de Federatie.
Vanaf 1 juli 1790 begon men met de werkzaamheden om het Marsveld om te vormen tot een reusachtig amfitheater dat 100.000 mensen kon herbergen, met het Altaar van het Vaderland in het midden. De werkzaamheden, waarvoor men een beroep deed op de vrijwillige inzet van de Parijzenaars, werden uitgevoerd in een geest van broederschap en enthousiasme. De arbeiders uit de wijk Saint-Antoine werkten zij aan zij met de burgerij op de bouwplaats.
Er wordt zelfs verteld dat Lodewijk XVI een houw met de houweel zou hebben gegeven, of zelfs La Fayette in hemdsmouwen. Die dag maakten zo’n 100.000 federale soldaten, afkomstig uit alle departementen, hun intocht in Parijs en marcheerden van de Bastille naar het Champ-de-Mars.
De Feestdag van de Federatie op 14 juli 1790 en de eenheid van Frankrijk
Lodewijk XVI, Marie Antoinette en de dauphin namen plaats in het paviljoen tegenover de École Militaire. Tegenover hen werd een triomfboog opgericht. De tribunes zaten vol met 260.000 Parijzenaars.
Charles Thévenin (1764-1838), « De Feest van de Federatie, 14 juli 1790, op het Champ-de-Mars ». Olieverf op doek. Parijs, Musée Carnavalet.
Op 14 juli 1790 celebreerde Talleyrand de mis. Vervolgens legde La Fayette tijdens de hoogtepunt van de ceremonie de eed van trouw af aan de Natie, de Koning en de wet, een eed die door de menigte werd overgenomen.
Tot slot beloofde de Koning op zijn beurt de nieuwe wetten te respecteren: « Ik, Koning der Fransen, zweer de macht die mij door de grondwettelijke wet van de Staat is toevertrouwd te zullen gebruiken om de grondwet, vastgesteld door de Nationale Vergadering en door mij aanvaard, te handhaven en de wetten uit te voeren. »
De koningin stond op en wees naar de dauphin en verklaarde: « Hier is mijn zoon, hij deelt dezelfde gevoelens als ik. » De markies de Ferrières meldt dat « deze onverwachte beweging werd begroet met duizend kreten van: Leve de koning! Leve de koningin! Leve de dauphin! ». De monarchie werd gered, de Revolutie bezegeld en de nationale eenheid gevierd … voor korte tijd.
Minder dan drie jaar later werd immers de Republiek uitgeroepen en Lodewijk XVI geëxecuteerd. Maar wat was er gebeurd?
De eenheid van 1790 duurde niet lang
Op 20 en 21 juni 1791, toen zijn macht instortte, probeerde Lodewijk XVI het koninkrijk te ontvluchten, maar hij werd gearresteerd en onderschept in Varennes, in Lotharingen (ongeveer 250 km ten oosten van Parijs en 50 km ten noorden van Verdun, nabij de toenmalige Franse grens).
In november 1791 sommeerde de nieuwe Wetgevende Vergadering alle weigerende priesters om een eed van trouw aan de natie – niet aan de Kerk – af te leggen. Deze keer legde de koning zijn veto tegen het bevel.
Op 1 februari 1792 werden vierhonderd niet-gezworen priesters in Angers geïnterneerd. De wet van 27 mei 1792 dreigde alle priesters met uitzetting. De koning legde hier opnieuw zijn veto tegenover en de wet werd opgeschort.
Op 20 april 1792 verklaarden de koning en de Wetgevende Vergadering de oorlog aan Oostenrijk. Deze, verbonden met Pruisen, had troepen aan de grenzen samengetrokken.
De Vergadering stemde een decreet om een kamp van 20.000 fédérés (of vrijwilligers) onder de muren van de hoofdstad te vormen om deze te verdedigen. Voor de zoveelste keer legde de koning zijn veto tegen het decreet.
Op 20 juni 1792 eisten de revolutionaire clubs van de Vergadering om de koning zijn vetorecht te ontnemen, waarna ze het Tuilerieënpaleis binnenvielen, waar de koninklijke familie resideerde. Ze marcheerden voorbij Lodewijk XVI, schreeuwend: « Weg met het veto! » Ze gingen zelfs zo ver dat ze de monarch dwongen een rode muts op te zetten en een glas wijn te drinken « op de gezondheid van het volk! ». Maar Lodewijk XVI bleef onverstoorbaar en gaf niets toe aan de menigte.
Toch werd de stemming grimmiger. Op 11 juli riep de Wetgevende Vergadering de staat van beleg uit en mobiliseerde het land in afwachting van een buitenlandse invasie.
In Parijs marcheerden detachementen van de Nationale Garde door de straten op de maat van muziek, voorafgegaan door een driekleurige vlag met de woorden: « Burgers, het vaderland is in gevaar ». Ondanks het veto van de koning namen de afgevaardigden de vrijheid om de fédérés uit de departementen toe te staan naar Parijs te komen.
Zo kwamen de Marseillanen ("de Marseillanen") in de hoofdstad aan, die dapper het *Oorloglied voor het Rijnleger* zongen… dat de Parijzenaars later de « Marseillaise » noemden.
Het Federatiefest op 14 juli 1792
Twee jaar na de eerste vond op 14 juli 1792 opnieuw een Federatiefest plaats. Er wordt weinig over verteld.
Net als zijn voorganger vond het plaats op het Champ-de-Mars. De versieringen waren soberder en de menigte kleiner, maar zeer vijandig tegenover de koning. Er stonden achtentachtig tenten van de fédérés, één per departement, en drieëntachtig bomen als decoratie.
Er werd een brandstapel opgericht aan de voet van één van de bomen, bij het altaar van het Vaderland. Schilden, wapenschilden, helmen, tiara’s, kronen en zelfs blauwe en rode linten – symbolen van het Oude Regime – hingen er aan.
Lodewijk XVI arriveerde, vergezeld van een handvol trouwe aanhangers die zijn lijfwacht vormden, op het Champ-de-Mars om zijn eed te hernieuwen. Bij zijn passage scandeerde de menigte: « À bas Madame Veto ! À bas l’Autrichienne ! »
Op het moment van de eed werden er vijfenveertig kanonnen tegelijkertijd afgevuurd, waardoor de stem van de koning overstemd werd. De voorzitter van de Assemblee vroeg de vorst toen om het vuur aan te steken dat de symbolen van het feodalisme moest verbranden. Zeer kalm antwoordde Lodewijk XVI: « Er is geen feodalisme meer », waarna hij terugkeerde naar de spreekgestoelte.
Bij terugkeer in de Tuilerieën werden de reguliere troepen door het volk toegejuicht. De volgende dag moesten ze Parijs verlaten.
Het Pruisische leger, onder leiding van de hertog van Brunswijk (of Brunswijk-Lüneburg), was gelegerd in Koblenz, aan de oevers van de Rijn. Op 25 juli publiceerde hij een manifest waarin hij dreigde « Parijs over te leveren aan militaire onderdrukking en totale onderwerping » als « ook maar de minste gewelddadige daad de koninklijke familie zou worden aangedaan ».
In tegenstelling tot zijn verwachtingen leidde deze provocatie tot een patriottische opstand bij de Fransen.
Drie weken later, op 10 augustus, werden de Tuilerieën bestormd en geplunderd door de fédérés… en hun bewoners werden afgemaakt. Er werd nooit meer een Feest van de Federatie gevierd.
Het Feest van de Stichting van de Republiek en de voortzetting ervan tot 1880
Het « Feest van de Stichting van de Republiek » werd elk jaar op 1 Vendémiaire (22, 23 of 24 september) gevierd, van 1793 tot 1803.
De eerste consul Napoleon Bonaparte schafte het Feest van de Federatie (dat de Feest van de Eendracht was geworden) af vanaf 1804 en behield alleen de vieringen ter ere van zichzelf: de dag van de Kroning, op 2 december, en de Saint-Napoléon, ingesteld op 15 augustus bij decreet van 19 februari 1806. Het 14 juli, een subversief feest, werd tussen 1804 en 1848 alleen nog in het geheim herdacht.
In 1849 werd een nationale feestdag gevierd op 4 mei, de verjaardag van de uitroeping of ratificatie van de Republiek door de Grondwettelijke Nationale Vergadering van de Tweede Republiek (1848-1852).
In 1852 herstelde Napoleon III de Sint-Napoleonsdag.
Na de Frans-Duitse Oorlog van 1870 stond de nationale feestdag in het teken van het herdenken van een land dat Elzas-Lotharingen was kwijtgeraakt. Ondertussen bereidde de Derde Republiek de gemoederen voor op een wens tot wraak door het nationale leger te verheerlijken tijdens een militaire parade.
Op 30 juni 1878 vond een nationale feestdag plaats ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling.
Een nieuw gezicht voor de nationale feestdag, pas in 1880
Pas begin 1879 kregen de republikeinen de controle over alle instellingen van het land.
De Republiek verankerde zich door de invoering van een reeks symbolen, rituelen en collectieve praktijken. In 1880 zagen de republikeinse volksvertegenwoordigers zich genoodzaakt de natie een collectieve viering aan te bieden, waarvan de datum vastgesteld en de inhoud georganiseerd moest worden.
De 14e juli werd een belangrijk discussiepunt: moest deze de nationale feestdag van Frankrijk worden?
Dankzij de geschriften van Victor Hugo en Michelet had het collectieve geheugen deze historische basis omarmd en er een grondleggend evenement van gemaakt: een overwinning van het volk op de willekeur van de monarchie.
Reserveren Victor Hugo-huis (Place des Vosges in Le Marais)
De overtuigde republikeinen waren onder de indruk van de verheerlijking van het volksheldendom van 14 juli 1789. De gematigde republikeinen en sommige orléanisten waardeerden de bindende kracht van 14 juli 1790, die de gewelddadigheid van de bestorming van de Bastille verzachtte. Het breidde het Parijse evenement ook uit tot de hele natie, verenigd rond een gemeenschappelijk project.
Een wet werd ingediend door Benjamin Raspail, een Franse volksvertegenwoordiger, op 21 mei 1880. Deze wet werd aangenomen op 8 juni en afgekondigd op 6 juli en bepaalde simpelweg dat « de Republiek 14 juli als nationale feestdag adopteert ».
In eerste instantie lag de nadruk op 14 juli 1790, en niet op 14 juli 1789: « Deze tweede 14 juli, die geen enkele druppel bloed of traan heeft gekost, deze dag van de Grote Federatie, hopen wij dat niemand onder u zal weigeren zich bij ons aan te sluiten om hem te hernieuwen en te bestendigen als symbool van de broederlijke eenheid van alle delen van Frankrijk en alle Franse burgers in vrijheid en gelijkheid ».
De eerste nationale feestdag van Frankrijk, 14 juli, in 1880
De vreugde van 14 juli 1880 verdreef de vernedering van het verlies van de vlaggen en Elzas-Lotharingen in 1870 en versterkte de banden tussen het leger en het volk. Deze feestdag van de Republiek profileerde zich als een feest zonder God: de geestelijkheid, de mis en het Te Deum werden geweerd.
De militaire parade verzamelde burgers uit alle regio’s van Frankrijk, gerekruteerd volgens het principe van de dienstplicht.
Later op de dag werden de republikeinse banketten, gezamenlijke spelen en volksdansen, begeleid door fanfares, een uiting van de vreugde over de bestorming van de Bastille – des te feestelijker omdat ze samenvielen met het einde van het schooljaar en de landbouwwerkzaamheden. De fakkeloptochten en vuurwerk maakten deze memorabele 14 juli 1880 compleet.
De evenementen en vieringen in heel Frankrijk ter gelegenheid van de Franse nationale feestdag op 14 juli
Vandaag blijft de militaire parade in Parijs het belangrijkste evenement.
Maar niet alleen in Parijs: ook in grote Franse steden zoals Lyon defileren de strijdkrachten. Tot slot organiseert elk van de 36.000 gemeenten in het land op 14 juli een ceremonie bij het oorlogsmonument, met toespraken van de burgemeester, aanwezigheid van vertegenwoordigende autoriteiten, het leggen van kransen en – indien een lokale fanfare aanwezig is – het spelen van de *Sonnerie aux morts*.
Op 14 juli is er ook groot vuurwerk.
Vuurwerk en volksdansen ter gelegenheid van de Franse nationale feestdag op 14 juli
In Parijs natuurlijk, vanaf de esplanade van het Trocadéro, met uitzicht op de Eiffeltoren in het algemeen, maar ook in veel andere steden.
Deze nachtelijke spektakels vinden plaats op openbare locaties in het hart van steden, zoals esplanades, parken of waterpartijen.
Opmerking: Te zien in de buurt van het Trocadéro en de Eiffeltoren (Online reserveren)
Op de esplanade van het Trocadéro, waar zich de volgende ingangen bevinden:
Ondanks de soms hoge kosten genieten vuurwerkshows een enorme populariteit bij het publiek. De lanceringen kunnen al de avond ervoor (op 13 juli) plaatsvinden.
Deze pyrotechnische ‘licht- en geluidsshows’ maken van Frankrijk een waar walhalla voor vuurwerk, met concoursen die het hele jaar door worden georganiseerd.
Deze vuurwerkshows, die de rijkdom van de gemeenten weerspiegelen, vinden soms op 13 juli plaats en worden meestal gevolgd door een volksdansavond, vaak georganiseerd door de brandweer namens hun solidariteitsverenigingen.
Vaak vindt de dansavond plaats op 13 juli, net als de vuurwerkshows, aan de vooravond van een nationale feestdag, zodat de deelnemers de volgende ochtend vroeg, op 15 juli, weer aan het werk kunnen. Men spreekt dan van de « bal du 14 Juillet » (dansavond van 14 juli).
Er zijn drie hoofdtypen dansavonden: de traditionele dansavond met orkest of fanfare (in het zuiden van het land *banda* genoemd), de musette-dansavond, die tussen de jaren 1970 en 2010 uit de mode raakte, en tot slot de meest voorkomende: dansavonden georganiseerd door rondtrekkende orkesten gespecialiseerd in dorpsfeesten.
De militaire parade van de Franse nationale feestdag op 14 juli 1919
Op 14 juli 1880 wordt het Champ-de-Mars verlaten ten gunste van de renbaan van Longchamp.
De politieke macht, namens de Natie, geeft het leger de opdracht om haar te beschermen en te vertegenwoordigen, en om de taken uit te voeren die haar zijn toevertrouwd. De 14 juli en de nationale feestdag worden een patriottische, militante, republikeinse en antiklerikale viering. Naast de militaire parade zorgen fanfares en orkesten voor animatie gedurende de dag, die wordt afgesloten met een volksdansavond.
De militaire parade op 14 juli vond voor het eerst plaats op de Champs-Élysées in 1919, als echo van de overwinning in de Grote Oorlog.
De Franse troepen defileerden triomfantelijk door Parijs van west naar oost, van de Place de l’Étoile naar de Place de la République. De stoet trok onder de Arc de Triomphe door, aangezien het graf van de Onbekende Soldaat pas vanaf 1921 onder de Arc de Triomphe van de Étoile werd geplaatst.
Dat jaar was de 14 julistoet uitzonderlijk plechtig: het hele Franse leger en de geallieerde troepen defileerden achter de maarschalken Joffre en Foch, waaronder duizend gewonden, vanaf de Avenue de la Grande Armée, via de Champs-Élysées, tot aan de Place de la République.
Een andere anekdote uit 1919: hoewel de piloten een uitzonderlijke rol hadden gespeeld tijdens de Eerste Wereldoorlog, werd hen gevraagd te voet te defileren. Als reactie hierop vloog de maréchals des logis Charles Godefroy enkele weken na 14 juli – niet eroverheen, maar eronder – door de Arc de Triomphe.De eerste luchtpassage boven de Arc de Triomphe tijdens de 14 juliviering vond uiteindelijk plaats in 1934.
Tussen 1925 en 1928 vond er geen stoet plaats, alleen een eenvoudige ceremonie op de Place de l’Étoile.
De 14 juli-stoeten tijdens de Tweede Wereldoorlog
Van 1940 tot 1944 vond er op 14 juli geen militaire stoet plaats in Parijs. Frankrijk stond onder Duitse bezetting.
Toch defileerden op 14 juli 1940 de eerste Vrije Fransen door de straten van Londen, en in 1942 nam een compagnie van het toekomstige commando Kieffer van de Vrije Franse Marine deel aan de stoet.
De militaire parade van de Franse nationale feestdag op 14 juli 1945, na de Tweede Wereldoorlog
Op 14 juli 1945 werd de nationale feestdag ook voorafgegaan door drie dagen van civiele vieringen.
Het is goed eraan te herinneren dat, hoewel de Duitse troepen op 25 augustus 1944 in Parijs capituleerden, de laatste Franse gebieden pas op 11 mei 1945 werden bevrijd.
Pas op 9 februari 1945, met de herovering van de stad Colmar, was het oosten van Frankrijk volledig bevrijd en werd zo de nederlaag van 1870 uitgewist.
In de Alpen werden de bergpassen naar Italië pas eind april bevrijd, en de laatste kustgebieden waar de Duitse troepen zich maandenlang hadden verschanst (Royan, Lorient, La Rochelle, Duinkerken en Saint-Nazaire) waren de laatste bevrijde gebieden tussen 14 april en 11 mei 1945.
In 1945 vond de eerste Franse nationale feestdag en de parade na de bevrijding plaats op 14 juli. Deze vonden plaats op de Place de la Bastille, waar de officiële tribune stond, maar de gemotoriseerde troepen paradeerden over de Champs-Élysées en trokken dwars door de hoofdstad.
De jaren daarna veranderde de locatie regelmatig, waarbij afgewisseld werd tussen de Champs-Élysées en de Cours de Vincennes, evenals de Grote Boulevards tussen de Place de la Bastille en de Place de la République. Pas in 1980 vestigde de ceremonie zich definitief op de avenue des Champs-Élysées.
De defilés van de Franse nationale feestdag op 14 juli in Parijs kennen altijd een enorm succes
In bredere zin is het militaire defilé van 14 juli een onmisbaar moment tussen de Fransen en hun leger, en eert het de mannen en vrouwen die Frankrijk en het Franse volk dienen. Elke jaar is het een gelegenheid om de uitrusting van de strijdkrachten te tonen, evenals de eenheden die ingezet worden bij missies en operaties.
In Parijs is de traditionele militaire parade op de Champs-Élysées het resultaat van een minutieuze voorbereiding en draagt het een symbool dat meebeweegt met zijn tijd, evenals een gelegenheid om in te spelen op de politieke uitdagingen van het moment.
1958-1959: de 14 juli’s van onafhankelijkheid en macht. Dit waren de eerste 14 juli’s waarop Frankrijk zijn zware wapens presenteerde. De parade werd zo een etalage van de Franse militaire kracht.
Maar Charles de Gaulle wilde ook laten zien dat de toenadering van Frankrijk tot de Verenigde Staten niet had geleid tot een verlies van identiteit of onafhankelijkheid.
Opmerking: te zien in relatie tot de parade op de Champs-Élysées: Reservering toegang Museum van het Leger en Graf van Napoleon
Van 1974 tot 1979 wisselde de locatie van de parade. In 1974: Valéry Giscard d’Estaing vernieuwde de traditie door elk jaar de paradeplek te veranderen, in lijn met de revolutionaire Parijse traditie. 1974: Bastille-République, 1975: Cours de Vincennes, 1976: Champs-Élysées, 1977: École Militaire, 1978: Champs-Élysées, 1979: République-Bastille. Maar in 1980 keerde de parade terug naar de Champs-Élysées.
Traditioneel marcheren de pioniers (soldaten) van het 1e Regiment Vreemdelingenlegioen (de Vreemdelingenlegioen) over de Champs-Élysées met hun bijl en leren schort. Zij worden gevolgd door de muziekkapel van het Vreemdelingenlegioen. De pioniers zijn traditioneel de laatsten in de parade, omdat ze langzamer marcheren dan de andere eenheden, met een cadans van 88 stappen per minuut in plaats van 120.14 juli in Parijs is niet alleen een parade op de Champs-Élysées!
Natuurlijk zijn er ook de volksfeesten, vaak georganiseerd in brandweerkazernes (er zijn er 71 in Parijs en de directe omgeving), of op een plein of kruispunt.
Dan volgen de vuurwerkshows, en vooral het grote vuurwerk van de Eiffeltoren (of de Arc de Triomphe in 2025), zichtbaar vanaf de bruggen over de Seine, de omliggende heuvels of tijdens een nachtelijke boottocht op de Seine (reservering verplicht), of nog steeds op televisie.
De vuurwerkshows van de Eiffeltoren worden afgestoken vanaf de Tuilerieën, de Pont d’Iéna en de Eiffeltoren zelf. Dit spektakel, dat door de jaren heen internationale faam heeft verworven, trekt elk jaar tussen de 500.000 en 1.000.000 toeschouwers.
Daarnaast zijn de straten en avenues verlicht, waar je ’s avonds kunt flaneren in de zachte julimaanden, die meestal mild en droog zijn.
Tot slot was 14 juli in Parijs ook de gelegenheid voor uitzonderlijke evenementen:
1989: Het tweehonderdjarig feest georganiseerd door Jean-Paul Goude: 1 miljoen mensen op de Champs-Élysées voor dit uitzonderlijke spektakel, dat zowel bewonderaars als critici trok, geschokt door de exorbitante kosten.
Het moet gezegd dat de president van toen (François Mitterrand) een literator was en altijd problemen had met cijfers! Het was ook de dag van de inauguratie van de Grande Arche de la Défense, honderd jaar na de Eiffeltoren.
1990: Het gigantische concert van Jean-Michel Jarre in La Défense in Parijs: 1.500.000 mensen.
1994: De Eurocorps (troepen van verschillende Europese eenheden) neemt deel aan de 14 juli-parade, als symbool van de Frans-Duitse verzoening. Voor het eerst sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog marcheren Duitse soldaten in Frankrijk, onder de vlag van de Frans-Duitse verzoening binnen een Europees kader.
De traditionele tuinparty, waar de champagne rijkelijk vloeide in de tuinen van het Élysée na de parade, verwelkomde in 2007, 2008 en 2009 honderden helden en gewone burgers. Uiteindelijk schafte Nicolas Sarkozy deze in 2010 af in een context van economische soberheid, en sindsdien is ze nooit meer heringevoerd.
Een uitzondering: wanneer de nationale feestdag in augustus valt
De gemeente Viriat, in het departement Ain ten noordoosten van Lyon, herdenkt weliswaar de bestorming van de Bastille op 14 juli 1789… maar op 1 augustus van het daaropvolgende jaar.
Ze viert het iets later, geheel legaal, en dat al sinds de tijd van Lodewijk XVI.Op 11 juli 1880 nam de gemeenteraad van Viriat een besluit aan om de viering van de nationale feestdag uit te stellen naar de eerste zondag van augustus, ondanks de wet-Raspail die diezelfde maand de herdenking van de bestorming van de Bastille op 14 juli invoerde.
De hypothese van het gemeentebestuur is dat de boeren toen midden in de oogst zaten. Geen tijd om te feesten. Ze wachtten liever tot na de oogst om de gebeurtenis te vieren. Deze traditie duurde voort tot aan Covid. Het is moeilijk om na die datum nog een spoor van deze viering terug te vinden.
De 14 juli in schilderijen
Talrijke kunstenaars lieten zich inspireren door de Franse nationale feestdag. In 1873 schilderde Alfred Sisley De Seine bij Point-du-Jour, 14 juli nabij de Porte de Saint-Cloud tijdens de festiviteiten van 14 juli.
In 1875 maakte dezelfde kunstenaar Feestdag in Marly-le-Roi, oorspronkelijk getiteld 14 juli in Marly-le-Roi. Hij won de ‘gouden doek’, een prijs die schilders konden behalen.
Het feest van 1878, georganiseerd ter ere van de Wereldtentoonstelling, is vereeuwigd in verschillende doeken van Claude Monet (De Rue Montorgueil in Parijs. Feest van 30 juni 1878) en van Édouard Manet (De Rue Mosnier met vlaggen).
Meer weten over de impressionistische schilders (Sisley, Manet, Monet, etc.): De collecties van de impressionisten om te zien in Parijs en Impressionisme en impressionisten, de pioniers van de moderne kunst
Om de musea te bezoeken waar hun werken te zien zijn:
Andere ideeën om 14 juli te vieren
De locatie van de Bastille bezoeken:
De Arc de Triomphe bezoeken
Versailles bezoeken waar alles begon
Bezoek de gecombineerde tour Versailles en Giverny (Monet’s huis): Boek Versailles en de tuinen van Monet in Giverny: excursie van een dag vanuit Parijs
Ontspannen tijdens een boottocht
Romantische boottocht over het Canal Saint-Martin : Boekingsinfo Seine en Canal Saint-Martin – Port Solferino – Musée d’Orsay – Parc de la Villette
Reizen met de Taxi Batobus om de files te vermijden: Boekingsinfo Taxi Fluvial Batobus (9 haltes) (Hop-on Hop-off – Dagpas 1 of 2 dagen – Makkelijk om van museum naar museum te reizen)
Origineele cruise met de Amfibische Bus over land/water: Reserveren Amfibische Bus – Vertrek vanaf de Eiffeltoren - Meer info: Amfibische Bus Marcel de Eend, voor een gemengde cruise over land en de Seine
Bonus: 3 belangrijke tips om uw verblijf in Parijs soepel te organiseren en tot een succes te maken
Heeft u gemerkt dat onze website tools beschikbaar stelt om uw reis naar Parijs gemakkelijk te plannen, zodat uw verblijf stressvrij en geslaagd verloopt?
1. Vertaler & Taalgids voor wie niet vloeiend Frans spreekt
Heeft u moeite om het juiste woord of de juiste uitdrukking in het Frans te vinden? Klik hier op PHRASEBOOK – of bovenaan rechts op uw scherm. Het is een woordenlijst met 100 nuttige woorden en/of uitdrukkingen voor toeristen die Parijs bezoeken (in het restaurant, hotel, winkelen, metro, begroetingen, de weg vragen, enz.). Er zijn acht talen beschikbaar. En weet u wat? Elk woord en elke uitdrukking kan ook hardop in het Frans worden beluisterd.
2. De Stay Generator van VPBY
Er valt veel interessants en leerzaams te zien in Parijs. Een goede planning van uw verblijf wordt sterk aangeraden. Om u te helpen hebben wij voor u gratis onze Stay Generator beschikbaar.
In 5 minuten en 5 klikken krijg je je programma voor halve dagen, alle reserveringen – als je wilt, zonder verplichting – voor de bezienswaardigheden die je wilt bezoeken, de boeking voor je vervoer (vliegtuig, trein of auto), de reservering van je accommodatie en zelfs suggesties voor waardevolle cadeaus om mee te nemen voor jezelf, je vrienden of je familie.
Hoe werkt dit?
Klik op "Reisorganisator voor Parijs" – volledig gratis – die je het hoofd niet hoeft te breken om zoveel mogelijk te zien in zo weinig mogelijk tijd. Vervolgens kun je kiezen:
1/ Kies je "algemene wensen" door op de lijst te klikken (Museums, Kerken, Monumenten, Parken, etc.);
2/ De Stedentripgenerator van VPBY stelt je vervolgens alle relevante fiches voor;
3/ Je selecteert door op de namen van de musea, monumenten, parken of activiteiten te klikken die je wilt bezoeken;
4/ De organisator stuurt je de planning voor elke dag van je verblijf;
5/ met geografische optimalisatie van de dagelijkse bezoeken – indien gewenst – om vermoeiende en tijdrovende verplaatsingen te vermijden.
Dit gebeurt in 5 kliks en slechts 3 minuten. En het is echt gratis. Om het te gebruiken, klik op "Stedentripplanner voor Parijs"
Opmerking: wil je weten wat gebruikers van de Stedentripgenerator van VPBY vinden van hun ervaring? Klik op "Zij hebben hun reis gemaakt met VPBY"
3. Lijst met reserveringen die je moet maken
Om tijd te besparen met wachten in de rij, raden wij u aan om uw reserveringen een paar dagen van tevoren online te maken. Alle officiële reserveringen zijn nuttig en beschikbaar op onze website:
Reserveringen voor toegang tot musea, monumenten, shows en boottochten op de Seine
Reserveringen voor uw aankomst in Frankrijk: vliegtuigen, treinen, auto’s
Reserveringen voor uw accommodatie: hotels, appartementen, vakantiehuizen – in Parijs of direct in de omgeving
U vindt de links voor al deze reserveringen in de artikelen over de bezienswaardigheden die u interesseren of in de zelfgidsroutes van onze wandelingen. Door te klikken op "Reserveringen" in de menubalk bovenaan krijgt u toegang tot alle reserveringen die u tijdens uw verblijf nodig heeft. Bijvoorbeeld:
Reservering toegang Notre-Dame van Parijs (toegang gratis, maar reserveren wordt aangeraden om wachtrijen te vermijden)
Reserveren toegang Conciergerie (combinatie met Sainte-Chapelle)
Reserveren tickets Kasteel van Versailles: Toegang + Tuinen + Domaine de Trianon
Overige
Om uw vliegtickets naar Parijs of uw verblijf in de hoofdstad te boeken, klik hier voor een speciale aanbieding.
