Muzeum Narodowe Sztuki Nowoczesnej – Centrum Twórczości Przemysłowej, od Fowizmu

Pałac Tokio, pierwotnie „Pałac Muzeów Sztuki Nowoczesnej”, wychodzi na Sekwanę przy avenue de New York (dawniej quai Debilly, a w latach 1918–1945 avenue de Tokio – stąd jego nazwa) w miejscu, gdzie został wzniesiony. Pałac Tokio, wraz z Pałacem Chaillot i Pałacem Iéna, jest jednym z trzech stałych budynków powstałych z okazji Międzynarodowej Wystawy w 1937 roku.
Lokalizacja Pałacu Tokio Pałac Tokio, którego pierwotna nazwa brzmiała „Pałac Muzeów Sztuki Nowoczesnej”, to budynek poświęcony sztuce nowoczesnej i współczesnej. Znajduje się przy 13, avenue du Président-Wilson, w 16. dzielnicy Paryża. Usytuowany jest na północny wschód od Pałacu Chaillot, zaledwie kilkaset metrów dalej, wzdłuż brzegów Sekwany.
Początki muzeów – historia przeprowadzek Projekt z 1934 roku zakładał zastąpienie przeludnionego Muzeum Luksemburskiego. Po Wystawie Światowej miał pomieścić dwa muzea sztuki nowoczesnej: jedno dla miasta Paryża, drugie dla państwa, określane mianem „muzeum narodowego”. Podczas II wojny światowej piwnice budynku służyły do przechowywania skonfiskowanych dóbr należących do Żydów. W latach 50. skrzydło wschodnie przeszło gruntowną renowację, która umożliwiła otwarcie w 1961 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu – jego zbiory pochodziły głównie z Petit Palais.

Muzeum Sztuki Nowoczesnej Miasta Paryża zajmuje nadal skrzydło „wschodnie” budynku, podczas gdy Narodowe Muzeum Sztuki Nowoczesnej, zlokalizowane w skrzydle „zachodnim”, przeniosło większość swoich zbiorów w latach 70. XX wieku do Centrum Pompidou, a resztę – w latach 80. do Muzeum Orsay. Sam Pałac Tokijski – „skrzydło zachodnie” – po uwolnieniu tej przestrzeni mieści obecnie centrum sztuki współczesnej noszące właśnie nazwę „Pałac Tokijski”. Centrum Sztuki Współczesnej to interdyscyplinarne miejsce poświęcone współczesnej twórczości we wszystkich jej formach: malarstwu, rzeźbie, wzornictwu, modzie, wideo, filmowi, literaturze i tańcu. Od 2002 roku odpowiedzialni za Pałac Tokijski dążą do uczynienia z niego jednego z największych centrów sztuki współczesnej w Europie. Poprzez różnorodny i pomysłowy program promują oni twórczość współczesną, wyróżniając zarówno artystów początkujących, jak i uznanych, pochodzących z różnych środowisk. Zbiory Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu, czyli MAM, otwarte w 1961 roku w skrzydle „wschodnim” pałacu, prezentuje miejską kolekcję sztuki nowoczesnej i współczesnej począwszy od fowizmu. Liczy ono ponad 10 000 dzieł, skoncentrowanych głównie na nurtach artystycznych związanych z francuską stolicą, a ostatnio także na europejskiej scenie artystycznej. Muzeum wznowiło działalność w 2012 roku po rozbudowie i remoncie, powiększając swoją powierzchnię z 8 000 do 22 000 metrów kwadratowych. L przestrzeń wystawiennicza jest jedną z największych dla sztuki współczesnej na arenie międzynarodowej.
Budynek muzeum. Fasada budynku jest całkowicie pokryta marmurem. Budowla, skromna i monumentalna, składa się z dwóch symetrycznych skrzydeł połączonych szerokim perystylem, po obu stronach osi prostopadłej do Sekwany, na której znajduje się lustro wody. Taras góruje nad Sekwaną, poniżej monumentalnych schodów opartych o wzgórze, zdobionych płaskorzeźbami zatytułowanymi „Alegoria chwały sztuk” Alfreda Janniota i zwieńczonych posągiem przedstawiającym „Francję” autorstwa Antoine’a Bourdelle’a.

Budynek otwiera się na duże okna, z których roztacza się widok na Sekwanę i Wieżę Eiffel od południa. Szklane sufity sprawiają, że większość pomieszczeń jest doświetlona naturalnym światłem. Zewnętrzna dekoracja w stylu art déco, godna uwagi, uzupełniona jest metopami „Centaur i Eros” Marcela Gaumonta od strony zachodniej, „Syreny i Herkulesa” Leona Baudry’ego od strony wschodniej, a także bramami z brązu autorstwa Adalberta Szabo, zdobionymi płaskorzeźbami André Bizette-Lindet od strony avenue du Président-Wilson. Osiem alegorii z pozłacanego brązu drzwi Gabriela Forestiera, jej fronton z płaskorzeźbą „Miasto Paryż koronujące sztuki”, autorstwa Raymonda Subesa z reliefami Louisa Diderona, od strony avenue de New-York. Na tarasach lustra wodnego zaprojektowanego przez Félix Févola umieszczono liczne samotne posągi, z których zachowały się jedynie „Wypoczywające nimfy” Louisa Dejeana, Léona-Ernesta Driviera i Auguste’a Guénota.

Na placu przed Pałacem Tokijskim w 1948 roku odsłonięto pomnik upamiętniający żołnierzy Wolnej Francji autorstwa Antoine’a Bourdelle’a. U jego stóp wyryto wers Charles’a Péguy’ego: „Matko, oto twoi synowie, którzy tak walczyli” oraz, poniżej, na tle krzyża lotaryńskiego, napis: / Ochotnikom Sił Wolnych Francuzów poległym / za honor i wolność Francji / 18 czerwca 1940 – 8 maja 1945.

Muzeum Pałacu Tokio i deska do jazdy na rolkach
Pałac Tokio, z jego rozległym tarasem i marmurowymi schodami, jest miejscem pielgrzymek paryskich skateboardzistów. Określany mianem „Dôme”, uchodzi za legendarny spot. Wielu czołowych skateboardzistów próbowało swoich sił na jego deskach, między innymi Flo Marfaing, Lucas Puig czy Eniz Fazliov.