Restauracja Mère Catherine

Mère Catherine została założona w 1793 roku, kiedy to Catherine Lamotte kupiła i przekształciła dawną plebanię w kawiarnię-restaurację. Ta ostatnia została skonfiskowana przez państwo (w czasie Rewolucji) i zajmowana przez księdza odpowiedzialnego za pobliski kościół.

Danton, postać rewolucyjna, był jednym z jej pierwszych sławnych gości. Catherine Lamotte serdecznie witała klientów i nie wahała się z nimi wznieść toastu, co przyniosło jej przydomek „Mère Catherine”. Zmarła przypadkowo w 1844 roku w wieku 76 lat.

W 1814 roku, jak głosi tablica pamiątkowa umieszczona przy wejściu do restauracji, przejeżdżający przez miasto Kozacy (po klęsce Napoleona I w bitwie pod Paryżem w 1814 roku) mieli w zwyczaju zatrzymywać się w restauracji À la Mère Catherine. Zamawiali napoje, wołając „Bystro!” (w cyrylicy: „быстро!”), czyli po rosyjsku „Szybko!”. Według specjalistów jednak ta etymologia jest zmyślona, a prawdziwe pochodzenie słowa pozostaje niepewne.

Później restauracja trafiła w ręce pewnego Gros Guillaume’a. Na początku XX wieku przejął ją pan Lemoine (drugi burmistrz Wolnej Gminy Montmartre), zwany „le père la Bille”. Zamontował on drewniany stół do bilarda. Ponieważ restauracja nie przynosiła wystarczających zysków, część pomieszczeń sprzedano i przekształcono w piekarnię.

Po zakończeniu II wojny światowej Albert Mériguet i Thérèse stali się właścicielami tego miejsca, jednak Montmartre stracił wówczas swoje kulturowe znaczenie. Restauracja była wówczas odwiedzana głównie przez turystów. W czerwcu 2012 roku krytyk kulinarny François Simon z „Le Figaro” opisał ją w artykule, w którym skrytykował brak autentyczności miejsca oraz niską jakość podawanej żywności, serwowanej turystom wierzącym, że spożywają francuską gastronomię.

Mimo to La Mère Catherine stanowi część krajobrazu górnej części Montmartre. Podobnie jak inne lokale wokół placu Tertre, znajduje się w sercu dzielnicy Montmartre, zaledwie kilka kroków od bazyliki Sacré-Cœur.