Plac Charles'a de Gaulle'a z gwiaździstym układem dwunastu alei
Plac Charles’a de Gaulle’a, nazywany także Place de l'Étoile, to rondo położone w Paryżu, na pograniczu 8., 16. i 17. dzielnicy.
Dlaczego „Place de l'Étoile”, a potem „Square Charles-de-Gaulle” (Place Charles-de-Gaulle)?
Na mocy dekretu z 13 listopada 1970 roku Place de l'Étoile zmieniła nazwę na oficjalną „Place Charles-de-Gaulle”. Decyzja ta została podjęta po śmierci Charles’a de Gaulle’a, która nastąpiła 9 listopada w jego rezydencji w Colombey-les-Deux-Églises.
Dwanaście alei krzyżuje się w tym miejscu, tworząc 12-ramienną gwiazdę rozłożoną na 6 osiach:
Alei Mac-Mahon i, położonej dokładnie naprzeciwko, alei d’Iéna;
Oś alei Wagram i alei Kléber;
Oś alei Hoche i alei Victor-Hugo;
Oś alei Friedland i alei Foch;
Oś alei Pola Elizejskie i alei Wielkiej Armii – to historyczna oś Paryża;
Oś alei Marceau i alei Carnot.
Nazwy alei „wychodzących” z Placu Charles’a de Gaulle’a
Ich nazwy nawiązują do epoki napoleońskiej. Sam Plac Charles’a de Gaulle’a słynie na całym świecie dzięki spektakularnemu Łukowi Triumfalnemu (ukończonemu w 1836 roku), którego panoramiczny widok z tarasu zapiera dech w piersiach. To także punkt wyjścia do przyjemnego spaceru słynną aleją Pola Elizejskie (zobacz nasze spacery od Łuku Triumfalnego).
Plac Gwiazdy (a także Łuk Triumfalny) jest podzielona niczym ciasto pomiędzy 8., 16. i 17. okręgiem Paryża:
8.: sektor ograniczony Aleją Wagram i Aleją Marceau;
16.: sektor ograniczony Aleją Marceau i Aleją Wielkiej Armii;
17.: sektor ograniczony Aleją Wielkiej Armii i Aleją Wagram.
Skwer Charles’a de Gaulle’a jest również otoczony przez dwie ulice tworzącymi wokół niego okrąg: ulicę Presbourg i ulicę Tilsit, które upamiętniają dwa dyplomatyczne sukcesy Napoleona i noszą te nazwy od 1864 roku.
Podziemne przejście, Przejście Pamięci, jest przeznaczone wyłącznie dla pieszych i łączy centralny placyk, na którym znajdują się Łuk Triumfalny i Grób Nieznanego Żołnierza, z chodnikami przy dwóch wejściach: jednym od Alei Pola Elizejskich i drugim od Alei Wielkiej Armii.
Wymiary Skweru Charles’a de Gaulle’a
Plac ma 241 metrów średnicy, co daje powierzchnię około 4,55 hektara.
To jest drugi co do wielkości plac w Paryżu, po Placu Zgody z Obeliskiem z Luksoru, zajmujący 8,64 hektara.
Budowa i historia
Plac ten powstał około 1670 roku i zajmował szczyt dawnego pagórka świadka północnej części wzgórza Chaillot. Pagórek o wysokości 5 metrów, zaproponowany przez inspektora budowlanego króla, Ange’a Gabriela, został wzniesiony „aby podjazd miał równy spadek od Placu Ludwika XV (dzisiejszy Plac Zgody) aż do mostu Neuilly”. Prace te, prowadzone w latach 1768–1774 pod kierunkiem Jeana-Rodolphe’a Perroneta, zatrudniały wszystkich „ubogich inwalidów” Paryża.
Bramy celne Neuilly i opłata na szczycie Pola Elizejskich
Pod koniec XVIII wieku był to wiejski skrzyżowanie na obrzeżach Paryża. Dwa bliźniacze pawilony tworzyły „Bramę Neuilly” lub „Bramę Pola Elizejskich”, a także „Bramę Gwiazdy” (na skrzyżowaniu z ulicami Tilsitt i Presbourg), służące do pobierania opłat celnych (prawa wjazdu do Paryża z towarami). Zostały one zburzone w 1860 roku. Budynki znajdowały się na styku z Aleją Neuilly (obecną Aleją Wielkiej Armii).
Około 1800 roku plac znajdował się w przestrzeni, gdzie istniało bardzo niewiele budowli. Wówczas gwiazda z początku XVIII wieku ograniczała się do skrzyżowania osi alei Pola Elizejskie – Aleja Neuilly (Wielkiej Armii) z osiami bulwarów zewnętrznych względem muru celnego. Dziś odpowiada to na południu przebiegowi ulic La Pérouse i Dumont d’Urville, które rozciągają się dalej wzdłuż osi obecnej alei Kléber aż do miejsca, gdzie znajduje się dzisiejszy plac Trocadéro.
Budowa Łuku Triumfalnego i hipodromu
Budowa łuku triumfalnego pośrodku placu, podjęta w 1806 roku na rozkaz Napoleona I, została ukończona w 1836 roku za panowania Ludwika Filipa I.
Przez dziesięć lat, od 1845 do 1855, plac Gwiazdy był miejscem słynnego i ogromnego widowiska plenerowego: hipodromu. Odwiedzający Łuk Triumfalny, wspinający się po jego schodach, mogą podziwiać widok na hipodrom.
Ponadto organizowano tam loty balonowe, jak to miało miejsce 24 września 1852 roku, kiedy to balon Giffarda wzbił się w powietrze – wydarzenie, które zapisało się w historii lotnictwa.
Teren wyścigów został zniszczony, aby zagospodarować północną część prostoliniowej alei Kléber, która łączyła się z dawnym bulwarem przy ulicy Kopernika.
Pałace przy placu Charles’a de Gaulle’a
W 1854 roku Napoleon III powierzył Hittorfowi, który właśnie ukończył aranżację placu Zgody i Pola Elizejskich, przebudowę placu zgodnie z koncepcjami Haussmanna. Do istniejących pięciu alejek w kształcie gwiazdy na trawnikach dodano siedem nowych ramion, bez handlu, ale z dwunastoma pałacami wyposażonymi w ogrody od strony placu i wejścia od przyległych ulic.
Pałace te wzniesiono na terenie otaczającym Łuk Triumfalny, częściowo zajętym kosztem ambulatorium w Chaillot. Musiały spełniać ściśle określone wymogi architektoniczne. Ogrody tych pałaców zdobią identyczne kolumnady zwrócone w stronę placu. „Usytuowane między dziedzińcem a ogrodem, pałace te mają dwa skrzydła otaczające dziedziniec, który otwiera się na okólną ulicę wytyczoną wówczas (ulice Tilsitt i Presbourg). Paryżanie ochrzcili je mianem « pałaców Marszałków » nawiązując do okolicznych alei.
Historyczne daty związane z placem Charles’a de Gaulle’a
Zgodnie z dekretem Zgromadzenia Narodowego znoszącym opłaty wstępu od 1 maja 1792 roku (w okresie Rewolucji Francuskiej z 1789 roku), paryżanie otrzymali z tej okazji wielkie święto, które skupiło się przede wszystkim przy barierze Pola Elizejskich i trwało kilka dni.
25 czerwca 1792 roku, około godziny 21, rodzina królewska (Ludwik XVI) powróciła do Paryża przez barierę Gwiazdy, po ucieczce do Varennes, gdzie została zatrzymana 21 czerwca. Varennes-en-Argonne znajduje się w Lotaryngii, około 200 km na północny wschód od Paryża. Królewski powóz, otoczony dwoma szpalerami Gwardii Narodowej oraz milczącym tłumem, zjechał wówczas aleją Pola Elizejskich w kierunku pałacu Tuileries.
2 kwietnia 1810 roku, następnego dnia po cywilnym ślubie Napoleona Bonapartego z jego drugą żoną Marią Luizą w zamku Saint-Cloud, orszak przejechał pod Łukiem Triumfalnym. Ten kierował się w stronę Tuilerii, gdzie miał się odbyć ślub religijny. Łuk Triumfalny był wówczas w budowie: pokryto go atrapą, której konstrukcję zasłonięto płótnem, a budynki przy barierach zostały wystawnie udekorowane.
29 lipca 1836 roku, po rozpoczęciu prac w 1806 roku, Łuk Triumfalny został uroczyście odsłonięty przez króla Ludwika Filipa.
Powrót prochów Napoleona 15 grudnia 1840 roku był uroczystym wydarzeniem. orszak pogrzebowy przybył od nabrzeża Courbevoie, gdzie przybił statek przewożący szczątki Cesarza.
11 listopada 1920 roku złożono proch nieznanego żołnierza. (Artykuł Łuk Triumfalny.)
11 listopada 1940 roku studenci, wśród których był Pierre Hervé, manifestowali przeciwko niemieckiemu okupantowi.
W kontekście wydarzeń maja 1968 roku, 30 maja wielka manifestacja poparcia dla rządu, gromadząca blisko milion osób, przeszła aleją Polami Elizejskimi, by zakończyć się na placu Gwiazdy. Wzięli w niej udział wszyscy przywódcy gaulliści.
Na mocy dekretu z 13 listopada 1970 roku plac Gwiazdy oficjalnie zmienił nazwę na „plac Charles’a de Gaulle’a”. Decyzja ta została podjęta po śmierci Charles’a de Gaulle’a, która nastąpiła 9 listopada w jego posiadłości w Colombey-les-Deux-Églises.
Połącz ten artykuł ze spacerami wychodzącymi z Łuku Triumfalnego / Placu Gwiazdy