Plac Joëla Le-Taca, zielony obszar poświęcony Nougaro, Steinlenowi i Carrière

Plac Joëla Le-Taca oraz otaczający go mini-park (zielony skwer) to miejsca stworzone, by odpocząć podczas spaceru. Rosną tu kaliny, aucuby, bukszpany, cisy, wiśnie ozdobne, kwitnące jabłonie i platany; znajduje się tu także punkt z wodą pitną. Ale w sercu tego mini-parku i zieleni jest coś więcej do zobaczenia:

Fontanna w Lesie – z punktem wody pitnej
Pomnik Théophile’a Steinlena
Plac Joëla Le-Taca
Plac Claude’a Nougaro
Pomnik Eugène’a Carrière’a

Fontanna w Lesie – z punktem wody pitnej
Znajduje się w parku, naprzeciwko numeru 4 przy placu Constantin-Pecqueur. To fontanna z wodą pitną.

Pomnik Théophile’a Steinlena, plac Joëla Le-Taca
Pomnik Théophile’a-Alexandre’a Steinlena (1859–1923) znajduje się na rogu ulicy Saint-Vincent i placu Constantin-Pecqueur, 75018 Paryż. Został odsłonięty w 1936 roku przez Paula Vanniera.

Théophile Alexandre Steinlen, urodzony w Lozannie 20 listopada 1859 roku, zmarł w Paryżu (18. dzielnica) 13 grudnia 1923 roku. Był szwajcarskim artystą anarchistycznym, malarzem, grafikiem, ilustratorem, projektantem plakatów i rzeźbiarzem, który w 1901 roku otrzymał obywatelstwo francuskie. Silnie angażował się po stronie lewicy, w środowiskach anarchistycznych, dla których ilustrował liczne książki i czasopisma.

To jednak głównie jego plakaty, jak ten dla tournée Chat Noir, przyniosły mu sławę. Stworzył również rzeźby o tematyce kotów (m.in. Siedzący kot angorski). Ilustrował także dzieła literackie, takie jak wznowienie Soliloques du Pauvre Jehana Rictusa z 1903 roku, oraz współpracował z różnymi czasopismami humorystycznymi, takimi jak Gil Blas illustré, L’Assiette au Beurre (od pierwszego numeru), Le Rire i Les Hommes d’aujourd’hui, a następnie Les Humoristes, które założył w 1911 roku wraz z Jean-Louis Forainem i Charles’em Léandrem.

Od 1883 roku Steinlen mieszkał na wzgórzu Montmartre, gdzie szybko zaprzyjaźnił się z ówczesnymi postaciami świata sztuki. Bywał w towarzystwie Adolfa Willeta i Antonia de La Gandary, z którymi chodził do Chat Noir – kabaretu prowadzonego przez Rodolphe’a Salisa od 1884 roku, stając się przyjacielem Henriego de Toulouse-Lautreca. Naturalnie poznał tam Aristide’a Bruanta. Bywał również w kawiarni-restauracji Au Tambourin przy bulwarze Clichy 62.

Po raz pierwszy wystawił swoje prace na Salonie Niezależnych w 1893 roku, a następnie regularnie na Salonie Humorystów.

Steinlen został pochowany około stu metrów stamtąd, na cmentarzu Saint-Vincent w Paryżu.

Plac Joëla Le-Taca – hołd złożony francuskiemu opozycjonariuszowi
Oddaje hołd Joëlowi Le-Tacowi (1918–2005), francuskiemu opozycjonariuszowi, dziennikarzowi i deputowanemu. Znajduje się na placu Constantin-Pecqueur w dzielnicy Grandes-Carrières (18. dzielnica Paryża). To teren zielony utworzony w 1935 roku pod nazwą „square de la place Constantin-Pecqueur”, a od 2 lutego 2012 roku nosi imię Joëla Le-Taca.

Joël Le Tac, urodzony 15 lutego 1918 roku w Paryżu i zmarły 8 października 2005 roku w Maisons-Laffitte (Yvelines), był dziennikarzem, opozycjonariuszem, towarzyszem Wyzwolenia, więźniem obozów koncentracyjnych oraz francuskim politykiem.

Dołączył do Sił Wolnych Francuzów i uczestniczył w licznych niebezpiecznych akcjach komandoskich na okupowanej Francji, przyczyniając się do tworzenia struktur Ruchu Oporu. Aresztowany w 1942 roku, został deportowany do Niemiec. Po wojnie został dziennikarzem, a następnie deputowanym gaullistowskim z Paryża w latach 1958–1981. Był towarzyszem Wyzwolenia.

Plac Claude’a Nougaro – dla uhonorowania piosenkarza-artysty
Plac Claude’a Nougaro znajduje się w Montmartre, na końcu ulicy Junot. Oficjalny adres: 42 av. Junot, 75018 Paryż. To właśnie na tej ulicy artysta mieszkał przez długi czas przed wyjazdem do Nowego Jorku, a następnie powrotem do stolicy aż do końca życia.

Claude Nougaro rozpoczął swoją sceniczną karierę w 1954 roku w Lapin Agile, paryskim kabarecie w Montmartre, gdzie recytował swoje wiersze. Wysyłał swoje teksty do Marguerite Monnot, kompozytorki Édith Piaf, która nadawała im muzykę (Méphisto, Le Sentier de la guerre).
To właśnie w Lapin Agile zdecydował w 1957 roku, że będzie śpiewał swoje własne teksty, aby zarobić na życie (pierwszy „znany” tytuł: *Direction Vénus*), występując przez dziesięć lat w innych kabaretach, takich jak Liberty’s, La Tête de l’art czy Zèbre. W tych latach Nougaro był także autorem tekstów dla innych artystów, m.in. Jacqueline François, Philippe’a Claya czy Marcela Amonta…

W październiku 1958 roku wytwórnia Président wydała jego pierwsze nagrania, a następnie ukazał się super 45 obrotów *Il y avait une ville*, poprzedzający album 33 obrotów 25 cm, opublikowany rok później. Piosenki powstawały we współpracy z jego partnerem, Michelem Legrandem. Sukces pojawił się jednak dopiero w 1962 roku.

W 1985 roku, po albumie *Bleu Blanc Blues*, uznanym za rozczarowujący pod względem sprzedaży, Barclay nie przedłużył z nim kontraktu. Nougaro nawiązuje do tego w swojej piosence *Mon disque d’été*.

Sprzedał dom przy avenue Junot w Montmartre i wyjechał do Nowego Jorku w poszukiwaniu inspiracji. Płyta *Nougayork* została wyprodukowana przez WEA, a nagrana pod kierunkiem znanego na miejscu muzyka Philippe’a Saisse’a oraz z udziałem jego starego przyjaciela Micka Lanaro jako producenta wykonawczego. W 1987 roku utwór *Nougayork* przyniósł Claude’owi Nougaro jeden z jego największych sukcesów. To zwycięstwo ożywiło jego karierę, a album, charakteryzujący się rockowymi brzmieniami, spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem zarówno publiczności, jak i krytyków. W 1988 roku został uhonorowany Victoires de la musique za najlepszy album i najlepszego męskiego wykonawcę.

W latach 2003 i 2004, pomimo poważnej choroby, Claude Nougaro przygotowywał nową płytę dla wytwórni jazzowej Blue Note Records, wyprodukowaną – podobnie jak poprzednia – przez Yvana Cassara. Zmarł na raka 4 marca 2004 roku, nie zdążywszy ukończyć nagrań. Album *La Note bleue* ukazał się pośmiertnie 30 listopada 2004 roku.

Pogrzeb artysty odbył się w Tuluzie, w bazylice Saint-Sernin, której dzwony odegrały melodię jego piosenki *Toulouse*. Jego prochy zostały rozsypane nad Garonną.

Burmistrz 18. dzielnicy Paryża, Éric Lejoindre, powiedział podczas uroczystego odsłonięcia placu, który nosi jego imię: « Miłośnicy Montmartre, rozświetlił Paryż swoją poezją i tekstami. Tego poranka odsłoniliśmy plac Claude’a Nougaro, wzdłuż avenue Junot, na cześć tego wielkiego artysty, który tyle nam dał ».
Pomnik Eugène’a Carrièra, znajdujący się również w square Joël Le-Tac
Pomnik Eugène’a Carrièra znajduje się na skrzyżowaniu rue Caulaincourt i avenue Junot, 75018 Paryż. Na cokole: HENRI SAUVAGE / ARCHITEKT / JEAN-RENÉ CARRIÈRE / RZEŹBIARZ. Jean-René Carrière jest synem Eugène’a Carrièra.

Eugène Carrière był francuskim malarzem, nauczycielem i litografem, urodzonym 18 stycznia 1849 roku w Gournay-sur-Marne (Seine-Saint-Denis) i zmarłym 27 marca 1906 roku w Paryżu. Artysta symbolista, wpłynął na powstanie fowizmu.

Był przyjacielem Auguste’a Rodina i Antoine’a Bourdelle’a. Jego twórczość wywarła wpływ na Henri Matisse’a i Pablo Picassa. Ivan Pokhitonov pracował w jego pracowni w latach 1877–1880. Eugène Carrière był także związany z pisarzami, których portretował, takimi jak Paul Verlaine, Stéphane Mallarmé, Alphonse Daudet, Anatole France czy Henri Rochefort. Wyznawał poglądy socjalistyczne i zaangażował się w sprawę Dreyfusa.

W 1890 roku założył Académie Carrière przy ulicy de Rennes, gdzie malarze tacy jak Henri Matisse, André Derain, Jean Puy, Francis Jourdain czy Valentine Val byli jego uczniami; do 1905 roku poświęcił się nauczaniu sztuki. Eugène Carrière, który uczył również w pracowni Ferdinanda Humberta (dawnej pracowni Cormona) przy bulwarze de Clichy 104 oraz w Académie Camillo na dziedzińcu Vieux-Colombier, przyciągał wielu młodych artystów szukających wolności i niezależności do swojej akademii. Miejsce to wyróżniało się tym, że było kolebką przyszłych malarzy znanych jako „Fowiści” oraz jednym z pierwszych w Paryżu warsztatów mieszanych.