Ponto de de Concorde, een brug vol geschiedenis

Pont de la Concorde: waar ligt het?
De Pont de la Concorde overspant de Seine tussen de Quai des Tuileries (Plaats de la Concorde) en de Quai d’Orsay (tegenover de Assemblée nationale, vlakbij het Musée d’Orsay). Samen met de Place de la Concorde en de Rue Royale vormt hij de as die de Assemblée nationale op de Linkeroever verbindt met de kerk van La Madeleine op de Rechteroever.

Het autoverkeer op de Pont de la Concorde is een van de drukste van alle Parijse bruggen.
De Pont de la Concorde en de Franse geschiedenis

Het idee voor een brug stamt uit 1725, om een veerpont te vervangen. Het plan wordt in 1787 nieuw leven ingeblazen, twee jaar voor het uitbreken van de Revolutie.

Het is ook een brug doordrenkt van geschiedenis, vanaf de eerste bouw in volle revolutionaire onrust, aangezien hij in 1791 wordt voltooid met stenen afkomstig van de afbraak van de Bastille.

Maar het is juist de geschiedenis die hem de namen heeft gegeven: eerst ‘pont Louis-XVI’, daarna ‘pont de la Révolution’, vervolgens ‘pont de la Concorde’, om onder de Restauratie (1814) weer ‘pont Louis-XVI’ te heten, en sinds 1830 definitief ‘pont de la Concorde’ te zijn.

Ook de geschiedenis zorgde er in 1810 voor dat Napoleon Bonaparte hier acht standbeelden liet plaatsen ter ere van acht generaals die tijdens de campagnes van het Eerste Keizerrijk op het slagveld waren gesneuveld.

Onder de Restauratie (1814) werden deze generaals vervangen door een ensemble van twaalf monumentale marmeren beelden in witte steen, die vier grote ministers, vier soldaten en vier zeelieden uit het Ancien Régime voorstellen. Te zwaar voor de brug werden deze beelden verwijderd en door koning Lodewijk Filips I overgebracht naar Versailles. Vandaag zijn ze verspreid tussen Saint-Cyr Coëtquidan (marineopleiding), de Zeevaartschool van Brest, Rosny-sur-Seine, Saint-Omer, Richelieu en Tourville-sur-Sienne.

In oktober 1896, ter gelegenheid van hun bezoek aan Frankrijk, passeren tsaar Nicolaas II van Rusland en zijn echtgenote Alexandra de Pont de la Concorde, waarvan de route hen naar de Russische ambassade zou leiden.

Nog een stukje geschiedenis: de Pont de la Concorde en haar omgeving waren het toneel van hevige confrontaties tijdens de crisis van 6 februari 1934, waarbij rechtse en linkse relschoppers elkaar bestreden. Deze gewelddadige botsingen vonden plaats in een context van economische crisis die in 1929 was ontstaan, de opkomst van extremismen (fascisme) en financiële schandalen (de affaire-Stavisky) die politici van de Derde Republiek betrokken. Officieel vielen er 14 doden en raakten 657 mensen gewond.

Een historische plaquette op de Pont de la Concorde bevindt zich aan de kant van de Quai d’Orsay, vlak bij de Assemblée nationale.
Een brug met variabele geometrie
Gebouwd aan het einde van de 18e eeuw en voltooid tijdens de Revolutie van 1789, had de Pont de la Concorde toen een rijbaan van 8,75 m breed en twee trottoirs van 3 m. In 1925 wordt een groot deel van het autoverkeer dat tot dan toe de Pont Alexandre-III gebruikte, verplaatst naar de Pont de la Concorde. De rijbaan wordt verbreed tot 13,50 m, terwijl de trottoirs bijna verdwijnen en stroomafwaarts vervangen worden door een voetgangersbrug.

Het definitieve bestek voor de verbreding van de Pont de la Concorde wordt goedgekeurd op 1 maart 1929, en de werkzaamheden worden afgerond tussen 1930 en 1932. De definitieve breedte van het bouwwerk bedraagt dan 35 m, met een rijbaan van 21 m (zoals die van de Pont Alexandre-III) en twee trottoirs van 7 m. De ingenieurs Deval en Malet zorgen er echter voor dat de oorspronkelijke neoclassicistische architectuur behouden blijft.

De laatste renovatie dateert uit 1983.
Huidige technische kenmerken van de Pont de la Concorde
Boogbrug in steen en gewapend beton, lengte 153 m, breedte 34 m

Sinds 12 juni 1975 staat de brug op de lijst van historische monumenten.