Schody na Wzgórzu Montmartre, łącznie 38, zabytek wpisany do rejestru, obowiązkowy punkt zwiedzania

Schody na wzgórzu Montmartre, sławne na całym świecie, są obowiązkowym punktem wizyty turystycznej. W Montmartre znajduje się 38 z 148 schodów, jakie liczy sobie cała Paryż. Nieźle jak na miasto prawie płaskie, położone na równinie, której najwyższy punkt wznosi się zaledwie 131 metrów nad poziomem morza, tuż w środku cmentarza Saint-Vincent, u szczytu wzgórza Butte.
Schody na wzgórzu Montmartre: dla każdego coś miłego Według niedawnego badania Atelier Parisien d’Urbanisme, klasyfikuje się je następująco: te łączące drogi na różnych poziomach (32), te między chodnikami a jezdniami na różnych poziomach (5) oraz te między drogą a obiektem inżynierskim (1).

Inną „charakterystyczną cechą” jest typ klatki schodowej (centralna, boczna, na całą szerokość, obudowana kamieniami, otoczona tarasami, ze schodami zbieżnymi – lub rozbieżnymi – itp.). Dla mieszkańców schody stanowią problem. Dotarcie do domu lub budynku, robienie zakupów, przeprowadzka – liczba stopni, układ schodów to tyle czynników, których nie można bagatelizować przed przeprowadzką na Montmartre. Życie na Wzgórzu nie jest usłane różami!
Najbardziej znane schody Wzgórza Montmartre: wzdłuż kolei linowej lub „ulicy Foyatiera”. W rzeczywistości „ulica Foyatiera” to tylko nazwa – to po prostu 222-stopniowe schody, które prowadzą bezpośrednio do bazyliki Sacré-Cœur, przecinając plac Louise Michel. Biegną one równolegle do kolei linowej, jej „bezpośredniego konkurenta”, na odcinku 207 stopni i 36 metrów różnicy wysokości. Dodatkowe 15 stopni (łącznie 222) to te, które są potrzebne, aby dotrzeć do górnego poziomu, na placyk przed bazyliką Sacré-Cœur.

Ta „ulica Foyatiera”, wystawiona na południe i w kierunku centrum Paryża, stanowi wyjątkową okazję do robienia zdjęć. Można jednak także pochwalić się swoim talentem z poziomu parteru.
Schody ulicy Foyatiera: coroczne wyzwanie Wielu z nas korzysta z kolei linowej, płacąc bilet metra, aby uniknąć wchodzenia po 202 stopniach pobliskich schodów. Ale zawsze znajdą się odważni, którzy podejmują się wejścia na piechotę. A niektórzy robią to nawet biegiem!

Od kilku lat marka hotelowa HappyCulture organizuje w czerwcu oryginalny bieg: pokonanie wszystkich schodów w mniej niż 30 sekund! Za każdym podejściem marka przekazuje 100 euro na rzecz Mecenatu Chirurgia Kardiologiczna, aby sfinansować operacje serca chorych dzieci. W 2022 roku dzięki tej imprezie zebrano prawie 70 000 euro, co pozwoliło na przeprowadzenie operacji u 5 dzieci. Co więcej, na Instagramie, za każde „polubienie” posta poświęconego akcji w dniu biegu, dodatkowo przekazywany jest 1 euro.

Aby się przygotować, wiedz, że będziecie musieli pokonać wzgórze Butte trzy razy szybciej niż kolejka linowa, która pokonuje trasę w 1 minutę i 30 sekund. Olimpijczycy, sportowcy, uczestnicy Koh-Lanta oraz inne osobistości będą tam, aby was dopingować. Spotkajcie się u podnóża kolejki linowej
Najdłuższe schody Montmartru: ulica Mont-Cenis To ulica Mont-Cenis, stroma ulica o długości 1304 metrów i szerokości 12 metrów. Rozpoczyna się na skrzyżowaniu ulic Saint-Éleuthère i Azaïs, tuż poniżej bazyliki Sacré-Cœur w dzielnicy Montmartre, biegnie wzdłuż kościoła Saint-Pierre de Montmartre niedaleko placu Tertre, przecina ulicę Saint-Vincent, ulicę Lamarck, plac Jules-Joffrin, ulicę Marcadet, ulicę Ordener, ulicę Championnet oraz bulwar Ornano i kończy się przy ulicy Belliard.

W rzeczywistości ulica Mont-Cenis nie jest ciągiem 1304 metrów schodów, ale sekwencją odcinków schodów. Na przykład między ulicą Custine a ulicą Lamarck jest 52 stopni, między ulicą Paul-Féval a ulicą Saint-Vincent – 54, a między tą ostatnią a ulicą Cortot – aż 81.

Kiedyś nazywana była Drogą Pielgrzymów do Saint-Denis („mała rue Saint-Denis” w południowej części i „chaussée Saint-Denis” w północnej), ta stroma ulica przyjęła nazwę Mont-Cenis, nawiązując do północnego masywu alpejskiego o tej samej nazwie.
Schody na wzgórzu Montmartre. Niektórzy postanowili policzyć liczbę stopni w każdych schodach Montmartre. Łącznie jest ich co najmniej 2 207, a liczba ta jest z pewnością zaniżona. Liczba stopni w najbardziej znanych schodach przedstawia się następująco („rue” oznacza „schody” w mowie mieszkańców Montmartre):

Rue Maurice-Utrillo: 140 stopni
Rue du Mont-Cenis: 51 stopni + kilka odcinków schodów
Rue Paul-Albert: 101 stopni
Rue Foyatier: 207 stopni
Avenue Rachel – Rue Caulaincourt: 60 stopni
Rue Chappe: 95 + 66 stopni
Allée des Brouillards: 4 stopnie
Schody Funikularu (łącznie): 222 stopnie

Istnieją również mniej znane, ale równie urokliwe schody, które doskonale pasują do wizerunku tej sławnej dzielnicy. Najbardziej stroma ulica Montmartre to prawdopodobnie ulica Utrillo. Choć niezbyt długa, nie jest łatwa do pokonania. Na jej szczycie odkrywa się niewielki, kameralny plac, a kontynuując spacer ulicą Alberta, dociera się do Passage Cotin, który również posiada zacienione schody.
Chevalier-de-la-Barre ma swoje schody w ulicy o tej samej nazwie. Prowadzą one do ogrodu Turlure. Te schody z XVII wieku nazywały się kiedyś rue des Rosiers. Dopiero w 1906 roku otrzymały obecną nazwę. Łączą one ulicę Ramey z ulicą Mont-Cenis, która również ma swoje schody – i to nie byle jakie, gdyż uważa się je za „najdłuższe na Wzgórzu”.

Schody Wzgórza Montmartre nocą Nocą stopnie Wzgórza Montmartre nabierają dziwnego, tajemniczego, a nawet niepokojącego wyglądu. Jak w powieści kryminalnej, gdzie wszystko zdaje się zapowiadać zbrodnię, która ma wkrótce nastąpić. A jednak Wzgórze Montmartre to bezpieczne miejsce, gdzie przestępczość nie jest wyższa niż gdzie indziej!

Ścieżka Światła Montmartre Od ulicy Lamarck, wchodząc schodami prowadzącymi do Bazyliki Sacré-Cœur ulicą Chevalier-de-la-Barre, Ścieżka Światła ponownie rozbłyska od grudnia 2022 roku.

Stworzona w 1995 roku przez Henriego Alekan, jednego z najwybitniejszych francuskich operatorów filmowych, oraz Patricka Rimoux, plastyka i rzeźbiarza światła, ta instalacja powstała już w 1993 roku w Burgundii i Brukseli, zanim dotarła do Montmartre. Henri Alekan oświetlał zresztą schody Butte do filmu *Juliette ou la Clé des songes* Marcela Carnégo.

ADDM (Stowarzyszenie Obrony Montmartre) od lat walczy o renowację tej Ścieżki Światła, zgłaszając projekt do głosowania mieszkańców w ramach budżetu partycypacyjnego. I w końcu wytrwałość się opłaciła – Ścieżka Światła ponownie rozbłyska w nocy Montmartre.

Zbudowana z 135 gwiazd wykonanych z włókien optycznych i barwionego szkła, Ścieżka Światła odwzorowuje układ konstelacji nad Paryżem 1 stycznia (po lewej stronie schodów) oraz 1 lipca (po prawej), dodając jeszcze więcej czaru nocnym spacerom po Montmartre.

Schody Butte Montmartre, położone w okolicy kin Montmartre (i Pigalle u podnóża wzgórza), od lat 30. ubiegłego wieku służą jako sceneria filmowa. Oczywiście, te wszechobecne schody zainspirowały sceny, które kinomani długo będą pamiętać. Oto kilka z nich, ale dziesiątki innych czekają na odkrycie w prasie branżowej:

Tanguy, powrót (2019): zawiera sceny nakręcone w Montmartre, w szczególności na ulicy Lepic
Schronisko (2017): sceny nakręcone w Montmartre, m.in. na początku filmu, gdzie dwójka dzieci gra w kulki, siedząc na schodach placu Émile-Goudeau.
Dalida (2017): można rozpoznać jej dom, piękną ulicę Rue de l'Abreuvoir oraz restaurację Moulin de la Galette.
Ex życia (2014): sceny w Montmartre od 29. minuty, na ulicach Rue de la Bonne i Rue Saint-Vincent. On dostrzega kabaret Lapin Agile.
Three Days to Kill (2014): aktor Kevin Costner zjeżdża rowerem wspaniałą ulicą Rue de l'Abreuvoir w Montmartre ze swoją córką.
Pół do północy (2011): schody ulicy Rue du Chevalier-de-la-Barre za bazyliką Sacré-Cœur.
Mały Nicolas (2009): kilka scen nakręcono w Montmartre, m.in. wyjście ze szkoły przy ulicy Rue Foyatier, pościg samochodowy na avenue Junot, sklep z lodami przy ulicy Rue Ravignan (w rzeczywistości sklep „Le ZUT” został przebudowany na lodziarnię!) oraz sceny na ulicach Rue Saint-Vincent i Rue de la Bonne, za bazyliką Sacré-Cœur.
La Môme (2007): Édith Piaf śpiewa na ulicy, zostaje dostrzeżona przez Louisa Leplée’a (Gérard Depardieu), scena na schodach ulicy Rue du Calvaire, gdzie Marion Cotillard biegnie z Sylvie Testud, oraz scena w wąwozie ulicy Rue Berthe.
Pan Batignole (2002): scena nakręcona na ulicy Rue du Mont-Cenis, gdzie Pan Batignole (Gérard Jugnot) udaje się do dozorcy, u którego schronili się kuzyni Simona (Jules Sitruk).
Amelia (2001): film, który zdobył liczne nagrody i nominacje, w tym trzynaście Cezarów i pięć Oscarów. W 2002 roku otrzymał cztery Cezary, w tym za najlepszy film i najlepszą reżyserię.

Uwaga:
Na wzgórzu znajduje się szkoła kształcąca przyszłych filmowców: Fémis (École Nationale Supérieure des Métiers de l'Image et du Son). Niektórzy jej absolwenci zostają później reżyserami.

Wzgórze Montmartre i „Skarga wzgórza”

Istnieje wiele piosenek o Montmartrze i wzgórzu Montmartre. Większość z nich, między innymi, sławi jego schody. Ale jest jedna, nostalgiczna i pełna miłości, która zdobyła świat, z 128 wersjami wykonanymi przez tyleż samych piosenkarzy: „Skarga wzgórza”. Od czasu jej premiery w 1955 roku stała się klasykiem piosenki o Paryżu, Montmartrze i francuskiej piosence.
Pierwotnie wykonana przez Corę Vaucaire jako singel oraz w muzyce do filmu „French Cancan” (1955) Jean’a Renoir’a. Słowa Jean’a Renoir’a, muzyka Georges’a van Parysa. I to, co pozostaje w pamięci po jej wysłuchaniu: „Schody wzgórza są ciężkie dla biednych...”