Buste en pleinpark Dalida – Hommage aan de populaire zangeres in Montmartre

Het borstbeeld en het plein Dalida zijn een hommage aan de zangeres die daar slechts enkele meters vandaan woonde tussen 1962 en 1987. Ze werd een opvallende figuur van Montmartre en haar herinnering leeft voort in het collectieve geheugen van de inwoners, die haar met emotie blijven gedenken. Dalida hield van de wijk van de heuvel Montmartre. Een andere hommage aan haar is de wijn van het oogstjaar 1996 van Clos Montmartre: deze wijn draagt haar naam.

Dalida rust enkele honderden meters verderop, op de begraafplaats van Montmartre.
Het Dalida-plein
Montmartre eerde Dalida voor het eerst bijna tien jaar na haar overlijden. De stad wijdde haar een plek toe, op de hoek van de rue de l’Abreuvoir, de rue Girardon en de allée des Brouillards, vlak bij haar voormalige woning aan de 11 bis rue d’Orchampt. Deze charmante plek werd bij gemeentelijk besluit van 5 december 1996 het plein Dalida.

Het borstbeeld van Dalida
Enkele maanden later, op 24 april 1997 – de dag van haar overlijden – werd een borstbeeld van haar onthuld. Dit elegante en sensuele bronzen beeld is van de hand van Aslan (1930-2014), de artiestennaam van Alain Gourdon, die die van zijn Armeense grootvader overnam. Bekend om zijn vrouwelijke figuren en portretten van beroemdheden, beeldde hij Marianne tweemaal af: eerst met de trekken van Brigitte Bardot in 1968, later met die van Mireille Mathieu in 1978. Hij is ook de maker van beroemde borstbeelden van generaal de Gaulle, Alain Delon en Georges Pompidou.

De artistieke roem van Dalida is zo groot dat het niet verbazingwekkend is dat haar standbeeld een bedevaartsoord is geworden op de heuvel van Montmartre. Tegenwoordig verlengen toeristen uit de hele wereld de legende met een ongebruikelijk ritueel dat niet altijd in de smaak valt bij de bewoners, die het als een grap en een onbescheidenheid beschouwen. Door herhaalde eerbetuigingen is het brons gepolijst en vertoont het op de borst een slijtplek. Het metaal van haar borsten aaien zou geluk brengen, vooral in de liefde. De oorsprong van deze nieuwe traditie blijft onzeker.
Buste en plein Dalida voor een populaire zangeres van Montmartre
Buste en plein Dalida voor degene die officieel Yolanda Gigliotti heette. Geboren in Caïro in 1933 en overleden in 1987, had ze Montmartre tot haar favoriete wijk gemaakt. In 1962 kocht ze een mooi herenhuis aan de rue d’Orchampt 11 bis. Dalida overleed daar op 3 mei 1987. Ze ligt begraven op de begraafplaats van Montmartre (Klik op « Het graf van Dalida, laatste rustplaats van de zangeres met een tragisch lot »).
De uitzonderlijke carrière van Dalida
In 1951 debuteerde ze in de filmwereld in Egypte, maar besloot naar Frankrijk te vertrekken, waar ze op 25 december 1954 aankwam. Ze hoopte door te breken in de film, maar merkte al snel dat haar bescheiden afkomst weinig gewicht in de schaal legde bij de Franse producenten. Daarom wendde ze zich tot het zingen.

Ze deed mee aan een concours voor amateurs, « Les Numéros 1 de demain », georganiseerd in de Olympia op 9 april 1956. Eddie Barclay, jonge platenproducent, en Lucien Morisse, programmadirecteur van Europe 1, waren aanwezig. Deze laatste, betoverd door Dalida’s oosterse charme, nodigde haar uit op zijn kantoor aan de rue François-Ier en nam haar carrière in handen.

Haar eerste plaat was geen succes. Maar in oktober 1956 dacht Lucien Morisse het grote succes voor Dalida te hebben gevonden: *Bambino*, de Franse versie van *Guaglione*. *Bambino* werd een enorm succes in Frankrijk en stond wekenlang op de eerste plaats van de verkooplijsten. Gesterkt door dit succes deelde Dalida enkele weken later hetzelfde podium in de Olympia, als voorprogramma van Charles Aznavour, en later als hoofdact naast Gilbert Bécaud.

In december 1957 nam ze *Gondolier* op, een nummer dat de zangeres naar de top van de hitlijsten in Frankrijk, Wallonië en Québec hield. Enkele maanden later scoorde ze met *Dans le bleu du ciel bleu* opnieuw een grote hit, die de eerste plaats in de Franse hitparade bereikte. Door de jaren heen bleef haar carrière stralen op podia in Frankrijk en daarbuiten.
Het leven van Dalida: drama’s en teleurstellingen
Dalida bezat een warme, sensuele altstem, met een licht Italiaans accent en een groot talent voor interpretatie. Ze doorstond de wisselende modes en muziekstromingen. Ze was een van de eerste artiesten in Frankrijk die de overstap naar disco maakte.

Ze nam meer dan 700 nummers op in verschillende talen en verkocht tijdens haar leven bijna 120 miljoen platen. Toch bleef deze immense roem de vrouw niet bespaard, een hartstochtelijke minnares met een tragisch lot.

Haar privéleven werd getekend door een reeks drama’s en romantische teleurstellingen. Verschillende van haar partners of vrienden pleegden zelfmoord. Dalida zei zelf dat ze “pech bracht aan de mannen die ze liefhad”. Met anderen, getrouwde mannen, ging ze uit elkaar.

Haar politieke engagement voor François Mitterrand leverde haar evenmin erkenning op. Het verdeelde haar publiek. Maar haar vriendschap met president Mitterrand – die zich na zijn verkiezing niet meer voor haar interesseerde – leek in 1983 te eindigen.

Deze opeenvolging van tegenslagen dreef Dalida in een depressie, en waarschijnlijk naar de dood. Haar indrukwekkende carrière heeft helaas niet volstaan om haar met zichzelf te verzoenen, noch om een reddende sluier te werpen over haar chaotische privéleven, vol drama’s en lijden.