Parijs, de lichtstad. Toch verbergt haar geschiedenis bloedige schaduwen. De guillotine is er een van de meest opvallende.
Symbool van de Franse Revolutie, deze machine heeft indruk gemaakt en hoofden doen rollen. Ze heeft ook haar sporen achtergelaten op de keien van de hoofdstad.
Opmerking : aan het einde van de tekst vindt u
1/ Een fotogalerij met foto’s die verband houden met het artikel
2/ Uw Bonus: 5 waardevolle tips om uw verblijf in Parijs goed te organiseren en tot een succes te maken
De guillotine: een spektakel
Stel u Plaats de la Concorde voor, ooit de Place de la Révolution. Een valbijl die valt. Een droge knal. De menigte die haar adem inhoudt. De guillotine was niet zomaar een werktuig. Het was een spektakel. Een macaber ritueel dat zowel fascineerde als afschrikte.
Waarom deze uitvinding? Wie stond hierachter? En vooral: hoeveel levens heeft ze geëist? Deze vragen spoken nog steeds door de steegjes van Parijs en het 'Hôtel de Ville-plein. Daar begon alles.
Oorsprong van het idee om de guillotine uit te vinden
Onder het Ancien Régime hing de wijze van executie af van de sociale stand van de veroordeelde. Edelen werden onthoofd met het zwaard of de bijl (een dood die als "edele" en snel gold), terwijl burgers werden opgehangen, radbraak gemaakt of verbrand. Martelingen die langdurig en pijnlijk waren, afhankelijk van de ervaring van de beul – die van stad tot stad sterk kon verschillen (elke belangrijke stad had zijn eigen beul).
In 1789 was Frankrijk in volle Revolutie. De ideeën van de Verlichting stelden de bestaande orde ter discussie. Gelijkheid en rechtvaardigheid werden centrale waarden. Toch bleven de executiemethoden barbaars en ongelijk. De doodstraf moest evolueren om de nieuwe revolutionaire, egalitaire principes te weerspiegelen. De guillotine belichaamde ook de wetenschappelijke rationaliteit van die tijd.
De guillotine is niet uit een gril ontstaan. Ze was een antwoord op een dringende noodzaak: een strafrechtelijke hervorming in volle revolutionaire storm. Haar uitvinder, dokter Guillotin, wilde de doodstraf menselijker maken. Een bittere ironie: zijn naam werd synoniem met terreur.
Klaar om in deze ijzingwekkende geschiedenis te duiken? Volg ons. We nemen u mee op de voetsporen van een machine die Frankrijk veranderde. En die van Parijs het toneel maakte van een van de donkerste bladzijden uit haar geschiedenis.
Wie was dokter Joseph-Ignace Guillotin?
Joseph-Ignace Guillotin werd geboren op 28 mei 1738 in Saintes, in Charente-Maritime. Als zoon van een advocaat streefde hij eerst naar een kerkelijke loopbaan, alvorens zich te richten op de geneeskunde. Zijn studies voerden hem naar Parijs, waar hij uitgroeide tot een gerenommeerd arts. Guillotin onderscheidde zich door zijn humanistische engagement, een centrale waarde in zijn carrière.
In 1789 werd hij verkozen tot afgevaardigde van de Derde Stand in de Staten-Generaal. Hij vertegenwoordigde de stad Parijs en verdedigde vooruitstrevende ideeën. Zijn strijd voor gelijke rechten plaatste hem midden in de Franse Revolutie. Zo zette hij zich onder meer in voor de afschaffing van privileges en een rechtvaardiger justitie.
Guillotin was ook een pragmatische wetenschapper. Hij interesseerde zich voor strafrechtelijke hervormingen en stelde oplossingen voor om executies te moderniseren. Zijn naam blijft verbonden aan de machine die naar hem vernoemd is, hoewel hij niet de uitvinder ervan was. Zijn rol beperkte zich tot het promoten van het idee met als doel de doodstraf te humaniseren.
De uitvinding van de guillotine: een vervolg op een humanitair idee van dr. Guillotin
Op 9 oktober 1789 stelde de arts Joseph-Ignace Guillotin, afgevaardigde in de Grondwetgevende Vergadering, een hervorming van het strafrecht voor. Hij vroeg om een gelijke doodstraf voor iedereen en dat deze zo pijnloos mogelijk zou zijn. Zijn idee was om een machine te gebruiken om menselijke fouten van beulen te voorkomen.
Dit idee was humanitair, in het kader van gelijkheid tussen mensen, en had niets te maken met de Terreur die vier jaar later, in 1793, begon (officieel op 5 september 1793 met de dagorder voor de Terreur door de Nationale Conventie – deze eindigde op 28 juli 1794 met de executie van Maximilien de Robespierre op 9 thermidor jaar II). Zonder woordspeling te maken, werd dit idee van een decapiteermachine ook revolutionair!
De ontwikkeling van de guillotine
De wet die de onthoofding als straf voor iedereen oplegt, wordt in 1791 aangenomen. Er moet dan een apparaat worden ontworpen zonder enige concrete referentie of ervaring. Het project wordt toevertrouwd aan:
Doctor Antoine Louis. Hij is de permanente secretaris van de Academie voor Chirurgie. Hij is degene die de precieze plannen voor de machine ontwerpt (die eerst de "Louisette" of de "Louison" werd genoemd, naar de naam van dr. Louis).
Tobias Schmidt: een Duitse klavecimbelbouwer gevestigd in Parijs, die het allereerste prototype vervaardigt. Hij bedenkt het idee om het snijvlak onder een hoek van 45 graden te plaatsen (in de vorm van een beitel) zodat het lemmet de hals netjes afsnijdt, in plaats van een sikkelvormig lemmet dat het vlees verpletterde. De prijs van de eerste guillotine bedroeg 960 livres, uiteindelijk onderhandeld tot 824 livres voor de volgende modellen bestemd voor de provincies.
Charles-Henri Sanson was toen de beul van de stad Parijs. Hij werd als technisch expert geraadpleegd. Hij zou een zeer groot professional zijn geweest.
Hij schrijft een cruciaal rapport waarin hij de beperkingen van handmatige onthoofding met het zwaard uitlegt. Daarin benadrukt hij dat het zwaard snel bot wordt, dat de beweging van de beul kan falen door vermoeidheid of stress, en dat de veroordeelden onnodig lijden terwijl ze op de slag wachten. Hij neemt actief deel aan de tests van het prototype van de guillotine op lijken in het ziekenhuis van Bicêtre, samen met dokter Antoine Louis.
De eerste proeven met de guillotine: tests en controverses
De guillotine werd niet zonder discussie aangenomen. De eerste tests vonden plaats in april 1792. De beul Charles-Henri Sanson leidde de proeven. Eerst werd de machine getest op levende schapen, daarna op lijken in het ziekenhuis van Bicêtre, voordat hij op 25 april 1792 voor het eerst officieel werd gebruikt. Lijken van veroordeelden dienden als proefkonijnen. De machine moest zijn doeltreffendheid bewijzen.
Bij de eerste tests waren de resultaten wisselend, maar al snel werden ze bijgesteld. Het mes sneed niet altijd goed door. Sommige lichamen bleven gedeeltelijk vastzitten. De toeschouwers, geschokt, bekritiseerden de methode. Toch hield de Nationale Vergadering vast aan haar keuze. Het doel was duidelijk: een snelle en "humane" executie.
De controverse hield niet op. Artsen zoals Antoine Louis werden beschuldigd van wreedheid. Hun tegenstanders wezen op een te mechanische machine. Toch werd de guillotine het symbool van de Revolutie. Het eerste officiële gebruik vond plaats op 25 april 1792. Lodewijk XVI zou later het meest beroemde slachtoffer worden. Marie Antoinette eveneens.
Parijs, al gewend aan publieke executies, nam dit nieuwe ritueel over. De place de Grève (het huidige place de l’Hôtel-de-Ville) was er de locatie van. De Parijzenaars raakten snel gewend aan dit macabere schouwspel. De guillotine, ontworpen om "gelijk" te zijn, werd een politiek instrument. Het gebruik ervan breidde zich al snel uit buiten de hoofdstad.
De eerste veroordeelde: Nicolas Jacques Pelletier
Nicolas Jacques Pelletier was geen politieke gevangene, maar een gewone crimineel. In oktober 1791 was hij gearresteerd omdat hij een man met een stok had aangevallen om hem zijn assignaten (de toenmalige munt) te ontfutselen. Hij werd ter dood veroordeeld voor gewelddadige diefstal op straat, en zijn executie werd enkele weken uitgesteld tot de nieuwe machine was gebouwd, getest en klaar voor gebruik.
Een publieke executie die het publiek teleurstelt
De executie van Nicolas Pelletier vond plaats op de Place de Grève (tegenwoordig Place de l'Hôtel de Ville) om 15.30 uur, onder leiding van de beroemde beul Charles-Henri Sanson.
De nieuwigheid van de machine had een enorme menigte nieuwsgierige toeschouwers gelokt, die wilden zien hoe het nieuwe apparaat werkte, waarover de pers zo veel berichtte. Toch leidde de gebeurtenis tot een enorme teleurstelling bij de toeschouwers:
Een verbijsterende snelheid. In tegenstelling tot de oude foltermethoden (zoals radbraken of ophanging) die uren duurden en een "spektakel" boden, voltrok Pelletiers executie zich in een fractie van een seconde.
De reactie van het publiek. Teleurgesteld door het gebrek aan spektakel joelde de menigte de beul uit en begon te zingen: « Geef me mijn houten galg terug, geef me mijn galg terug! »
Het begin van een nieuw tijdperk in de uitvoering van de doodstraf
Ondanks de reactie van het publiek beschouwden de politieke en rechterlijke autoriteiten de test als volmaakt geslaagd. De machine had zojuist haar doeltreffendheid, snelheid en wettelijke conformiteit bewezen, zoals vereist door de wet van 1791 die een onmiddellijke en gelijke dood voor iedereen voorschreef.
Enkele maanden later, met het begin van de Terreur, zou de guillotine de Place de Grève verlaten om plaats te maken voor andere Parijse pleinen en uitgroeien tot het centrale (en bloedige) symbool van de Revolutie.
De uitvinding van de guillotine en de versterking van de doodstraf tijdens de Terreur
De vraag die men zich kan stellen, is of de uitvinding van de guillotine de effecten van de Terreur heeft kunnen versterken.
De Terreur duurde van maart/september 1793 tot de val van Maximilien de Robespierre op 27-28 juli 1794. Dat is ongeveer een jaar. In Parijs werden in ongeveer 400 dagen ongeveer 3000 mensen onthoofd. Dat komt neer op gemiddeld iets minder dan 10 per dag. Had Sanson en zijn team, die in Parijs verantwoordelijk waren, dit tempo kunnen volhouden als ze de veroordeelden met de bijl hadden moeten executeren?
Niets is minder zeker, want elke executie moest worden voorbereid en volgens een protocol worden uitgevoerd. Hoe had de beul (of zijn assistent) zijn “werk” – dat concentratie en behendigheid vereiste – twee of drie keer per week kunnen doen, voor tientallen veroordeelden? Het hoge aantal vonnissen dat door de rechtbanken werd uitgesproken, had blijkbaar niet kunnen worden uitgevoerd.
De specialist op dit gebied, Charles-Henri Sanson, schrijft in zijn memoires, die in 1791 door de Grondwetgevende Vergadering werden opgevraagd, zelfs dat “het zwaard snel bot wordt en dat de beweging van de beul door vermoeidheid of stress kan falen”. Charles-Henri Sanson trok zich overigens in september 1795 terug en uitte een diepe afkeer en onbehagen tegenover het geweld van zijn taak, zelfs na de invoering van de guillotine, die “schoner en sneller” was.
Natuurlijk, zonder de uitvinding van de guillotine had de mensheid ongetwijfeld een alternatieve oplossing gevonden. Zo waar was dat in Lyon, tijdens de Terreur, de enige guillotine niet meer volstond. Men koos toen voor een snellere methode: de gevangenen werden aan elkaar geketend en met een kanonschot op deze menigte neergemaaid. De eerste grote mitraillade vond plaats op 4 december 1793 (60 gevangenen). De grootste vond enkele dagen later plaats en kostte meer dan 200 mensen het leven in één keer.
Wat is er geworden van de acteurs van deze drama’s?
Een pijnlijke reputatie voor dr. Guillotin: tussen legende en historische werkelijkheid
Dokter Joseph-Ignace Guillotin heeft nooit gewild dat zijn naam verbonden zou worden aan deze dodende machine. Toch heeft de geschiedenis anders beslist. Zijn lot blijft getekend door een wrede ironie. Hij streefde naar een meer menselijke executie, maar zijn uitvinding en zijn naam werden symbool van terreur.
In tegenstelling tot de legende is Guillotin niet geguillotineerd. Wel werd hij in 1794 tijdens de Terreur gevangengezet. Hij had zich verzet tegen de vervolging van bepaalde medische collega’s en had zich daarmee de woede van de revolutionaire autoriteiten op de hals gehaald. Zijn vrijlating kwam er pas met de val van Robespierre.
Hij stierf op hoge leeftijd in 1814, op 76-jarige leeftijd. Een niet-behandelde schouderinfectie bezorgde hem de dood. Toch hield een hardnekkig gerucht vol dat hij onder zijn eigen machine aan zijn einde was gekomen. Deze valse overtuiging bleef decennialang bestaan.
Zijn naam bleef verbonden aan de guillotine, ondanks zijn protesten. In 1792 probeerde hij zelfs de machine een andere naam te geven. Tevergeefs. De geschiedenis heeft de term "guillotine" onthouden en zijn strijd voor een menselijker rechtspraak bijna doen vergeten. Een postume onrechtvaardigheid voor deze humanistische arts.
Guillotin leefde lang genoeg om te zien hoe zijn machine op grote schaal werd gebruikt. Hij moest machteloos toezien hoe de Revolutie radicaliseerde. Zijn ideaal van gelijkheid voor de dood veranderde in een instrument van onderdrukking. Een pijnlijke paradox voor deze verlichte man.
Na de Revolutie zette Guillotin zijn medische carrière voort. Hij droeg bij aan de bestrijding van epidemieën en werkte aan de verbetering van de volksgezondheid. Zijn nalatenschap reikt veel verder dan de guillotine. Hij stierf in 1814, achterlatend het beeld van een man die zich inzette voor vooruitgang.
Zijn familie heeft officieel aan de overheid verzocht de naam van de machine te wijzigen. De staat weigerde, omdat de term "guillotine" inmiddels te diep ingeburgerd was in het taalgebruik.
Uiteindelijk heeft de familie Guillotin ervoor gekozen om hun familienaam te veranderen om definitief elke band met het dodingswerktuig te verbreken. Ze hebben simpelweg aan de Franse overheid verzocht en verkregen om de meisjesnaam van de moeder van de arts, namelijk Martin, over te nemen of hun achternaam per tak aan te passen om de naam "Guillotin" niet langer te dragen.
De beroemdste beul uit de Franse geschiedenis: Charles-Henri Sanson
Charles-Henri Sanson is de beroemdste beul uit de Franse geschiedenis. Als groot uitvoerder van criminele vonnissen in Parijs van 1778 tot 1795 en overleden in 1806 in Parijs, was hij de getuige en hoofdrolspeler van de onthoofdingen tijdens de Revolutie en de overgang tussen de straffen van het Ancien Régime en de opkomst van de guillotine.
Tijdens de Franse Revolutie heeft hij bijna 3.000 mensen geëxecuteerd, waarbij hij van de status van beul van de Koning veranderde in die van beul van de Republiek. Hij was de beul van Lodewijk XVI en Marie-Antoinette en van talrijke revolutionairen zoals Danton en Robespierre.
De erfgenaam van een dynastie van beulen
Bij de familie Sanson is het beroep van beul een familiezaak. Charles-Henri vertegenwoordigt de vierde generatie van een dynastie die gedurende twee eeuwen de uitvoeringen in Parijs zou domineren.
Uit de samenleving gestoten, zonder het recht te hebben om buiten de families van beulen te trouwen en door de bevolking veracht, oefenen de Sansons hun beroep uit uit maatschappelijke en economische noodzaak. Charles-Henri is een ontwikkeld man, amateurvioloncellist, vroom en paradoxaal genoeg zeer gevoelig, die in zijn landgoed in Montmartre of in zijn buitenhuis in Brie-Comte-Robert (Seine-et-Marne - 77710) woont.
De ambtenaar van de Terreur
Tijdens de periode van de Terreur (1793–1794) verandert de rol van Sanson ingrijpend. Het is een ware ommezwaai. Van een handvol executies per jaar onder het Ancien Régime, gaat hij over op industriële cadans. Hij moet tientallen veroordeelden per dag afhandelen.
Hij heeft zowel Louis XVI als Marie-Antoinette onthoofd, evenals bijna 3000 minder bekende personen (Zie URL)
De evolutie van het beroep van beul in Parijs: van middeleeuwse uitvoerders tot technici van de guillotine
Het beroep van beul in Parijs gaat terug tot de middeleeuwen. In die tijd waren de beulen vaak paria’s. Hun rol? Lichamelijke straffen of de doodstraf uitvoeren. Ze leefden aan de rand van de samenleving, gevreesd en veracht. Hun werk was wreed, geïmproviseerd en zonder duidelijke regels.
Onder het ancien régime wordt de beul een ambtenaar. Hij wordt door de koning benoemd en ontvangt een salaris (1). Zijn status verbetert, maar hij blijft geïsoleerd. De executies vinden in het openbaar plaats, op pleinen zoals Île de la Cité of Place de Grève (Plaats van het Stadhuis). De methoden variëren: ophanging, vierendelen, verbranding… De dood is langzaam en pijnlijk.
De Franse Revolutie verandert alles (2). De guillotine, symbool van gelijkheid voor de dood, standaardiseert de executies. De beul wordt een technicus. Hij moet de machine beheersen, een snelle dood garanderen. De familie Sanson, een dynastie van beulen sinds de 17e eeuw, domineert het beroep. Hun vakmanschap is cruciaal om mislukkingen te voorkomen.
In de 19e eeuw professionaliseert het beroep zich verder. De beulen worden opgeleid en uitgerust. Hun rol? Een schone executie verzekeren, zonder onnodig lijden. De guillotine, verder geperfectioneerd, wordt een precisiemachine. Toch blijft de minachting bestaan. De beulen blijven omstreden figuren, tussen noodzaak en afkeer.
De evolutie van de beul weerspiegelt die van de rechtspraak. Van middeleeuwse beul tot revolutionaire technicus heeft zijn beroep de eeuwen doorstaan. Vandaag de dag fascineert zijn geschiedenis net zozeer als dat ze afschuw inboezemt. Een duister erfgoed, maar onlosmakelijk verbonden met Parijs.
(1) Inkomsten van Charles-Henri Sanson voor de Revolutie : 3000 livres per jaar – wat neerkomt op ongeveer 9000 €.
Hij werd ook "per daad" betaald: Voor een ophanging: Ongeveer 30 tot 40 livres. Voor een onthoofding met het zwaard (een privilege van de edelen): Ongeveer 60 livres (de hoogste prijs, omdat de handeling veel vakmanschap vereiste en de aanschaf van dure wapens). Voor het radbraken of vierendelen: Tot wel 100 livres of meer, door de duur van de marteling en het aantal vereiste helpers. Voor lichtere straffen (de schandpaal, de gesel of het brandmerken): Tussen de 10 en 20 livres per veroordeelde.
(2) De maandelijkse betaling tijdens de Revolutie (vanaf 1792) – Met de invoering van de guillotine en de gelijkschakeling van straffen schafte de Grondwetgevende Vergadering het oude systeem van betaling per daad af. Charles-Henri Sanson werd een ambtenaar van de staat:
Een vast jaarloon: Als hoofduitvoerder van Parijs bedroegen zijn emolumenten 10.000 livres per jaar (een aanzienlijk bedrag voor die tijd).
De operationele kosten: De staat kende hem een extra budgettaire enveloppe toe (ongeveer 20.000 tot 30.000 livres, afhankelijk van de periodes tijdens de Terreur) om het onderhoud van de guillotine, het salaris van zijn acht assistenten, de kosten voor de wagens en het opbouwen van de schavotten te dekken.
Hoe vaak is de guillotine in Parijs gebruikt? Cijfers en iconische locaties
Parijs was het toneel van de meeste guillotine-executies. Tussen 1792 en 1977 heeft de machine duizenden hoofden afgehakt. De exacte cijfers variëren per bron. Men schat echter dat er in de hoofdstad meer dan 2.500 executies hebben plaatsgevonden.
Het Place de la Révolution (het huidige Place de la Concorde) was de eerste iconische locatie. Hier verloor Lodewijk XVI in 1793 zijn hoofd. Ontdek de laatste dagen van de koning voor zijn executie.
Het Place de Grève (het huidige Place de l’Hôtel-de-Ville) was ook de locatie van executies. In 1832 werd de guillotine verplaatst naar de Place de la Roquette. Deze plek bleef actief tot 1939. Hier vonden de laatste openbare executies plaats.
De gevangenis van La Santé nam in 1939 de rol over. Vanaf dat moment werden executies achter gesloten deuren uitgevoerd. De laatste vond plaats in 1977 in de gevangenis van Baumettes in Marseille. Sindsdien is de guillotine verdwenen uit het Franse rechtslandschap. Haar erfenis blijft echter diep geworteld in de Parijse geschiedenis.
Om andere plekken met een rijke geschiedenis te ontdekken, maakt u een wandeling over het Île de la Cité. Hier ontdekt u eeuwenlang fascinerende verhalen.
De guillotine in Frankrijk: nationaal overzicht en einde van een tijdperk
De guillotine heeft bijna twee eeuwen lang het Franse strafrecht bepaald. Als symbool van de Revolutie bleef ze in gebruik tot 1981. De balans is schokkend: meer dan 10.000 executies in Frankrijk. Parijs concentreert een groot deel daarvan, maar ook andere steden hebben er gebruik van gemaakt.
De laatste decennia hebben haar ondergang gezien. Publieke executies zijn in 1939 gestopt. De laatste executie in Frankrijk vond plaats in 1977 en vond plaats in de gevangenis van Baumettes in Marseille. Hamida Djandoubi, veroordeeld voor moord, was de laatste die deze straf onderging. De doodstraf werd in 1981 afgeschaft onder François Mitterrand.
Vandaag de dag is de guillotine slechts een historisch overblijfsel. Sommige plekken in Parijs herinneren nog aan haar bloedige verleden. Haar uitvinding, verbonden aan de zoektocht naar een "menselijke" dood, heeft uiteindelijk plaatsgemaakt voor de evolutie van de mensenrechten.
Het einde van de guillotine valt samen met dat van een tijdperk. Ze laat een omstreden erfgoed achter. Tussen vooruitgang en barbaarsheid roept haar geschiedenis nog steeds vragen op. Om meer te weten te komen over de iconische plekken van Parijs, ontdek onze hoogtepunten.
Om andere opvallende historische figuren uit Parijs te ontdekken, kunt u de laatste dagen van Lodewijk XVI verkennen, een even roerige periode. Of duik in de geschiedenis van Parijs met een wandeling over het Île de la Cité.
Om andere historische plekken in Parijs te ontdekken, kunt u het Île de la Cité verkennen, de wieg van de middeleeuwse rechtspraak.
Bonus: 5 waardevolle tips om uw verblijf in Parijs vlot te organiseren en tot een succes te maken
Parijs is vandaag de dag zeker veel minder angstaanjagend dan in de tijd van de Terreur. Om u te helpen deze onmenselijke periode te vergeten en optimaal van uw verblijf in Parijs te genieten, delen we hieronder de methode om uw bezoek gemakkelijk en professioneel te plannen. Het is gratis, dus profiteer ervan!
Heeft u ook gemerkt dat onze site u hulpmiddelen aanbiedt om uw reis naar Parijs gemakkelijk te organiseren, zodat uw verblijf een geslaagde, stressvrije ervaring wordt?
1. Vertaler Zinnenboek voor wie het Frans niet vloeiend spreekt
Heeft u moeite om het juiste woord of de juiste uitdrukking in het Frans te vinden? Klik hier op ZINNENBOEK – of bovenaan rechts op uw scherm. Het betreft een woordenlijst met 100 nuttige woorden en/of uitdrukkingen voor een toerist in Parijs. U zult zich thuis voelen in een restaurant, hotel, tijdens het winkelen, in de metro, bij begroetingen, de weg vragen, enzovoort. Acht talen zijn beschikbaar. En weet u wat? U kunt bovendien elk woord en elke uitdrukking in het Frans beluisteren.
2. De Reispergenerator van VPBY
Er valt veel interessants en leerzaams te zien in Parijs. Een goede organisatie van uw verblijf wordt sterk aanbevolen. Om u te helpen hebben wij voor u Reispergenerator beschikbaar – en dat geheel gratis.
In 5 minuten en 5 klikken heb je je programma voor halve dagen vol met bezoeken. En daarbij kun je – als je wilt, zonder verplichting – direct de tickets voor de bezienswaardigheden die je wilt zien reserveren. Ook kun je je vervoer (vliegtuig, trein of auto) en je accommodatie boeken. Zelfs suggesties voor waardevolle cadeaus voor jezelf, je vrienden of je familie.
Hoe werkt het?
Klik op "Organisator van je verblijf in Parijs", geheel gratis, en je hoeft je niet meer het hoofd te breken over hoe je in zo weinig mogelijk tijd zoveel mogelijk kunt zien. Daarna kun je kiezen:
1/ Kies je "algemene wensen" door te klikken op de lijst (Musea, Kerken, Monumenten, Parken, etc.);
2/ De Stedenbouwer door VPBY stelt je vervolgens alle relevante fiches voor;
3/ Je selecteert door te klikken op de namen van de musea, monumenten, parken of activiteiten die je wenst;
4/ De organisator geeft je een dagelijkse planning terug voor elke dag van je verblijf;
5/ met de geografische optimalisatie van de dagelijkse bezoeken – indien gewenst – om vermoeiende en tijdrovende verplaatsingen te vermijden.
Dit gebeurt in 5 kliks en slechts 3 minuten. En het is echt gratis. Om het te gebruiken, klik op "Stedenbouwer voor je verblijf in Parijs"
Opmerking: wil je weten wat gebruikers van de Stedenbouwer door VPBY vinden van hun ervaring? Klik op "Zij maakten hun reis met VPBY"
3. Lijst van reserveringen om te maken
U heeft gratis toegang tot onze database om Parijs te "temmen" (Klik op Gids van Parijs) en Parijs te ontdekken (Klik op Plaatsen om te zien). En om geen tijd te verliezen met in de rij staan, raden wij u aan uw reserveringen direct online een paar dagen van tevoren te maken. Alle officiële reserveringen zijn nuttig en beschikbaar op onze website:
Reserveringen voor toegang tot musea, monumenten, voorstellingen en boottochten op de Seine
Reserveringen voor uw aankomst in Frankrijk: vliegtuigen, treinen, auto’s
Reserveringen voor uw accommodatie: hotels, appartementen, vakantiehuisjes – in Parijs of direct in de buurt
U vind hier de links voor al deze reserveringen, direct in de artikelen over de bezoeken die u interesseren of op de routes van onze zelfgidswandelingen. Door te klikken op "Reserveringen" in de balk van de koptekst krijgt u alle reserveringen die u tijdens uw verblijf nodig heeft. Ter illustratie:
Reservering ingang Notre-Dame van Parijs (gratis toegang, maar reserveren wordt aanbevolen om wachtrijen te vermijden)
Reserveren kasteel Versailles: Toegangsticket + Toegang tot de Tuinen + Domein van Trianon
4. Foto’s als herinnering aan uw collectie van Parijs
Dit zijn HD-foto’s uit een collectie die digitaal of als langdurige afdruk (75 tot 100 jaar) verkrijgbaar zijn. De afmetingen variëren van ansichtkaartformaat tot een fotolijst van 1 meter of groter. Een levenslange herinnering om uw interieur te decoreren. Een kwaliteitsherinnering (die afwijkt van de sneeuwbol of de plastic Eiffeltoren). Tegen een zeer betaalbare prijs. Klik op:
5. Terugkomen met een persoonlijk fotoverslag van uw verblijf in Parijs
Reportage door professionele fotografen in Parijs op de door u gekozen of door ons voorgestelde locaties. Een reportage voor 'familie', bruiloften, andere evenementen. Van 1 uur tot een hele dag. De beste prijs-kwaliteitverhouding. Klik op :






