Plein Suzanne-Buisson, een plek van rust, van herinnering en van geschiedenis

Het Suzanne-Buissonplein is een groen plein in het 18e arrondissement van Parijs, op de heuvel van Montmartre. Het is vernoemd naar de politica en verzetsstrijdster Suzanne Buisson (1883-1944), die naar Auschwitz werd gedeporteerd en daar overleed.
Hoe bereik je het Suzanne-Buissonplein? De ingang bevindt zich aan de 7 bis, rue Girardon of rue Simon-Demeure.

Suzanne Buisson: een linkse en joodse activiste In 1905 trad ze toe tot de Franse sectie van de Arbeidersinternationale, waarvan ze lid bleef tot 1920, en nam ze deel aan de delegatie van het Congres van de Socialistische Arbeidersinternationale in Wenen (Oostenrijk) in 1931.

Weduwe in eerste echt van Charles Gibault, die in 1914 sneuvelde, hertrouwde ze in 1926 met Georges Buisson, een van de leiders van de CGT. Ze was lange tijd secretaresse van het Nationaal Comité van Socialistische Vrouwen en redactrice van de vrouwensectie van het weekblad *Le Populaire*. Ze zette zich sterk in voor de positie van vrouwen, die in die tijd als eeuwige minderjarigen werden beschouwd. Ze vond dat « de vrouw van elke huishoudelijke onderworpenheid bevrijd moest worden en een onafhankelijk wezen moest worden, zowel emotioneel, economisch als intellectueel ».

Suzanne Buisson: de verzetsstrijdster Ze sloot zich aan bij *Libération-Sud*, een clandestiene verzetsbeweging in de regio Lyon. In 1943 werd ze koerierster tussen de bezette zone en de vrije zone voor de clandestiene Socialistische Partij en voor de contacten met de Franse Communistische Partij.

Op 1 april 1944 gearresteerd in Lyon, was haar laatste bekende adres in die stad het 25 rue Marc-Bernard, waarna ze verdween. Een brief van Marie-Louise Eymard onthult dat ze werd opgesloten in de gevangenis Montluc in Lyon. Volgens deze getuigenis heeft Suzanne Buisson tijdens haar verhoren geen geheimen prijsgegeven. Na marteling overgebracht naar de gevangenis van Fresnes in Parijs, arriveert ze uiteindelijk op 28 juni 1944 in Drancy.

Als Joodse en verzetsstrijdster wordt ze op 30 juni 1944 met transport nr. 76 vanuit Drancy naar Auschwitz gedeporteerd. Haar lot bij aankomst blijft onbekend, maar ze keerde nooit terug uit de deportatie.

Een gedenkplaat voor de verzetsstrijdster is aangebracht bij de ingang van het plein dat naar haar vernoemd is.

Het standbeeld van Sint-Denijs op het plein Suzanne-Buisson Het is het standbeeld van Sint-Denijs dat oprijst achter de stenen zuilen.

Als eerste bisschop van Parijs werd Sint-Denijs onthoofd. Hij draagt zijn hoofd in zijn handen en overziet een moderne fontein zonder water, aangezien de oude bron in 1810 opdroogde na een ondergrondse instorting.

Volgens de legende zou de heilige Dionysius, in de derde eeuw door de Romeinen gefolterd (onthoofd) samen met de priester Rusticus en de aartsdiaken Eleutherius, met zijn hoofd in de handen nog zes kilometer hebben gelopen naar de plaats van zijn graf, het huidige Saint-Denis. Hij zou gestopt zijn bij een fontein op de Martyriumheuvel (Montmartre) om zijn hoofd te wassen. Volgens Hilduin zou deze mythische bron zich bevinden op de plek waar later het kasteel van de Brouillards zou verrijzen.

De omringende tuin van de Place du Tertre, met zijn jeu de boules-banen en speelstructuren, maakt er een geliefde tuin voor Montmartrois van alle leeftijden. Men komt er bijeen in de schaduw van plataan, populieren en rozenstruiken, alsook onder bomen gekozen om hun uitzonderlijke bloei: appelbomen, kersenbomen, prunus ‘pissardii’. Een witte lijsterbes, op poëtische wijze zo genoemd, staat er eveneens. Deze boom kan tot 150 jaar oud worden in een frisse, lichte grond en zijn koraalrode, erwtvormige vruchten blijven hangen van juli tot december.