Mascotte Montmartre – Restauracja, specjały z ryb

Mascotte Montmartre to wyjątkowy lokal – zarówno bar, jak i brasserie. Jest ostatnim autentycznym bistro w ulicy Abbesses, położonym w samym sercu Montmartre’u, na południowym zboczu wzgórza. Został otwarty w 1889 roku. Wszystko zaczęło się w 1889, tym samym roku co Wieża Eiffla i Moulin Rouge. Tego roku, w sercu ulicy Abbesses, otwarto Le Pompea – skromny hotelik z dwoma piętrowymi budynkami, z dużym barem na pierwszym piętrze. Był to typowy paryski lokal, w którym każdy mógł się spotkać.

W latach 30. ubiegłego wieku właściciel, niejaki Père Teissier, podwyższył budynek o trzy piętra, tworząc drugi hotel, Antinea, przeznaczony dla jego synów. Wówczas nazywano to „hotelem prefektury”, innymi słowy „wynajmowanym pokojem” lub „meblowanym lokalem”, który, nawiasem mówiąc, w 1953 roku był świadkiem romansu Édith Piaf i jej pianisty.

W latach 50. w lokalu pojawiła się sala bilardowa dla stałej klienteli Montmartre’u. Wówczas prowadzili go Laurent i Mézia. W tylnej części sali znajdowały się cztery stoły bilardowe, a miejsce odwiedzali rzemieślnicy, handlarze i artyści, przyciągani zarówno jakością win w rozsądnych cenach, jak i niewielkim stoiskiem z wodorostami prowadzonym przez małżeństwo Marchal, założycieli Escargot de la Butte – fermy ślimaków przy ulicy Joseph de Maistre.

Dziś to przestrzeń coworkingowa, miejsce pracy, dzielenia się i współpracy (Minca Coworking). Przybycie Aveyronńczyków

Pierwsza rodzina z Aveyron, rodzina Comtes, przejęła interes, zanim Irene i Maurice Campion nie kupili go w 1965 roku. Wówczas bar znajdował się już po lewej stronie, a oprócz ślimaków i dań na wynos z owoców morza, które słynęły z tej restauracji, serwowano jedynie kanapki. Chyba że Irene była doskonałą kucharką i marzyła o tym, by podawać klientom prawdziwe gorące dania. Jej mąż w to nie wierzył, ale ona zdecydowała się na zmianę i zaczęła gotować w maleńkim pomieszczeniu za ladą – najpierw omlety, później kilka tradycyjnych dań. Cały kwartał zebrał się, by spróbować słynnych frytek pani szefowej i clafoutis z wiśniami! Prawdziwy początek La Mascotte Montmartre w 1975 roku

Oparty na sukcesie kuchni Irene, w 1975 roku Campionowie postanowili przebudować lokal, powiększając bar, który teraz znalazł się po prawej stronie, oraz salę jadalną, usuwając dwa stoły do bilarda. Był to złoty okres La Mascotte, która stała się sercem ulicy Abbesses, miejscem spotkań stałych bywalców i paryskich miłośników prostych, smacznych i przyjaznych rzeczy.

Bar, który wówczas rozciągał się niemal na całą długość sali aż do jej tyłu, bardzo się do tego przyczynił, a wielu mieszkańców Montmartru wciąż pamięta wieczory spędzone przy kontuarze… To w rodzinnym mieszkaniu, tuż nad barem i pośród całej tej „menażerii”, dorastał Thierry, syn Maurice’a i Irène. Gdy Maurice odszedł przedwcześnie w 1988 roku, Thierry był zbyt młody, by przejąć interes, a jego matka, zbyt dotknięta stratą, nie mogła prowadzić go sama. Lokal został wówczas oddany w zarząd. Powrót Campionów do La Mascotte Montmartre

Cztery lata później Thierry i jego żona Ghislaine postanowili odzyskać La Mascotte. Droga młodego mężczyzny (miał wówczas 29 lat) nie była przypadkowa: po maturze rolniczej ukończył szkołę biznesu i pracował jako przedstawiciel handlowy w Pernod-Ricard, a następnie w Perrier. Jego rodzinna historia i ścieżka zawodowa czyniły go naturalnym kandydatem do tej przygody, choć przyznaje, że żałuje, iż nie ukończył szkoły hotelarskiej. Mimo to La Mascotte płynie w jego żyłach, a on sam jest żywym dowodem, że praca, pasja i determinacja robią całą różnicę! La Mascotte Montmartre dzisiaj

Stołów bilardowych stopniowo ubywało, a La Mascotte przeszła z roli lokalnego bistro w renomowaną restaurację, nie tracąc jednak swojej głęboko montmartrskiej duszy.

Wierny swoim aweriońskim korzeniom, Thierry zachował zamiłowanie do dobrych rzeczy i tradycji. Pracuje bezpośrednio z producentami i winiarzami, a może się pochwalić zdobyciem Pucharu Najlepszego Potrawienia, przyznanego przez Akademię Rabelais w 1999 roku. W swobodnej atmosferze zboczy Butte Montmartre panuje nastrój daleki od ponurości, a prawdziwi paryżanie nie omieszkają zajrzeć do La Mascotte, by napić się czegoś przy wielkim kontuarze z cynku, który okala wejście. Który Montmartrois nie spędził kiedyś niedzielnego południa, popijając białe wino i skubiąc owoce morza przy ladzie?

Do Thierry’ego Campiona przychodzi się także na miły posiłek w dużej jadalni, niegdyś udekorowanej przez jego rodziców w stylu art déco, z lustrami i inkrustacjami. Thierry Campion pozostaje także wierny swoim ulubionym winiarzom z Beaujolais i Południowego Zachodu.

Specjały La Mascotte Montmartre

Wśród innych specjałów La Mascotte znajdują się owoce morza (bar jest zamknięty jedynie w lipcu i sierpniu z powodu upałów) oraz nieodzowne wiejskie wędliny z Cantal. Bardzo francuskie, pośrednie między domowymi a nieco luzackimi, propozycje menu są liczne, apetyczne i czasem oryginalne. Tu nie oszczędza się na jakości – ryby przywożone są prosto z Bretanii.

Również doceniliśmy oryginalną prostotę tatara z anduiny od Père Duval, przyprawionego ziarnami gorczycy, a także golonkę wołową gotowaną w wywarze, podsmażaną „odwrotnie” z cebulkami szalotkami i marchewką. Na otwarcie apetytu: płyty owoców morza, sola po meunier, żywy homar z planchy, tatar wołowy, małże po normandzku, Fish & Chips w stylu Mascotte, lody i sorbety z Maison Berthillon. Około 70 € bez napojów w karcie. Menu w cenie 49 €. Menu obiadowe w cenie 32 €, z napojami, od poniedziałku do piątku. Menu dziecięce w cenie 22 €. L’Écaille lub rozszerzenie La Mascotte

Po wykupieniu przyległych pomieszczeń restauracji w 2011 roku powstało L’Écaille. Po gruntownym remoncie w 2012 roku przestrzeń została powiększona i zmodernizowana, aby oferować owoce morza oraz inne regionalne produkty, uwalniając w ten sposób taras. Kontuar został przeniesiony na swoje pierwotne miejsce, po lewej stronie przy wejściu, a wystrój zaprojektowano w stylu secesyjnym, łącząc oryginalne boazerie z tradycyjnymi kafelkami. Na piętrze urządzono także salę, która regularnie służy jako miejsce spotkań licznych lokalnych stowarzyszeń.