Rond-Point des Champs-Élysées – teatr, historia oryginalnych widowisk, premiery i próby

Teatr Rond-Point znajduje się zaledwie kilka kroków od Ogrodu Pola Elizejskich i niedaleko Teatru Pola Elizejskich.

Uroczyste otwarcie w 1839 roku „rotundy Hittorfa” (pawilonu w kształcie koła zwieńczonego kopułą) zostało włączone do budynków Wystawy Światowej w 1855 roku, aby następnie zostać zburzonym rok później.
Ewolucja teatru Rond-Point: „Panorama narodowa”, a następnie „Pałac Luster”
Rotunda została zastąpiona przez „Panoramę”. Był to wielki obraz przedstawiający widok w 360 stopniach, powstający głównie między końcem XVIII a początkiem XX wieku. Umieszczony na wewnętrznej ścianie rotundy, dzięki efektom perspektywy i iluzji optycznej sprawiał wrażenie rzeczywistości. Budynek ją mieszczący nazywano również panoramą, a czasem cykloramą.
Nową panoramę, nazwaną Panoramą Narodową, zbudował architekt Gabriel Davioud na rogu alei Antin (obecnie alei Franklina D. Roosevelta) i Pola Elizejskich. Kierownikiem artystycznym placówki był malarz Jean-Charles Langlois (1789–1870); jej uroczyste otwarcie miało miejsce 1 sierpnia 1860 roku.

W grudniu 1893 roku Rotunda Panoramy Narodowej została przekształcona w Pałac Luster (salę ze zwierciadłami deformującymi), jedną z najbardziej pożądanych atrakcji Paryża podczas Belle Époque, która działała do końca lat 70. XX wieku.

Teatralne powołanie Teatru Rond-Point

W 1981 roku trupa Madeleine Renaud i Jean-Louisa Barraulta musiała opuścić dawny dworzec Orsay, gdzie miał powstać dzisiejszy Muzeum Orsay. Kompania Renaud-Barrault przeniosła się wówczas do Teatru Rond-Point. Rotunda została opróżniona i przebudowana. Teatr otworzył podwoje w marcu 1981 roku spektaklem Jean-Louisa Barraulta pt. „Miłość miłości”, opartym na tekstach Apulejusza, La Fontaine’a i Moliera.

Od 1981 do 1991 roku Teatr Rond-Point prezentował dzieła współczesne (Marguerite Duras, Nathalie Sarraute, Samuel Beckett, Yukio Mishima) oraz tradycyjne spektakle Dalekiego Wschodu (indonezyjski Ramajana, opera jawajska, muzyka).
Nowa era Teatru Rond-Point: współczesna twórczość
Od 2002 roku teatrem kieruje Jean-Michel Ribes, który uczynił z niego ważne miejsce współczesnej twórczości, zobowiązując się do wystawiania wyłącznie autorów żyjących. Teatr dysponuje 3 salami: salą Renaud-Barrault, salą Jean Tardieu i salą Rolanda Topora.

Teatr Rond-Point jest również subsydiowany przez Ministerstwo Kultury oraz Miasto Paryż.
Vents contraires: „dodatkowa sala” Teatru Rond-Point
W maju 2010 roku Jean-Michel Ribes i Jean-Daniel Magnin uruchomili Ventscontraires.net, pierwszą europejską platformę medialną prowadzoną przez teatr kulturalny. Początkowo pomysł polegał na stworzeniu „czwartej wirtualnej sali”, w której artyści nie mogących występować na scenach Rond-Point (pisarze, rysownicy, filmowcy…) mogliby się wyrażać, w duchu radosnej subwersji, która towarzyszy temu teatrowi od 13 lat.

Aby dowiedzieć się więcej

Kontynuuj spacer aleją Sèvres aż do Pola Elizejskiego, następnie zejdź aleją Marigny po swojej lewej stronie.