Plac d'Iéna, hołd amerykańskich kobiet dla George'a Washingtona

Plac d’Iéna znajduje się w 16. dzielnicy, w kwartale Chaillot, na skrzyżowaniu alei Iéna i alei Prezydenta Wilsona, a także u wylotu alei Pierre’а I Serbie, ulicy Boissière i ulicy Longchamp.
Pochodzenie nazwy „plac d’Iéna” Plac d’Iéna zawdzięcza swą nazwę zwycięstwu napoleońskiemu pod Jeną (Iéna), odniesionemu 14 października 1806 roku. Jednak plac został zagospodarowany dopiero w 1858 roku, a swoją obecną nazwę przyjął dopiero w 1878 roku.
Pomnik konny Jerzego Waszyngtona na placu d’Iéna W centrum placu d’Iéna wznosi się brązowy pomnik konny Jerzego Waszyngtona, dzieło amerykańskiego rzeźbiarza Daniela Chestera Franka. Ufundowany przez komitet amerykańskich kobiet z wyższych sfer, został odsłonięty 3 lipca 1900 roku.

Na ścianie cokołu zwróconej w stronę muzeum Guimet widnieje następujący napis:

„Darem od kobiet Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej na pamiątkę braterskiej pomocy, jakiej Francja udzieliła ich ojcom podczas walki o niepodległość.”
Jerzy Waszyngton do końca wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych Jerzy Waszyngton urodził się 22 lutego 1732 roku w kolonii Wirginia i zmarł 14 grudnia 1799 roku w swojej posiadłości Mount Vernon w Wirginii. Był amerykańsko-francuskim mężem stanu, podczas wojny o niepodległość (1775–1783) pełnił funkcję szefa sztabu Armii Kontynentalnej, a w latach 1789–1797 był pierwszym prezydentem Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Uważany przez Amerykanów za jednego z Ojców Założycieli Stanów Zjednoczonych, George Washington był obiektem licznych hołdów od końca XVIII wieku: stolica Stanów Zjednoczonych, jeden ze stanów północno-zachodnich Unii, a także wiele miejsc i pomników nosi jego imię. Od 1932 roku jego wizerunek widnieje na monecie dwudziestopięciocentowej oraz na banknocie jednoguldenowym.

Przez całe życie działał na rzecz obrony terytorium, które stało się Stanami Zjednoczonymi. Na przykład podczas wojny siedmioletniej (1756–1763) starał się ograniczyć wpływy francuskie, gdy jednocześnie maleło znaczenie Brytyjczyków.

Podobnie jak inni plantatorzy z Wirginii, ucierpiał jednak z powodu ekonomicznych restrykcji narzuconych przez Londyn i coraz bardziej niechętnie znosił narzucane reguły oraz monopol angielskich kupców. To doprowadziło do wojny o niepodległość.

Był jednym z siedmiu przedstawicieli Wirginii w Drugim Kongresie Kontynentalnym w maju 1775 roku. Gdy Kongres szukał dowódcy po rozpoczęciu działań wojennych z Wielką Brytanią, Washington uczestniczył w posiedzeniach w mundurze wojskowym. 15 czerwca, na wniosek Johna Adamsa, Kongres Kontynentalny jednogłośnie wybrał go na stanowisko głównodowodzącego Armii Kontynentalnej, utworzonej dzień wcześniej – funkcję, którą miał pełnić przez ponad osiem lat.

2 lipca 1775 roku w Cambridge w Massachusetts stanął na czele źle przygotowanej, niejednorodnej, osłabionej i źle wyposażonej armii. Wzmocnił dyscyplinę i higienę w pułkach, zreorganizował korpus oficerów i musiał stawić czoła brytyjskiej armii, słynnym „czerwonym kurtkom”, liczącym 12 000 doświadczonych żołnierzy, co doprowadziło go do rozkazu werbowania wolnych czarnoskórych.

W bitwie pod Monmouth (28 czerwca 1778 roku) Washington uderzył na siły brytyjskie od tyłu, gdy opuszczały Freehold Court-House. Wsparty posiłkami francuskimi, rozgromił armię Charlesa Cornwallisa w bitwie pod Yorktown w 1781 roku. W 1782 roku ustanowił medal „Purple Heart”, który do dziś pozostaje odznaczeniem przyznawanym amerykańskim żołnierzom rannym w walce. W 1783 roku podpisano traktat paryski, przywracający pokój i uznający niepodległość Stanów Zjednoczonych.

W marcu 1783 roku Washington położył kres Konspiracji Newburgh, próbie wojskowego zamachu stanu, zorganizowanej przez oficerów, którzy grozili Kongresowi amerykańskiemu narzuceniem dyktatury. 2 listopada wygłosił wzruszające pożegnalne przemówienie do swoich żołnierzy. 23 grudnia 1783 roku zrezygnował ze stanowiska głównodowodzącego, wzorując się na rzymskim generale Lucjuszu Kwinkcjuszu Cyncynacie. Wówczas funkcja prezydenta Stanów Zjednoczonych jeszcze nie istniała na mocy „Artykułów Konfederacji”, poprzedniczki Konstytucji.

Odwrót George’a Washingtona do Mount Vernon był krótkotrwały

Został wybrany delegatem Wirginii, a następnie przewodniczącym Konwencji Filadelfijskiej w 1787 roku, zwołanej w celu zreformowania Artykułów Konfederacji. Przewodniczył komitetowi odpowiedzialnemu za opracowanie Konstytucji. Choć nie brał aktywnego udziału w debatach, interweniował, aby ułatwić ratyfikację przez niektóre stany, w tym Wirginię. Po przyjęciu Konstytucji został jednogłośnie wybrany 4 marca 1789 roku przez Kolegium Elektorskie na pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych. 30 kwietnia 1789 roku, w Federal Hall National Memorial w Nowym Jorku – wówczas tymczasowej stolicy – oficjalnie objął urząd. Składając przysięgę na Biblii, zapoczątkował tradycję, która trwa do dziś, choć obecnie obchodzona jest 20 stycznia po każdych wyborach prezydenckich. Washington cieszył się wówczas szczytem popularności.

Podczas swojego pierwszego kadencji (1789–1793) prezydent dążył do wzmocnienia władzy wykonawczej i rządu federalnego. Aby to osiągnąć, otoczył się grupą ludzi, którzy odegrali kluczową rolę w amerykańskiej rewolucji.

W trakcie drugiego kadencji, gdy wybuchła wojna między rewolucyjną Francją a Wielką Brytanią (1793), zdecydował się pozostać neutralny (Proklamacja Neutralności, 22 kwietnia 1793), czekając na wzmocnienie kraju. Według niego udział Stanów Zjednoczonych w konflikcie byłby katastrofalny dla handlu i finansów.

We wrześniu 1796 roku, przy współpracy z Alexandrem Hamiltonem, Washington sporządził swoje pożegnalne orędzie do narodu, ostrzegając przed niebezpieczeństwami podziałów partyjnych. Opublikowane w gazecie z Filadelfii, tekst wzywał do neutralności, jedności oraz zapowiadał doktrynę Monroego. W sferze instytucjonalnej opowiadał się za ścisłym przestrzeganiem Konstytucji. Washington ustąpił z urzędu w marcu 1797 roku, przekazując stanowisko Johnowi Adamsowi. Ustanowił zwyczaj maksymalnie dwóch kadencji, który stał się regułą konstytucyjną wraz z 22. poprawką w 1947 roku. To właśnie za jego prezydentury powstały Partia Federalistyczna i Partia Demokratyczno-Republikańska.

Po dwóch kadencjach George Washington wycofał się do swojej posiadłości Mount Vernon (obecnie muzeum). Jego życie i działalność trwale ukształtowały amerykańskie instytucje.

12 grudnia 1799 roku George Washington przeziębił się, nosząc wilgotne ubranie. Bakteryjne zapalenie nagłośni, pogłębione przez wewnętrzny obrzęk gardła, spowodowało jego powolne uduszenie. Zmarł dwa dni później w obecności żony, lekarzy oraz osobistego sekretarza, Tobiasa Leara. Miał 67 lat. Został pochowany na cmentarzu Mount Vernon cztery dni po śmierci. Jego żona, Martha Washington, spaliła wszystkie ich listy, z wyjątkiem trzech. Po jego odejściu młody naród amerykański nosił żałobę przez wiele miesięcy.

Dziś lekarze uważają, że zastosowane wówczas metody leczenia – upuszczanie krwi, nacięcia szyi i środki przeczyszczające – doprowadziły do wstrząsu, uduszenia i odwodnienia. Spoczywa na cmentarzu rodzinnym w Mount Vernon.
Wspaniałe budowle i miejsca pamięci wokół placu Iéna
Plac Iéna to nie tylko pomnik George’a Washingtona. Znajdują się tam również:

Pałac d’Iéna, którego rotunda wychodzi na plac d’Iéna, został wpisany na listę zabytków 5 lipca 1993 roku. Obecnie mieści się w nim Rada Gospodarcza, Społeczna i Środowiskowa (CESE).
Rodzina Alexandra de Marenchesa, przyszłego dyrektora francuskich służb wywiadowczych, wynajmowała w nim mieszkanie w okresie jego dzieciństwa.
Pod numerem 3: od 1882 roku. W tym miejscu mieszkał były ambasador i działacz ruchu oporu Augustin Jordan (1910–2004). Znajduje się tu tablica pamiątkowa.
Pod numerem 5 na placu d’Iéna, ukryty za budynkiem frontowym, stoi pałacyk o powierzchni 1800 m², zbudowany i zajmowany w tamtych czasach przez Gustave’a Eiffela, a następnie przez książąt: Leona (1907), Konstantego (1917) i Dominika Radziwiłła (1925). W 1919 roku ambasada Stanów Zjednoczonych, wcześniej mieszcząca się przy avenue d’Eylau 14, została przeniesiona w to miejsce. W 1922 roku pałacyk został zakupiony przez samego ambasadora. W 1976 roku we wnętrzach kręcono częściowo francuski film *Skrzydło czy udko*, a w 1977 roku jeden z odcinków brytyjskiego serialu *Rewolwer i melonik*. W latach 90. i 2000. pałacyk stał się paryską rezydencją libańskiego polityka Rafika Haririego, zamordowanego w Bejrucie w 2005 roku. W 2001 roku dyplomata Boutros Boutros-Ghali odwiedził Haririego i opisał go następująco: „Przypomina pałac saudyjskiego księcia… W holu wejściowym stoją dwie naturalizowane lwy.” N° 6 : Muzeum Narodowe Sztuki Azjatyckiej – Guimet, otwarte w 1889 roku.