Alei Brouillardów, jej zamek i rodzina Casadesus

Aleja Mgieł (Allée des Brouillards), jej zamek oraz rodzina Casadesusów – muzyków… Tworzą nierozerwalny zespół w tej części wzgórza Montmartre.
Na początek Square Casadesus, przedłużenie Alei Mgieł.
Square Casadesus to ulica publiczna znajdująca się w 18. dzielnicy Paryża, we Francji. Rozpoczyna się przy 10, Allée des Brouillards, a kończy przy 10, rue Simon-Dereure. Upamiętnia rodzinę Casadesusów.

Członkowie tej rodziny zapisali się w historii muzyki we Francji. Jej założycielem był Luis Casadesus (Figueras, 26 marca 1850 – Paryż, 19 czerwca 1919), Katalończyk, który wyemigrował do Francji marząc o karierze skrzypka. Syn aktorki Francesci Casadesus, zwanej Ramadié, oraz pisarza Paula de Kocka, doczekał się trzynastu dzieci, z których dziewięcioro dożyło wieku dorosłego; ośmioro z nich zostało muzykami. Od pokolenia do pokolenia, aż po czasy współczesne, rodzina Casadesusów rozwijała swoje talenty muzyczne jako soliści, dyrygenci, muzycy wojskowi, kompozytorzy, piosenkarze i aktorzy.

W latach 20. XX wieku zamek został zakupiony i odrestaurowany przez skrzypka Mariusza Casadesusa. Następnie przez pięć pokoleń należał do rodziny Casadesusów. W 1973 roku część ulicy Simona Dereure’a, będącej dawnym przedłużeniem ulicy de l’Abreuvoir, otrzymała nazwę „plac Czterech Braci Casadesusów” (Franciszka, Henryka, Roberta-Guillauma i Marcela), by w 1995 roku zostać przemianowaną na „Plac Casadesusa”.
Zamek des Brouillards i artyści XIX wieku Według legendy biskup święty Dionizy miał w III wieku nieść własną odciętą głowę w rękach, by ją umyć w fontannie, która znajdowała się na terenie dzisiejszego skweru Suzanne-Buisson. To wydarzenie miało rzekomo mieć miejsce w III wieku. Na tym samym gruncie wzniesiono później Zamek des Brouillards.
Historia Zamku des Brouillards rozpoczęła się w 1772 roku. Legrand-Ducamjean, adwokat przy parlamencie paryskim, zakupił rozległy teren o powierzchni 7000 m² przy ulicy des Brouillards 13, na którym znajdowały się winnice, gospodarstwo rolne oraz młyn zwany „Młyn des Brouillards”. Ten ostatni, zbudowany sto lat wcześniej, był w ruinie, gdyż służył jako tłocznia winogron. Nowy właściciel kazał zrównać młyn z ziemią i wznieść na jego miejscu modną w owym czasie budowlę ogrodową wraz z zabudowaniami gospodarczymi. Sprzedał ją tuż przed Rewolucją, w 1789 roku.
Nazwa „des Brouillards” (Mglisty) prawdopodobnie pochodzi od mgieł wodnych, które tworzyły się z powodu pobliskich źródeł w zetknięciu z chłodnym porannym powietrzem, a także od dwóch pobliskich poideł.

W 1850 roku zabudowania zostały zburzone, aby zrobić miejsce dla pawilonów zamieszkanych przez artystów takich jak Théophile Alexandre Steinlen, Kees Van Dongen i Amedeo Modigliani. W 1889 roku Auguste Renoir wraz ze swoją ulubioną modelką Aline Charigot (1859–1915), którą poślubił 14 kwietnia 1890 roku, osiedlił się pod numerem 8 alei des Brouillards. Wejście jednak znajdowało się przez bramę przy ulicy Girardon pod numerem 13.

Ich drugi syn, przyszły reżyser Jean Renoir (1894–1979), urodził się tam 15 września 1894 roku i spędził tam swoje pierwsze lata. Zachował w pamięci obrazy wsi, kozy pasące się na dziko rosnącej trawie w dzikim ogrodzie. Teren ten był wówczas buszem, gdzie gnieździli się bezdomni Paryżanie, wędrowni artyści, fałszerze pieniędzy, drobni oszuści oraz różnego rodzaju bohemi i anarchiści, którzy budowali tam szałasy.

W 1878 roku, w miejscu dawnej mleczarni na terenie posiadłości, Kirschbaum, producent lamp, otworzył bal Feuillée de Montmartre, który cieszył się pewnym powodzeniem wśród burżuazji i środowisk artystycznych, gromadząc takie sławy jak Victor Hugo, Léon Gambetta i Joris-Karl Huysmans. Później lokal stał się „Petit Moulin-Rouge”, by w 1886 roku zostać sprzedanym.

Odrodzenie Zamku des Brouillards

W 1920 roku zrujnowany majątek został odkupiony przez Victora Perrota (1865–1963). Uzyskał on zmianę przebiegu alei Junot, aby uratować posiadłość.

Aleja Brouillards prowadzi do tego miejsca od 1929 roku, jednak obecne wejście znajduje się przy ulicy Girardon 13. Perrot kierował odbudową zamku w latach 1922–1926 i doprowadził do zainstalowania w nim elektryczności. Z powodu trudności finansowych musiał podzielić posiadłość. W 1928 roku sprzedał połowę majątku generałowi Barthélémy’emu Josephowi Alexandre’owi Piraud (1880–1958), zachowując część przy ul. 13. Niedługo potem zamek przeszedł w ręce Marius’a Casadesusa i jego rodziny.

24 kwietnia 2001 roku nieruchomość wystawiona na sprzedaż została wyceniona na 11 milionów franków, jednak nie znalazła nabywcy. W 2002 roku belgijski przemysłowiec z branży luksusowych jeansów zakupił część zamku, przeprowadził w nim gruntowne prace remontowe, a następnie odsprzedał go w 2012 roku za 7 750 000 euro. W 2022 roku zamek ponownie trafił na rynek, tym razem z nieokreśloną ceną, jednak szacowaną na ponad 10 milionów euro.
« Brouillards » (Mglisty) – nazwa używana już w XII wieku
Nazwa « des Brouillards » (Mglisty) pojawiała się już w XII wieku, określając wówczas znajdujące się tam gospodarstwo i młyn. Aleja Brouillards prowadzi do istniejącego zamku o tej samej nazwie. Podobnie jak jego neoklasycystyczny fronton, aleja pochodzi z XVIII wieku, a jej nazwa – podobnie jak w przypadku wcześniejszego zamku i młyna – wiąże się z mgłami unoszącymi się z okolicznych źródeł.

Aleja i zamek Brouillards zapisały się w literaturze dzięki Gérardowi de Nervalowi, który przebywał w Montmartrze od marca do listopada 1841 roku w klinice psychiatrycznej doktora Blanche’a (1796–1852). W kilku zdaniach wspomniał o zamku, opisując go następująco: « Admirable lieu de retraite, silencieux en ses heures. »

W XX wieku aleja gościła kolejnych artystów, między innymi aktora Jean-Pierre’a Aumonta, który mieszkał pod numerem 4. Ta sielankowa enklawa zachowała ducha dawnego Montmartru, ukryta przed masową turystyką, która opanowała okolicę. Inni artyści czerpali inspirację z alei Brouillards:

w 1983 roku Claude Nougaro, który mieszkał niedaleko, poświęcił jej piosenkę, którą w 2014 roku ponownie zaśpiewała Maurane; tekst napisał do muzyki Richarda Galliano;
w 1994 roku Martine Robier wydała książkę *9, allée des Brouillards* nakładem wydawnictwa Flammarion;
w 2000 roku Christine Haydar opublikowała *Rendez-vous allée des Brouillards* w wydawnictwie Jean-Claude Lattès.

Aleja Brouillards rozpoczyna się od placu Casadesusa (nr 4) i kończy się na placu Dalidy.