Sala koncertowa Olympia Bruno Coquatrixa, 60 lat sukcesów

Sala koncertowa Olympia, legendarna sala, została wynaleziona w 1888 roku przez Josepha Ollera, założyciela Pari Mutuel i Moulin Rouge. Umieścił on swoją drewnianą karuzelę na dziedzińcu budynku przy bulwarze des Capucines 28, niedaleko Opery Garnier. Kilka lat później prefekt policji, obawiając się, że drewniana karuzela może się zapalić, nakazał zamknięcie atrakcji. Właściciel postanowił wówczas zbudować salę na 2000 miejsc: Olympia. Była to pierwsza sala koncertowa Olympia. Uroczyste otwarcie nastąpiło 12 kwietnia 1893 roku, a pierwszymi gwiazdami byli La Goulue (tancerka cancanu), Loïe Fuller (amerykańska tancerka) i Fregoli (transformista). Na scenie występowały również atrakcje wesołego miasteczka (akrobaci, kontorsjoniści itp.). Od 1911 do 1914 roku Jacques Charles wystawiał tam rewie muzyczno-rewiowe, a Mistinguett i Yvonne Printemps miały tam swoje występy. W 1916 roku dyrekcję objęli Raphaël Beretta i Léon Volterra. Pierwsza Wojna Światowa: Olympia milczy Podczas I wojny światowej oryginalna Olympia była zamknięta aż do 1928 roku. Od 1918 do 1928 roku zarządzał nią Paul Franck, organizując atrakcje i coraz więcej koncertów. Jednak w 1929 roku, w wyniku kryzysu gospodarczego, przekształcono ją w kino pod nazwą Théâtre Jacques-Haïck. W 1954 roku przebudowano ją na salę muzyczno-rewiową z nowoczesnym systemem dźwiękowym, a dyrektorem został Bruno Coquatrix. Drugi Olympia w 1954 roku z Bruno Coquatrixem Podczas II wojny światowej salę zajmowały najpierw wojska niemieckie, a następnie amerykańskie. Do 1954 roku panowało tu kino. Jacques Haïk (twórca kina Le Grand Rex) całkowicie odbudował dawny teatr muzyczny Josepha Ollera, tworząc wspaniałą salę widowiskową. W 1954 roku Sato (członek „Grupy Jacques’a Haïka”, właściciela Olympii) w całości sfinansował nowoczesny system dźwiękowy i zatrudnił Bruno Coquatrixa na stanowisku dyrektora. Nowy Olympia otworzył swoje podwoje 5 lutego 1954 roku. Odniosło to ogromny sukces. Na scenie pojawiła się Lucienne Delyle, akompaniowana przez orkiestrę Aimé Barellego. Debiutował tu Gilbert Bécaud, a wkrótce dołączyli do niego Barbara, Georges Brassens, Brel, Ferré, Piaf… oraz zagraniczni artyści, tacy jak The Beatles i The Rolling Stones. W 1956 roku swoje pierwsze kroki na Olympii stawiała Dalida. W 1961 roku Gilbert Bécaud zaprezentował tam swoją piosenkę *Et maintenant*. Jednak w tym samym roku Olympia stanęła na krawędzi bankructwa, uratowana występami Édith Piaf, wówczas ciężko chorej (*Non, je ne regrette rien*, *Mon Dieu*, *Les Flonflons du bal*), która pozostała tam przez trzy miesiące. Po projekcji *Jour de fête* Jacques’a Tatiego (przeróbce scen z jego pierwszego filmu, z akrobatami i skeczami na żywo) sztafetę przejął Johnny Hallyday. Olympia i nowa fala Entuzjazm dla Johnny’ego Hallydaya był tak wielki, że konieczne było zamówienie nowych foteli, które publiczność niszczyła podczas występów. Puis Jacques Brel wykonał *Bourgeoisów*, *Madeleine*, *Pijaków z wczesnego ranka* i *Nie opuszczaj mnie*. Pod koniec 1961 roku sala gościła pierwsze występy Sylvie Vartan, która później występowała w większych salach, by powrócić w 1996, 1999, 2009 i 2010 roku… Między 1961 a 1963 rokiem organizowano tu spektakle rockowe i twistu. W 1979 roku, po śmierci Bruno Coquatrixa, kierownictwo przejął jego siostrzeniec Jean-Michel Boris (który pozostał na stanowisku do 2001 roku). Koniec ery Coquatrixa i początek kadencji Jean-Michela Borisa W 1989 roku Sheila pożegnała się z piosenką, a dziewięć lat później, w 1998 roku, powróciła na scenę. W 1998 roku Annie Cordy obchodziła 50-lecie kariery i 70-lecie sceny. Rekord najdłuższej serii występów ustanowił Michel Sardou w 1995 roku, który pozostawał na afiszu przez sześć miesięcy, dając 113 przedstawień od 10 stycznia do 26 marca, następnie od 11 kwietnia do 30 kwietnia, by zakończyć tournée 10 czerwca. Poza muzyką i piosenką, Olympia gości także różnorodne spektakle, w tym cyrki, bale, filmy i operetki. W poddaszu budynku mieści się szkoła tańca i widowisk. Później Béatrix Hoang (tancerka i choreografka) prowadziła tam zajęcia z jazzu, a Patrick Ehrhard (choreograf, nauczyciel i tancerz) objął kursy tańca współczesnego. Alice Dona i Bernard Lavilliers mają tam również swoje szkoły widowisk. Wielu tancerzy zdobywa tam swoje umiejętności. Walka o uratowanie Olympii W 1992 roku Société Générale, właścicielka działki, ogłosiła szeroko zakrojony projekt budowlany, przewidujący przebudowę zaplecza budynku w celu stworzenia placu. Mobilizacja opinii publicznej oraz środowisk zawodowych doprowadziła do wpisania dawnej sali bilardowej na listę zabytków, na mocy dekretu z 23 maja 1991 roku. Rezultatem było przyjęcie przez bank bardziej umiarkowanej koncepcji: sala została odbudowana w identycznej formie (przesunięta o kilka metrów) i wyposażona w ulepszone środki techniczne. Trzecie Olympia, dzisiejszy Olympia 14 kwietnia 1997 roku miała miejsce ostatnia prezentacja dawnego Olympii z 1954 roku. Nowa sala została otwarta w listopadzie 1997 roku z Gilbertem Bécaudem. W sierpniu 2001 roku Vivendi Universal, później przemianowane w 2006 roku na Vivendi, przejęło eksploatację (nazwę „Olympia”). Od 1999 roku sala koncertowa Olympii (budynek) należy do SFL (Société foncière lyonnaise).