Muzeum Romantyków – George Sand, Ary Scheffer, Ernest Renan

Muzeum Romantyzmu, położone niedaleko dzielnicy Pigalle, przedstawia romantyczny nurt, który wyłonił się w połowie XIX wieku i objął całą Europę. Opiera się na zasadach takich jak wrażliwość, wyrażanie uczuć i melancholia. Francja była głównym ośrodkiem romantyzmu w latach 30. XIX wieku. Wówczas Paryż stanowił ważny ośrodek twórczości artystycznej.

Paryż lewobrzeżny i Paryż prawobrzeżny

Paryż był wyraźnie podzielony na lewy i prawy brzeg. Na lewym brzegu znajdowały się uniwersytety oraz akademiki, do których wprowadzali się prowincjonalni mieszczanie; na prawym brzegu natomiast gazety, teatry, kawiarnie i restauracje. To po tej stronie Sekwany, niedaleko Pigalle, narodziła się dzielnica romantyzmu par excellence – Nowa Ateny.

Dom malarza Ary’ego Scheffera

Ary Scheffer (1795–1858), malarz pochodzący z Holandii, przybył do Paryża w 1811 roku i osiedlił się w lipcu 1830 roku w modnej wówczas dzielnicy „Nowej Ateny” pod numerem 7 ulicy Chaptal (obecnie numer 16). Naprzeciwko domu Scheffer kazał wybudować dwa szklane pawilony, skierowane na północ, po obu stronach brukowanego dziedzińca: jeden pełnił funkcję salonu, drugi – pracowni malarskiej.

Ary Scheffer, nauczyciel rysunku dzieci księcia Orleanu od 1822 roku, godny przedstawiciel szkoły romantycznej, umacnia swój sukces. Jego dom przez trzydzieści lat tętni intensywnym życiem artystycznym, politycznym i literackim.

Goście Ary’ego Scheffera przybywający z całego Paryża

W atelier-salonie, znanego portrecisty z czasów monarchii lipcowej, Scheffer przyjmuje cały paryski świat artystyczny i intelektualny. Odwiedza go Delacroix, jego sąsiad, podobnie jak Chopin, który uwielbia grać na fortepianie Pleyel. Spotykają się tam także Liszt i Maria d’Agoult, a także Rossini, Turgieniew, Dickens czy Pauline Viardot.

Pracownia, która wychodzi na uroczy nieład jaśminów i róż, była wykorzystywana przez Ary’ego Scheffera oraz jego młodszego brata Henry’ego, również malarza. Théodore Rousseau ukończył tam obraz *Zejście krów*, przy ulicy Chaptal: ponieważ dzieło zostało odrzucone przez Salon w 1835 roku, Ary Scheffer wystawił je obok prac swoich przyjaciół Paula Hueta i Jules’a Dupré, zapoczątkowując w ten sposób „wystawę odrzuconych”. Mieściła się tam również część zbiorów rodziny króla Ludwika Filipa, która opuściła Francję udając się na wygnanie w 1848 roku.

Spadek po Arym Schefferze

Od tego czasu jego jedyna córka, Cornelia Scheffer-Marjolin, zachowała warsztat, w którym tworzył jej ojciec. Rok później zorganizowała retrospektywę dzieł mistrza przy bulwarze des Italiens 26 w Paryżu. Pracownie, które na jej polecenie zostały tymczasowo przekształcone w szpital podczas Komuny w latach 1870–1871, służyły następnie jako sale wystawowe dla głównych prac Scheffera.

W 1899 roku Cornelia Scheffer-Marjolin zmarła, przekazując obrazy swego ojca swemu rodzinnemu miastu, Dordrecht w Holandii. Nieruchomość przy ulicy Chaptal przypadła Noémi Renan-Psichari (wnuczce brata Scheffera), która urządziła tam duży salon oraz bibliotekę poświęconą dziełom swego ojca, Ernesta Renana. Drugą pracownię wynajęła artystom.

To właśnie w tym salonie-pracowni Noémi Renan-Psichari, a później jej córka Corrie Psichari-Siohan, w XX wieku, kontynuowały przyjmowanie świata sztuki i literatury. Podczas Belle Époque bywali tu Anatole France czy Puvis de Chavannes, w latach 20. XX wieku Maurice Denis, a niedawno również André Malraux – wszyscy szli tą samą zacienioną alejką, którą niegdyś przemierzali Chopin, Delacroix i Pauline Viardot, aby dotrzeć do pracowni przy ulicy Chaptal 16.

Powstanie Muzeum Romantycznego Życia

W 1956 roku dom został przekazany państwu za symboliczną kwotę, aby ulokować w nim instytucję kulturalną. Po tym, jak mieścił się tam uniwersytecki ośrodek badań nad dźwiękiem i kolorem, w 1982 roku zarząd nad nim przejęła Gmina Paryż. Otworzyła wówczas oddział Muzeum Carnavalet pod nazwą „Muzeum Renan-Scheffer”. Niedługo potem wprowadzono nowy program ekspozycji, prezentujący w odnowionych budynkach pod kierunkiem Jacques’a Garcii liczne pamiątki po George Sand.
W 1987 roku muzeum przyjęło nazwę „Muzeum Romantycznego Życia”.

Muzeum Romantycznego Życia dzisiaj

W dzielnicy Nowej Ateny Muzeum Romantycznego Życia odtwarza harmonijne otoczenie nawiązujące do epoki romantyzmu. Inspiracje romantycznych artystów w ich ulubionych tematach literackich, malarskich i rzeźbiarskich odnajdujemy w salach Muzeum Romantycznego Życia.

Trzy wybitne postacie XIX wieku są obecne w Muzeum Romantycznego Życia: George Sand, Ary Scheffer i Ernest Renan.

Na pierwszym piętrze znajduje się poświęcona George Sand wystawa: portrety, meble i biżuteria z XVIII i XIX wieku. Na drugim piętrze obrazy malarza Ary’ego Scheffera są otoczone dziełami jego współczesnych. Organizowane są tam także wystawy czasowe, a także koncerty, czytania oraz animacje dla dzieci. W ogrodzie muzeum salon herbaciany Rose Bakery, prawdziwa oaza spokoju, pozwala na smakowitą przerwę.

Jego siostrzenica, Cornélie – córka młodszego brata Henry’ego Scheffera, także malarza – poślubiła filozofa i pisarza Ernesta Renana. Biblioteka Ernesta Renana jest przechowywana w Bibliotece Narodowej Francji, jednak Muzeum Romantycznego Życia posiada bogaty zbiór druków (wydania dzieł, studia krytyczne) oraz rękopisów, w tym *Awerroesa* i *Przyszłość nauki*, przepisanych przez jego siostrę Henriette i przez nią poprawionych. Obfita korespondencja oraz kolekcja fotografii dopełniają ten zbiór. Zachowane są tam także różne elementy wyposażenia jego mieszkania w Collège de France.

Salon herbaciany Rose Bakery w Muzeum Romantycznego Życia

Salon herbaciany Rose Bakery w Muzeum Romantycznego Życia oferuje przez cały rok, w godzinach otwarcia muzeum, słodkie i słone posiłki.
Informacje: 01 71 19 24 08