Voorgedeelte van de basiliek Sacré-Cœur, een adembenemend uitzicht op Parijs

De parvis van de Sacré-Cœur is vaak een tussenstop, hetzij om op adem te komen na de klim naar de heuvel, hetzij om gewoon het uitzicht over Parijs te bewonderen, of nog voordat men de basiliek van de Sacré-Cœur bezoekt.
De parvis van de basiliek van de Sacré-Cœur: een pauze voor de hoofdingang van de basiliek
De basiliek is bijna volledig naar het zuiden georiënteerd. In werkelijkheid kijken de parvis en de basiliek uit op de Notre-Dame van Parijs. Dat is geen toeval, want de basiliek is een heiligdom gewijd aan Jezus, terwijl de Notre-Dame gewijd is aan Maria, zijn moeder. De twee gebouwen kijken elkaar zo op afstand aan.

Panoramisch uitzicht over Parijs vanaf de parvis van de basiliek van de Sacré-Cœur

Weliswaar is het panoramische uitzicht over Parijs vanaf de parvis niet het meest spectaculaire van de hoofdstad. Dat vanaf de Arc de Triomphe is bijvoorbeeld indrukwekkender, maar vanaf de parvis van de Sacré-Cœur kun je ook de zuidgevel van de basiliek en haar ruiterstandbeelden bewonderen… en dat rustig vanaf de trappen, als de drukte het toelaat.

De parvis van de Sacré-Cœur en straatshows

Inderdaad trekt de toestroom van toeristen tal van straatartiesten aan, zowel gevestigde als amateurs, zoals jongleurs, marionettenspelers of marktkooplui.

Deze animaties concentreren zich vooral op het parvis, maar zijn ook te vinden in de straten van Haut-Montmartre.

Het parvis en de buitenkant van de basiliek

De architect van de basiliek is Paul ABADIE, maar zes architecten volgden elkaar op om het gebouw in vijftig jaar te voltooien. De eerste steen werd gelegd in 1875, maar funderingsproblemen vertraagden het begin van de werkzaamheden aan de crypte tot 1878 en aan de basiliek tot 1881. In 1914 was alles klaar voor de inwijding – inclusief de klokkentoren met de ‘Savoyarde’, een klok van 19 ton –, maar de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) stelde de ceremonie uit tot 16 oktober 1919.
Het gebouw werd officieel voltooid in 1923, toen de binnenversiering, waaronder de mozaïeken in de apsis, klaar was. In de jaren 1930 begon men met de bouw van de bijgebouwen, de sacristie, kantoren en een slaapzaal om pelgrims te ontvangen.
De basiliek was uiteindelijk pas na de Tweede Wereldoorlog voltooid, toen bombardementen de gebrandschilderde ramen verwoestten. “In totaal heeft de bouw zes keer meer gekost dan begroot en duurde het meer dan een halve eeuw.”

De romaans-byzantijnse stijl van de basiliek en zijn bijzondere witte stenen

In tegenstelling tot de middeleeuwse kerken (zoals de gotische stijl van de Notre-Dame van Parijs, 1163-1240) put de stijl inspiratie uit voorbeelden zoals de Hagia Sophia in Constantinopel, de basiliek van San Marco in Venetië of die van Ravenna.
De buitenste stenen, aangeduid als « Château-Landon », komen uit de steengroeve van Souppes in Seine-et-Marne. Ze hebben de bijzondere eigenschap zeer hard te zijn, fijnkorrelig en ze worden lichter van kleur door contact met regenwater.
Afmetingen van de basiliek, de koepel en de koepelkap
Basiliek: lengte 85 meter – breedte 35 meter
Koepel: hoogte 83 meter
Koepelkap: hoogte 55 meter, diameter 16 meter
Vanaf het voorplein van de basiliek heeft men een weids uitzicht over heel Parijs. Een bezoek aan de koepel, die meer dan 200 meter hoog reikt, biedt de mogelijkheid om een landschap te bewonderen dat zich tot 50 km in de omtrek uitstrekt. Het is hiermee het hoogste punt van Parijs na de Eiffeltoren (zelf gebouwd in 1889!).

Kerk en basiliek van het Heilig Hart

Bij haar inwijding kreeg de kerk de titel basiliek, waardoor het een bedevaartsoord werd.
Het Hart van Christus wordt aanbeden in het mysterie van de Eucharistie (mis). Het gebed van aanbidding is zowel een voorbereiding als een verlenging van het eucharistisch mysterie.

Het is een gebed om hulp en voorspraak voor de Kerk en de wereld. Sinds 1885 wisselen gelovigen – mannen, vrouwen en kinderen uit alle lagen van de bevolking – elkaar af in de basiliek om onophoudelijk te bidden, dag en nacht. Dit gebed is de missie die de basiliek bij haar inwijding heeft ontvangen: een missie van permanente voorspraak voor de Kerk en de wereld.

Het interieur van de basiliek van Sacré-Cœur

De binnenarchitectuur, eveneens in romano-byzantijnse stijl, geeft deze "Huis van God" een sfeer van harmonie en vrede. Het licht en de architectonische details richten de aandacht op het koor, de plek waar de liturgische vieringen en de Eucharistische aanbidding plaatsvinden.
De grote mozaïek is tussen 1900 en 1922 vervaardigd.
De gebrandschilderde ramen, geplaatst tussen 1903 en 1920, werden verwoest door de bombardementen van 1944 en in 1946 hersteld.
Het grote orgel is het werk van Cavaillé-Coll.