Mascotte Montmartre – Brasserie, specialiteiten in vis

De Mascotte Montmartre is een heel bijzondere plek, zowel een bar als een brasserie. Het is de laatste authentieke bistro van de rue des Abbesses, midden in het hart van Montmartre, op de zuidelijke helling. Opgericht in 1889. Alles begon in 1889, hetzelfde jaar als de Eiffeltoren en de Moulin Rouge. Dat jaar opende Le Pompea, een bescheiden hotel met twee verdiepingen en een grote toog op de eerste verdieping, zijn deuren in de rue des Abbesses. Het was een typische volkscafé in de beste Parijse traditie, waar iedereen welkom was.

In de jaren 1930 liet de eigenaar, een zekere Père Teissier, het gebouw met drie verdiepingen verhogen om een tweede hotel te creëren, de Antinea, bedoeld voor zijn zonen. Destijds noemde men dit een ‘préfecturehotel’, oftewel een ‘garni’ of ‘meublé’, dat overigens in 1953 de liefdesgeschiedenis van Édith Piaf en haar pianist herbergde. In de jaren 1950 kwam er een biljartzaal voor de Montmartre-cliëntèle.

Het etablissement werd gerund door Laurent en Mézia. In die tijd stonden er vier biljarttafels in de achterzaal, en de plek werd druk bezocht door Montmartre’s ambachtslieden, handelaars en kunstenaars. Ze werden aangetrokken door de kwaliteit van de wijn tegen redelijke prijzen, maar ook door de kleine kraam met wulken die het echtpaar Marchal, oprichters van de Escargot de la Butte (de slakkenboerderij aan de rue Joseph de Maistre), daar hielden.

Vandaag is het een coworkingruimte, een werk-, ontmoetings- en samenwerkingsplek (Minca Coworking). De komst van de Aveyronnaise

De eerste familie uit Aveyron, de Comtes, neemt de zaak over voordat Irène en Maurice Campion hem in 1965 kopen. Op dat moment zat de bar al links, en behalve de zeepieren en afhaalgerechten met zeevruchten die het etablissement beroemd maakten, werden er alleen maar sandwiches geserveerd. Maar Irène is een uitstekende kokkin en droomt ervan haar klanten echte warme gerechten aan te bieden. Haar man geloofde er niet in, maar ze sprong erin en begon in een piepklein kamertje achter de toonbank te koken, eerst omeletten, later enkele traditionele gerechten. De hele buurt stormde toe om de fameuze frietjes van de bazin en de kersenclafoutis te proeven! Het echte begin van La Mascotte Montmartre in 1975

Met het succes van Irènes keuken besluiten de Campions in 1975 de zaak uit te breiden: de bar verhuisde naar rechts en de eetzaal ontstond door twee biljarttafels te verwijderen. Het werd het gouden tijdperk van La Mascotte, dat het kloppende hart werd van de Rue des Abbesses, een ontmoetingsplek voor de buurtbewoners en Parijzenaars die houden van eenvoudige, smakelijke en gezellige dingen.

De bar, die zich toen bijna over de hele lengte van de zaal naar achteren uitstrekte, heeft daar veel aan bijgedragen, en veel Montmartrois herinneren zich nog steeds de eindeloze avonden die ze aan de toog doorbrachten… Het was in het ouderlijk appartement, net boven de bar en midden in al dat ‘gedoe’, dat Thierry, de zoon van Maurice en Irène, opgroeide. Toen Maurice in 1988 voortijdig overleed, was Thierry te jong om het bedrijf over te nemen, en zijn moeder, te zeer aangedaan, kon het niet alleen voortzetten. Het etablissement werd toen onder beheer geplaatst. De terugkeer van de Campions naar La Mascotte Montmartre

Vier jaar later besloten Thierry en zijn echtgenote Ghislaine La Mascotte over te nemen. De loopbaan van de jonge man (hij was toen 29) was niet toevallig: na een landbouwdiploma behaalde hij een commerciële opleiding en werkte hij als commercieel medewerker bij Pernod-Ricard en vervolgens bij Perrier. Zijn familiegeschiedenis en professionele parcours maakten hem tot een legitieme kandidaat voor dit avontuur, ook al geeft hij toe spijt te hebben dat hij geen hotelschool heeft gevolgd. Toch stroomt La Mascotte door zijn aderen, en hij is het levende bewijs dat hard werken, passie en vastberadenheid het verschil maken! La Mascotte Montmartre vandaag

De biljarttafels zijn geleidelijk verdwenen, en La Mascotte is uitgegroeid van een buurtbistro tot een gerenommeerd restaurant, zonder daarbij zijn diep Montmartrois karakter te verliezen.

Thierry, trouw aan zijn Aveyronse wortels, heeft de smaak voor het goede en de traditie behouden. Hij werkt rechtstreeks met producenten en wijnboeren en mag zich erop beroemen de Coupe du Meilleur Pot te hebben gewonnen, uitgereikt door de Académie Rabelais in 1999. In de ontspannen sfeer van de hellingen van de Butte Montmartre is de stemming niet somber, en de echte Parijzenaars laten het niet na om naar La Mascotte te komen voor een drankje aan de grote zinken toog die de ingang flankeert. Welke Montmartrois heeft er nooit op een zondagmiddag een glas witte wijn gedronken, vergezeld van wat zeevruchten aan de toog?

Maar men komt ook bij Thierry Campion voor een aangename maaltijd in de grote eetzaal, ooit door zijn ouders in art-decostijl ingericht, met spiegels en marqueterie. Thierry Campion blijft ook trouw aan zijn favoriete wijnboeren uit Beaujolais en het zuidwesten. De specialiteiten van La Mascotte Montmartre

Tot de andere specialiteiten van La Mascotte behoren zeevruchten (de visbank is alleen in juli en augustus gesloten vanwege de hitte) en de onvermijdelijke boerderijcharcuterie uit Cantal. Zeer Frans, halverwege tussen schurkachtig en huiselijk, biedt het menu tal van verleidelijke en soms verrassende suggesties. En hier wordt niet op de kwaliteit beknibbeld: de vis komt rechtstreeks uit Bretagne.

On waardeerde ook de oorspronkelijke eenvoud van de andouilletartare van Père Duval, op smaak gebracht met mosterdzaad, evenals een runderschenkel gekookt in pot-au-feu, gebakken ‘omgekeerd’ met kleine sjalotten en worteltjes. Om de eetlust te openen: Zeevruchtenplanken, zeetong à la meunière, levende kreeft op de plancha, rundertartare, mosselen à la normande, Fish & Chips à la Mascotte-stijl, ijs en sorbets van Maison Berthillon. Ongeveer €70 exclusief drankjes aan de kaart. Menu voor €49. Lunchmenu voor €32, inclusief drankjes, van maandag tot vrijdag. Kindermenu voor €22. L’Écaille of de uitbreiding van La Mascotte

Na de aankoop van de aangrenzende ruimtes in 2011 creëerden we L’Écaille. Na een grondige renovatie in 2012 werd de ruimte vergroot en gemoderniseerd om zeevruchten en andere streekproducten aan te bieden, waardoor het terras vrij kwam. De toonbank werd teruggeplaatst in zijn oorspronkelijke positie, links bij binnenkomst, en de inrichting werd ontworpen in art-nouveaustijl, met historische houtwerk en traditionele tegels. Ook werd er een zaal op de bovenverdieping ingericht, die regelmatig dient als ontmoetingsplek voor tal van lokale verenigingen.