Ambasada Stanów Zjednoczonych we Francji

Ambasada Stanów Zjednoczonych we Francji jest przedstawicielstwem dyplomatycznym Stanów Zjednoczonych Ameryki przy Republice Francuskiej. Znajduje się przy 2, avenue Gabriel w 8. dzielnicy Paryża. Otoczona jest przez aleje Gabriel i Polami Elizejskimi, ulicę Boissy-d’Anglas oraz północno-wschodni narożnik placu Zgody. Sąsiaduje również z hotelem Crillon (5*) oraz Pałacem Elizejskim.

Przedstawicielstwo dyplomatyczne Stanów Zjednoczonych we Francji od 1779 roku

Francja była pierwszym krajem, który uznał (i wsparł finansowo) Stany Zjednoczone, wówczas walczące z Wielką Brytanią. Pierwszym przedstawicielem Stanów Zjednoczonych był Benjamin Franklin (1779–1785), jeden z negocjatorów niepodległości amerykańskiej, który od 1776 roku prowadził rozmowy z Francją za panowania Ludwika XVI. Został on zastąpiony przez wielkie postaci amerykańskiej niepodległości: Johna Adamsa, Thomasa Jeffersona i Jamesa Monroe.
Okres ten poprzedził 29 ministrów pełnomocnych do 1893 roku, a następnie 39 ambasadorów pełnomocnych we Francji. Od 2022 roku ambasadorem jest pani Denise Campbell Bauer.

Ambasada Stanów Zjednoczonych w Paryżu do 1932 roku

Od czasu swego powstania we Francji ambasada kilkakrotnie zmieniała swoją siedzibę. Dekret Kongresu z 1926 roku zezwolił w 1928 roku na zakup budynku położonego w północno-zachodnim narożniku placu Zgody. Był to hotel Grimod de La Reynière. Z powodu złego stanu technicznego oraz licznych, nieestetycznych przeróbek – głównie z XIX wieku – został on rozebrany w 1932 roku.
Wkrótce potem komisja wyznaczyła nowojorskie biuro architektoniczne Delano & Aldrich do zaprojektowania budynku, który harmonizowałby ze stylem architektonicznym nadanym placowi przez architekta Ludwika XV, Jacques’a-Ange’a Gabriela.
Nowy gmach miał wizualnie nawiązywać do hotelu Saint-Florentin, znajdującego się po drugiej stronie placu, w północno-wschodnim narożniku, należącego do rodziny Rothschildów. Ten ostatni został zajęty w czasie wojny przez marynarkę niemiecką, a po konflikcie zwrócony i w 1948 roku wynajęty rządowi amerykańskiemu.

Nowa ambasada Stanów Zjednoczonych wzniesiona w 1932 roku

W 1932 roku, podczas przemówienia z okazji wmurowania kamienia węgielnego, ambasador Walter Evans Edge widział w tej architektonicznej komplementarności symbol harmonii francusko-amerykańskiej: „Gdy ten budynek zostanie ukończony, dopełni on projektów Jacques’a-Ange’a Gabriela, architekta Ludwika XV, przyczyniając się w ten sposób do symetrii i doskonałości serca romantycznego Paryża – placu Zgody. Niech stanie się także […] wkładem w doskonałość i symetrię relacji francusko-amerykańskich.”
Wszystkie służby bezpośrednio związane z ambasadą i konsulatem zostały zgromadzone przy avenue Gabriel 2, korzystając także z hotelu Saint-Florentin (gdzie w 1838 roku zmarł Talleyrand), zakupionego przez Stany Zjednoczone w 1950 roku. Mieści on nadal Centrum George’a C. Marshalla, funkcjonujące od 2008 roku w formule współdzielenia przestrzeni z kancelarią prawną Jones Day.
W 2021 roku ambasada zatrudniała blisko 600 pracowników. Przed pandemią COVID-19 odwiedzało ją rocznie 3000 Amerykanów, w tym 100 do 150 osób o randze ważnych osobistości.
Od 2005 roku ambasadę wieńczy mało estetyczna stacja podsłuchu telekomunikacyjnego należąca do Special Collection Service, podobnie jak wiele innych amerykańskich placówek dyplomatycznych na świecie.

Relacje dyplomatyczne między Francją a Stanami Zjednoczonymi

Stosunki dyplomatyczne między obydwoma krajami nigdy nie zostały przerwane od czasów Benjamina Franklina. Nawet podczas licznych zmian reżimów we Francji (pięć Republik, dwa Cesarstwa, Restauracja, monarchia Burbonów i monarchia Lipcowa), z wyjątkiem okresu od listopada 1942 do października 1944 roku.

Po powstaniu rządu Vichy (przyznanie pełni władzy marszałkowi Pétainowi 10 lipca 1940 roku) Stany Zjednoczone uznały ten rząd i nawet zaoferowały marszałkowi samochód (Pontiaca) do codziennych przejazdów.
Ambasador William D. Leahy (1941–1942) został odwołany w maju 1942 roku, a ambasada Stanów Zjednoczonych została powierzona Somerville’owi Pinkneyowi Tuckowi, pełniącemu funkcję chargé d’affaires, do 8 listopada 1942 roku. Tego dnia, w związku z lądowaniem sił amerykańskich w Afryce Północnej, stosunki dyplomatyczne między obydwoma krajami zostały zerwane.

W tym okresie Stany Zjednoczone nie nawiązały żadnego kontaktu ani nie uznały struktur podlegających władzy generała de Gaulle’a w latach 1940–1944. Wiadomo, że prezydent Roosevelt preferował bardziej ugodowego generała Girauda.
Stosunki dyplomatyczne między Francją a Stanami Zjednoczonymi zostały wznowione dopiero 23 października 1944 roku. Złożenie listów uwierzytelniających nowemu ambasadorowi Stanów Zjednoczonych we Francji, Jeffersonowi Caffery’emu, odbyło się w obecności generała de Gaulle’a, wówczas przewodniczącego Tymczasowego Rządu Republiki Francuskiej.

Różne obiekty należące do rządu federalnego Stanów Zjednoczonych.

Hôtel de Pontalba – rezydencja ambasadora Stanów Zjednoczonych we Francji (41, rue du Faubourg-Saint-Honoré, 8. dzielnica, Paryż)
Stały przedstawicielstwo Stanów Zjednoczonych przy OECD (12, avenue Raphaël, 16. dzielnica, Paryż)
Amerykańskie Centrum Kultury i Sztuki (34, avenue de New-York, 16. dzielnica, Paryż)
Amerykańska Biblioteka w Paryżu (10, rue du Général-Camou, 7. dzielnica, Paryż)
Amerykańska Fundacja przy Międzynarodowym Miast Uniwersyteckim w Paryżu (15, boulevard Jourdan, 14. dzielnica, Paryż)
Hôtel Saint-Florentin (2, rue Saint-Florentin, 1. dzielnica) należy również do rządu federalnego Stanów Zjednoczonych. Do wiosny 2007 roku mieścił się w nim wydział konsularny, wydział spraw publicznych, Urząd Skarbowy (IRS) oraz Biuro Współpracy Wojskowej (ODC), które obecnie znajdują się przy 2, avenue Gabriel. Obecnie mieści się w nim Centrum George’a C. Marshalla, a od 2008 roku także kancelaria prawnicza Jones Day.