Wyścig Tour de France 2025 to coroczny, wieloetapowy wyścig kolarski mężczyzn, utworzony w 1903 roku przez Henriego Desgrange’a. Organizowany jest każdego lipca przez Organisation Sportive Amaury (ASO) i stanowi najbardziej prestiżowy z trzech Wielkich Tourów (obok Giro d’Italia i Vuelta a España). W tym roku odbędzie się 112. edycja Tour de France.
Tour de France 2025: najbardziej prestiżowy wyścig kolarski na świecie
Uważany za najbardziej prestiżowy z trzech i największy wyścig kolarski na świecie, Tour de France tradycyjnie odbywa się głównie w lipcu. Choć trasa zmienia się co roku, format wyścigu pozostaje niezmienny: co najmniej dwie jazdy indywidualne na czas, przejazd przez masywy górskie Pirenejów i Alp oraz finisz na Polach Elizejskich w Paryżu. Nowoczesne edycje Tour de France składają się z 21 etapów i 2 dni odpoczynku, rozłożonych na 23 dni, na łącznym dystansie blisko 3500 kilometrów.
Tour de France przyciąga od 10 do 12 milionów widzów na miejscu oraz ponad 2 miliardy na całym świecie, w 190 krajach.
Trasa Tour de France
Wyścig odbywa się na drogach Francji. Start może jednak odbywać się w sąsiednim kraju (5 startów w Belgii, 6 w Holandii, 4 w Niemczech, 3 w Wielkiej Brytanii, a nawet 1 w Danii – nie licząc kilku innych państw). Każdy etap liczy od 30 do 250 km między miastem startu a metą danego dnia.
Oczywiście, ruch samochodowy jest wstrzymywany na dwie godziny przed przejazdem kolarzy. Ci są poprzedzani przez „karnawał reklamowy”, czyli kolumnę samochodów w barwach marek partnerskich imprezy, wyposażonych w głośniki i animatorów. Ze względów bezpieczeństwa pojazdy organizatorów muszą utrzymywać odpowiednią odległość od kolarzy.
Dla widzów udział w Tour de France 2025 jest bezpłatny. Przejazd kolarzy trwa zwykle krótko (mniej niż godzinę), ale aby zająć dobre miejsce, należy przybyć wcześniej. Po zakończeniu wyścigu korki mogą trwać nawet kilka godzin. Mimo to jest to wyjątkowa, radosna i rodzinna impreza masowa.
Trasa Tour de France 2025 może być również śledzona na żywo w telewizji, od startu każdego etapu, zwykle około godziny 10:00 lub 11:00. To znacznie mniej męczące i bardziej pouczające, gdyż transmisja obejmuje cały wyścig na żywo. Ponadto kamerzyści starają się pokazać krajobrazy, które mijają kolarze, zwłaszcza podczas etapów górskich.
Wielki Loop, jak czasem nazywa się Tour de France 2025, wygrany w 2023 roku przez Jonasa Vingegaarda i naznaczony jego pojedynkiem z Tadejem Pogačarem, zanotował najlepszy wynik średniej oglądalności w godzinach popołudniowych na antenie France 2 od 2011 roku – 4,2 miliona widzów (+130 tysięcy w porównaniu z 2022 rokiem), przy udziale w rynku 44,1% (PDA), według danych Médiamétrie Télévision.
Trasa Tour de France 2025
Grand Départ 112. edycji Tour de France odbędzie się tym razem w Lille, we Francji. Będzie to trzeci raz, kiedy metropolia północna gości wielki start wyścigu (po 1960 i 1994 roku). Tak jak zwykle, meta znajdzie się w Paryżu, na Polach Elizejskich, po 21 etapach, 2 dniach odpoczynku i 3320 km.
Trasa nie jest ciągła, ale przerywana transferami między miastami mety (pod koniec dnia) a startu (następnego ranka).
Etapy Tour de France 2025: od soboty 5 lipca do niedzieli 27 lipca
Etapy podzielono na 7 etapów płaskich, 6 etapów pagórkowatych, 6 etapów górskich z pięcioma metami na szczytach w Hautacam, Luchon-Superbagnères, Mont Ventoux, Courchevel Col de la Loze oraz La Plagne Tarentaise, a także 2 jazdy indywidualne na czas.
Całkowity przewyższenia na Tour de France 2025 wyniosą 52 500 m. Col de la Loze (2 304 m) będzie najwyższym punktem wyścigu w 2025 roku. Po raz pierwszy wejście odbędzie się jego wschodnią stroną, od strony Courchevel.
| Etapy | Data | Start – Meta | Dystans | Typ etap |
|---|---|---|---|---|
| Etap 1 | sob. 5 lipca 2025 | Metropolia Lille – Metropolia Lille | 185 km | Płaska |
| Etap 2 | niedz. 6 lipca 2025 | Lauwin-Planque – Boulogne-sur-Mer | 212 km | Pagórkowata |
| Etap 3 | pon. 7 lipca 2025 | Valenciennes – Dunkierka | 178 km | Płaska |
| Etap 4 | wt. 8 lipca 2025 | Metropolia Amiens – Rouen | 173 km | Pagórkowata |
| Etap 5 | śr. 9 lipca 2025 | Caen – Caen | 33 km | Czasówka |
| Etap 6 | czw. 10 lipca 2025 | Bayeux – Vire Normandie | 201 km | Pagórkowata |
| Etap 7 | pt. 11 lipca 2025 | Saint-Malo – Mûr-de-Bretagne Guerlédan | 194 km | Pagórkowata |
| Etap 8 | sob. 12 lipca 2025 | Saint-Méen-le-Grand – Laval Espace Mayenne | 174 km | Płaska |
| Etap 9 | niedz. 13 lipca 2025 | Chinon – Châteauroux | 170 km | Płaska |
| Etap 10 | pon. 14 lipca 2025 | Ennezat – Le Mont-Dore Puy de Sancy | 163 km | Górska |
| Dzień odpoczynku | wt. 15 lipca 2025 | |||
| Etap 11 | śr. 16 lipca 2025 | Tuluza – Tuluza | 154 km | Płaska |
| Etap 12 | czw. 17 lipca 2025 | Auch – Hautacam | 181 km | Górska |
| Etap 13 | pt. 18 lipca 2025 | Loudenvielle – Peyragudes | 11 km | Czasówka |
| Etap 14 | sob. 19 lipca 2025 | Pau – Luchon-Superbagnères | 183 km | Górska |
| Etap 15 | niedz. 20 lipca 2025 | Muret – Carcassonne | 165 km | Płaska |
| Dzień odpoczynku | pon. 21 lipca 2025 | |||
| Etap 16 | wt. 22 lipca 2025 | Montpellier – Mont Ventoux | 172 km | Górska |
| Etap 17 | śr. 23 lipca 2025 | Bollène – Valence | 161 km | Płaska |
| Etap 18 | czw. 24 lipca 2025 | Vif – Courchevel Przełęcz La Loze | 171 km | Górska |
| Etap 19 | pt. 25 lipca 2025 | Albertville – La Plagne | 130 km | Górska |
| Etap 20 | sob. 26 lipca 2025 | Nantua – Pontarlier | 185 km | Pagórkowata |
| Etap 21 | niedz. 27 lipca 2025 | Mantes-la-Ville – Paryż Pola Elizejskie | 120 km | Płaska |
Kolarze Tour de France 2025
Na starcie stanie 184 zawodników, podzielonych na 23 zespoły, którzy ruszą z linii startu w sobotę 5 lipca 2025 roku w Metropolii Lille (miasto Lille). Wszyscy są profesjonalistami różnej narodowości, często Europejczykami, ale nie tylko. Wśród nich są Australijczycy, Nowozelandczycy, Amerykanie, Południowoafrykańczycy i przedstawiciele innych krajów.
Każda drużyna składa się z 8 kolarzy. Liderem jest ten, który ma być najsilniejszy, a pozostali zawodnicy pomagają mu wyprzedzić rywali. Większość zespołów jest międzynarodowych – zarówno pod względem finansowania, jak i narodowości kolarzy czy dyrektorów sportowych.
23 zespoły składają się z 18 drużyn UCI WorldTeam oraz 5 zaproszonych drużyn UCI ProTeam.
WorldTeams
Arkéa-B&B Hôtels
Cofidis
Decathlon AG2R La Mondiale
Groupama-FDJ
Alpecin-Deceuninck
Bahrain Victorious
EF Education-EasyPost
INEOS Grenadiers
Intermarché-Wanty
Lidl-Trek
Movistar
Red Bull-BORA-Hansgrohe
Soudal-Quick Step
Team PicNic PostNL
Team Jayco AlUla
Team Visma-Lease a Bike
UAE Team Emirates
XDS Astana Team
ProTeams
TotalEnergies
Israel-Premier Tech
Lotto
Tudor Pro Cycling
Uno-X Mobility
Te zespoły należą do dużych grup narodowych lub międzynarodowych, rządów bądź prywatnych inwestorów. Ich sposób finansowania pozostaje często nieprzejrzysty.
Cztery wyróżniające się koszulki Tour de France
W zależności od wyników osiąganych na poszczególnych etapach, najlepsi kolarze „w swojej specjalności” noszą koszulki w kolorach innych niż barwy ich drużyny – tracą je w kolejnym etapie, jeśli nie potwierdzą swojej wyższości.
Żółta koszulka jest noszona przez kolarza, który w całym wyścigu od startu do mety jest najszybszy. Ten, kto ją nosi podczas finałowego etapu na Polach Elizejskich, wygrywa Tour de France.
Zielona koszulka nagradza kolarza, który zdobył najwięcej punktów w klasyfikacji punktowej, zwykle najlepszego sprintera.
Biała koszulka w czerwone grochy jest przyznawana najlepszemu góralowi (kolarzowi dobrze radzącemu sobie w górskich podjazdach).
Na koniec, biała koszulka jest noszona przez najlepszego kolarza w klasyfikacji generalnej, który nie ukończył jeszcze 25 lat.
Warto zaznaczyć: na mecie każdego etapu przyznawane są bonifikaty czasowe dla klasyfikowanych kolarzy: odpowiednio 10, 6 i 4 sekundy dla pierwszych trzech miejsc. To istotny detal, gdyż różnice między czołówką po 21 dniach wyścigu często wynoszą zaledwie kilka minut.
Ile zarabiają kolarze Tour de France 2025?
Wynagrodzenie zależy od wyników końcowych (po zakończeniu wyścigu), ale także od osiągnięć na poszczególnych etapach.
W 2024 roku zwycięzca klasyfikacji generalnej w żółtej koszulce otrzymał 500 000 euro, drugie miejsce zostało nagrodzone 200 000 euro, a trzecie – 100 000 euro. Pozostałych 173 kolarzy otrzymało od 70 000 do 1 000 euro, w zależności od pozycji w klasyfikacji.
Nagrody za klasyfikacje końcowe – Tour 2024
Te kwoty są przyznawane na mecie wyścigu, na Polach Elizejskich w Paryżu.
| Klasyfikacja generalna | Klasyfikacja punktowa | Klasyfikacja górska | Klasyfikacja młodzieżowa | Klasyfikacja drużynowa | Najbardziej waleczny kolarz | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 500 000 € | 25 000 € | 25 000 € | 20 000 € | 50 000 € | 20 000 € |
| 2. | 200 000 € | 15 000 € | 15 000 € | 15 000 € | 30 000 € | |
| 3. | 100 000 € | 10 000 € | 10 000 € | 10 000 € | 20 000 € | |
| 4. | 70 000 € | 4 000 € | 4 000 € | 5 000 € | 12 000 € | |
| 5. | 50 000 € | 3 500 € | 3 500 € | 8 000 € | ||
| 6. | 23 000 € | 3 000 € | 3 000 € | |||
| 7. | 11 500 € | 2 500 € | 2 500 € | |||
| 8. | 7 600 € | 2 000 € | 2 000 € | |||
| 9. | 4 500 € | |||||
| 10. | 3 800 € |
Wynagrodzenie za etap
Każdy etap Tour de France ma swoich zwycięzców: dziesięciu pierwszych kolarzy na mecie, zwycięzca sprintu pośredniego, najbardziej waleczny oraz najszybsza drużyna.
| Zwycięzca etapu / indywidualnej jazdy na czas | Sprint(y) pośredni(e) na trasie | Najbardziej waleczny kolarz | Drużyna | |
|---|---|---|---|---|
| 1. | 11 000 € | 1 500 € | 2 000 € | 2 800 € |
| 2. | 5 500 € | 1 000 € | ||
| 3. | 2 800 € | 500 € | ||
| 4. | 1 500 € | |||
| 5. | 830 € | |||
| 6. | 780 € | |||
| 7. | 730 € | |||
| 8. | 670 € | |||
| 9. | 650 € | |||
| 10. | 600 € |
Wynagrodzenie za noszenie koszulek
W zależności od noszonej koszulki kolarz może otrzymać dodatkową premię. Dotyczy to koszulki żółtej, za którą przysługuje premia w wysokości 500 € za każdy etap wygrany w tej koszulce. Dzień w koszulce zielonej (klasyfikacja punktowa), w kropki (najlepszy góral) lub białej (najlepszy młody kolarz) przynosi taką samą kwotę – 300 € dziennie.
Istnieją również specjalne premie dla kolarzy, którzy jako pierwsi pokonają szczyty na trasie etapów górskich, w zależności od stopnia trudności etapu i zajmowanego miejsca (pierwsze, drugie lub trzecie).
| Góry „poza kategorią” | Góry 1. kategorii | Góry 2. kategorii | Góry 3. kategorii | Góry 4. kategorii | |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 800 € | 650 € | 500 € | 300 € | 200 € |
| 2. | 450 € | 400 € | 250 € | ||
| 3. | 300 € | 150 € |
Inne źródła dochodów dla liderów
Im bardziej znany i utytułowany kolarz – zwłaszcza ten, który wygrał najwięcej wyścigów, w tym Tour de France – tym częściej będzie proszony o „wsparcie” lokalnych lub regionalnych imprez jako „gwiazda zaproszona”. Oczywiście za swoją obecność w lokalnych wyścigach przez cały rok otrzymuje wynagrodzenie.
Ponadto najsłynniejsi kolarze udostępniają swoje wizerunki, aby promować marki sportowe, które ich zatrudniają lub sponsorują.
Choć trudno jest precyzyjnie obliczyć dochody, najlepsi i najbardziej znani – tacy jak ci, którzy kończą w pierwszej piątce Tour de France – zarabiają rocznie od 3 do 5 milionów euro, a nawet więcej.
Faworyci Tour de France 2025
- Tadej Pogačar (Słowenia): Obrońca tytułu, mistrz świata, równie dobrze czujący się w górach jak i w ucieczkach lequipe.fr+8sykkel.fr+8en.wikipedia.org+8
- Jonas Vingegaard (Dania): Dwukrotny zwycięzca Touru, dążący do potrójnego triumfu, specjalista od wysokogórskich odcinków letour.fr+12sykkel.fr+12thetimes.co.uk+12
- Remco Evenepoel (Belgia): Utalentowany „rolkarz”, który nadrabia straty w górach sykkel.fr
- Primož Roglič (Słowenia): Doświadczony specjalista od wielkich tourów, dążący do wysokiego miejsca w klasyfikacji generalnej sykkel.fr
- Felix Gall (Austria): Utalentowany wspinacz, dążący do wysokiej pozycji w klasyfikacji górskiej
Historia Tour de France
Kolejnym fascynującym aspektem Tour de France są historie, które zapisano podczas jego 112 edycji. Pierwsza edycja odbyła się w 1903 roku. Od tego czasu wyścig wystawia na próbę zarówno ludzi, jak i maszyny do granic możliwości. Wiele się jednak zmieniło od początku Touru: z krajowej atrakcji stał się on największym corocznym wydarzeniem sportowym na świecie, przyciągając miliardy fanów na całym globie. Również na trasie doszło do zmian od 1903 roku: trasy są bezpieczniejsze, lepiej zorganizowane i nieco mniej ekstremalne.
Pierwszy Tour de France, który uratował upadającą gazetę
Pierwsza edycja Tour de France została zorganizowana w 1903 roku przez Henri Desgrange’a i Géo Lefèvre’a w celu zwiększenia sprzedaży dziennika „L’Auto”. Wydarzenie było sponsorowane przez ten sam dziennik, który liczył, że wyścig wytrzymałościowy przez cały kraj przyciągnie uwagę publiczności i ożywi spadającą sprzedaż. Zakład się powiódł: wyścig okazał się sukcesem, a dziesiątki tysięcy osób co roku gromadzą się w Paryżu, by obejrzeć finałowe mety na Polach Elizejskich – tak jak ma to miejsce do dziś.
Pierwsze edycje Tour de France: nieświadomi superludzie
W 1903 roku sześć etapów kolosalnego Tour de France liczyło łącznie 2 428 kilometrów.
- Niektóre odcinki odbywały się nocą po nierównych i nieutwardzonych drogach.
- Kolarze jechali indywidualnie, bez wsparcia zespołu.
- Pierwszym zwycięzcą Tour de France został Maurice Garin, kominiarz z zawodu, który wygrał 3 000 franków – równowartość około 12 000 euro dzisiejszych pieniędzy.
- Miał ponad trzygodzinną przewagę nad drugim zawodnikiem – największą w historii Tour de France.
- Ich rowery miały tylko jedną prędkość i stałe koło łańcuchowe, a także były pozbawione hamulców – co znacznie utrudniało wspinaczkę.
- Zielona opaska oznaczała lidera klasyfikacji generalnej. Słynny żółty trykot wprowadzono dopiero w 1919 roku.
- Sześciokrotnie, między 1919 a 1924 rokiem, najdłuższy etap prowadził z Les Sables-d’Olonne do Bajonny, liczący 482 km.
Niewłaściwe odżywianie
Spożycie alkoholu było dla wielu kolarzy nieodłącznym elementem, nawet podczas wyścigu. Na przykład zwycięzca Tour de France 1903, Maurice Garin, był miłośnikiem wina i papierosów, a podczas trasy chętnie zatrzymywał się w barach, aby się posilić. W 1935 roku niemal cały peleton zatrzymał się, aby napić się z miejscowymi!
Oczywiście intensywny wysiłek fizyczny wymaga dużego spożycia węglowodanów i kalorii, jednak wówczas wartość odżywcza była mało doceniana. Zwycięzca Tour de France 1904, Henri Cornet, preferował dietę składającą się z gorącej czekolady, herbaty, szampana i ryżowego puddingu.
Obecnie reżim zawodników profesjonalnych wygląda zupełnie inaczej. Sezon kolarski trwający od lutego do października sprawia, że zespoły z ogromną precyzją planują każdy szczegół, aby ich zawodnicy byli w najlepszej formie we właściwym momencie.
Diety są starannie kontrolowane, a programy treningowe obejmują sesje siłowe, jogę, masaże i rozciąganie, a także długie godziny spędzane w siodle. Podczas Tour de France, w zależności od trudności etapów, zawodnicy mogą spożywać nawet 7000 kalorii dziennie – trzy razy więcej niż przeciętny mężczyzna spala w ciągu doby.
Kibice Tour de France
W tamtych czasach, gdy możliwości podróżowania były ograniczone, pierwsze dni Tour de France śledzili głównie miejscowi. Francuscy fani przemieszczali się, aby z dumą dopingować swoich lokalnych bohaterów. W 1904 roku setki kibiców próbowało pomóc Antoine’owi Fauré, rzucając na trasę gwoździe i kawałki szkła oraz atakując jego rywali, z których jednego ogłuszono. Organizatorzy musieli w końcu oddać strzały w powietrze, aby przywrócić porządek.
Dziś fani przyjeżdżają z całego świata, aby zobaczyć najlepszych kolarzy na świecie. Ze względu na rosnącą popularność imprezy, Tour de France regularnie startuje poza granicami Francji. Wielki Start, czyli inauguracyjny etap, miał już miejsce we Włoszech, Anglii, Niemczech, Belgii i Holandii.
Choć kibice są dziś na ogół bardziej zdyscyplinowani, czasem zdarza się, że zbyt entuzjastycznie zbliżają się do akcji. Niestety, nadmiernie podekscytowani widzowie spowodowali wiele wypadków, zwłaszcza na wąskich górskich drogach. Codziennie nie jest możliwe postawienie barier na setkach kilometrów trasy, jednak obecnie Tour de France stosuje bariery, aby chronić zawodników przed zbyt gorliwymi kibicami próbującymi zrobić zdjęcia podczas finału każdego etapu.
Technologia zmieniła warunki dla kolarzy
Maurice Garin, pierwszy zwycięzca Tour de France, jechał na rowerze zupełnie innym niż dzisiejsze (i bez kasku). Jego rama ze stali i drewniane obręcze ważyły aż 18 kilogramów – ponad dwukrotnie więcej niż współczesne modele. Rowery nie tylko były ciężkie, ale także miały tylko jedną prędkość, co znacznie utrudniało wspinaczkę. Na domiar złego, zawodnicy jechali samotnie, bez samochodów zespołu ani zapasowego roweru. Musieli nosić na ramionach zapasowe dętki i opony na wypadek przebicia.
W tym roku zawodnicy wystartują w różnych etapach Tour de France na ultralekkich rowerach z włókna węglowego ważących około 7 kilogramów. Obowiązkowe jest także noszenie kasku.
Tour de France: ciekawostki z ery heroicznej
Maurice Garin nie zdobył zwycięstwa w 1903 roku bez walki, jednak inni zostali przyłapani na schodzeniu z pociągu z rowerem na mecie pierwszego etapu Paryż-Lyon (467 km). Mieli pecha, że wsiedli do tego samego pociągu co sędziowie wyścigu!
Rok później, podczas drugiego etapu przez Przełęcz Republiki między Lyonem a Marsylią, zawodnicy zostali zaatakowani przez kibiców Alfreda Faure’a ze Saint-Étienne. Padały kamienie, uderzenia, podstępy, a nawet strzały, aby odstraszyć przeciwników: Tour znalazł się na krawędzi upadku, a Desgrange zdecydował, że będzie to druga i ostatnia edycja… aby dwa miesiące później zmienić zdanie.
21 lipca tego samego roku, z godzinnym startem o 3:30, kolarze mieli do pokonania etap Luchon-Bayonne (326 kilometrów!!!), który prowadził przez przełęcze, które na zawsze zapisały się w historii Tour de France: Peyresourde (1 569 metrów), Aspin (1 489 metrów), Tourmalet (2 115 metrów) i Aubisque (1 909 metrów).
Wówczas rowery dopiero co wyposażono w hamulce, ale wciąż jeździono na stałym przełożeniu. Żadnych postojów! Historia zapamiętała, jak Lapize, idąc pieszo obok swego roweru na szczycie Tourmalet, tuż nad przepaścią, bluźnił organizatorom słowami, które na zawsze stały się mottem: „Jesteście mordercami. Tak, zabójcami!”
W 1905 roku kolarze jeździli po gwoździach! Auć! Atak na ducha sportu: tysiące gwoździ wysypano na trasie między Meaux a Châlons-sur-Marne! Wściekły Desgrange postanowił po raz kolejny przerwać Tour… W 2012 roku, między Limoux a Foix, Wielka Pętla miała ponownie do czynienia z rozrzuconymi gwoździami. Historia zatacza koło!
Eugène Christophe, zwany „Starym Galem”, pierwszy posiadacz żółtej koszulki w 1919 roku, który – prowadząc w etapie Bayonne-Luchon (326 km) podczas Touru 1913 – złamał widelec podczas zjazdu z Tourmalet. Były ślusarz z Malakoff nie poddał się i po 10-kilometrowym marszu, dźwigając 15-kilogramową ramę na ramieniu, zdołał ją ponownie wykuć w Sainte-Marie-de-Campan. Wówczas wszelka pomoc była zakazana…
Tour de France od czasów II wojny światowej: anegdoty i dramaty
Na trasie zapamiętano Jeana Robica, zwanego „Biquet”, małego bretońskiego górala, lekkiego w podjazdach, ale zbyt lekkiego na zjazdy. Jean-Paul Brouchon opisuje, jak w 1953 roku Biquet odebrał butelkę wody na szczycie Tourmalet i zjechał „na otwartym niebie”. Później na trasie widz znalazł pudełko… wypełnione 9 kilogramami ołowiu!
W 1950 roku kolarze ruszyli wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego między Tulonem a Mentoną w dusznym upale. Sześćdziesięciu dwóch kolarzy, prowadzonych przez figlarnego Jeana Robica, zanurzyło się dosłownie po czubek głowy w zatoce Sainte-Maxime… w wełnianych koszulkach!
Zupełnie inaczej było w 1978 roku, kiedy sprawa Michela Pollentiera była bezapelacyjna! Zwycięzca etapu o długości 240 kilometrów w Alpe d’Huez, Belg – wówczas najlepszy góral – zdobył dublet i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Niedługo miał się śmiać na żółto… Zmuszony do stawienia się na kontroli antydopingowej i pewny pozytywnego wyniku, wpadł na pomysł, by ukryć w pachwinie pod pachą pojemnik z moczem innego kolarza. Oszustwo szybko wyszło na jaw, a skandal rozegrał się na dużej wysokości. Złe żarty Belga, który został zdyskwalifikowany!
Inny hołd należy się Pascalowi Simonowi, który w 1983 roku przez siedem dni nosił żółtą koszulkę z połamanym obojczykiem. Wieczorem po upadku, w szpitalu w Auch, Simon oświadczył: „Jeśli się poddam, to nie w pokoju hotelowym. Będzie to na rowerze…”
Lanterne rouge to ostatnie miejsce w klasyfikacji generalnej. Nazwa nawiązuje do czerwonych świateł umieszczanych z tyłu pojazdów. Ten „trofiej” był kiedyś pożądany, gdyż pozwalał „zwycięzcy” na lepsze premie w kryteriach po Tourze.
Zapamiętano także sprint w Argentière, przerażające krzyki dziennikarza Patricka Chêne’a oraz posiniaczoną twarz Laurenta Jalaberta, który został zrzucony z prędkością 70 km/h. Właśnie uderzył w policjanta. Policjanta, który wyszedł na trasę, by zrobić zdjęcie kibicowi.
Na Tour de France dochodziło również do śmierci, jak w przypadku Toma Simpsona w 1967 roku na zboczach Ventoux. Dramat transmitowany był na żywo w telewizji. Upalny dzień, ani odrobiny wiatru na tym prowansalskim szczycie. Simpson chwieje się, pomagają mu wsiąść z powrotem na rower. Upada, pada na ziemię. Próbują go ożywić, ale osuwa się w kierunku śmierci… „Nie obchodzą mnie kontrole, chcę tylko lekarzy, którzy mi robią zastrzyki” – mówił. Zwycięzca owego tragicznego Touru, Roger Pingeon, dodawał w „L’Équipe” w 2002 roku: „Tom miał tendencję do forsowania się, kończąc często w dziwnym stanie.”
18 lipca 1984 roku przyszły mistrz olimpijski Fabio Casartelli był już w drodze na igrzyska: długa smuga krwi płynęła z jego głowy, a on zwinął się w pozycji embrionalnej. Umarł na Tourze.
Afera Armstronga
W 1987 roku, mając 16 lat, Armstrong zaczął startować w triathlonie. W 1992 roku został zawodowym kolarzem w zespole Motorola. Po powrocie do rywalizacji w 1998 roku – po walce z rakiem, która mogła go kosztować życie – jeździł w barwach US Postal/Discovery od 1998 do 2005 roku. W tym okresie zdobył siedem tytułów mistrza Tour de France oraz brązowy medal na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000. Od zwycięstwa w Tourze w 1999 roku Armstrong był podejrzewany o doping, a jego osiągnięcia pozostawiały rywali daleko w tyle, nawet w górach. W 2012 roku śledztwo amerykańskiej Agencji Antydopingowej (USADA) wykazało, że Armstrong stosował środki dopingujące przez całą swoją karierę, określając go jako lidera „najbardziej wyrafinowanego, profesjonalnego i skutecznego programu, jaki kiedykolwiek widział sport”. W konsekwencji Międzynarodowa Unia Kolarska (UCI) anulowała wszystkie jego wyniki od sierpnia 1998 roku, włącznie z siedmioma zwycięstwami w Tour de France. Został dożywotnio zdyskwalifikowany we wszystkich sportach objętych Światowym Kodeksem Antydopingowym. UCI zatwierdziła wnioski USADA i postanowiła, że siedem zwycięstw nie zostanie przyznanych innym zawodnikom. Armstrong zdecydował się nie odwoływać od decyzji przed Sportowym Sądem Arbitrażowym. W styczniu 2013 roku przyznał się do stosowania dopingu w trakcie kariery kolarskiej, w tym podczas wygranych Tour de France.
Ci, którzy zapisali się w historii Tour de France – Wieczny wicemistrz: Raymond Poulidor
Czterech kolarzy pięciokrotnie wygrało Tour de France:
- Jacques Anquetil (Francuz) w 1957 oraz od 1961 do 1964 roku,
- Eddy Merckx (Belg) od 1969 do 1972 oraz w 1974 roku,
- Bernard Hinault (Francuz) w 1978, 1979, 1981, 1982 i 1985 roku,
- Miguel Indurain (Hiszpan) od 1991 do 1995 roku – jedyny, który zdobył pięć zwycięstw z rzędu.
Innym rekordem jest osiągnięcie Raymonda Poulidora (zwany Poupou): trzykrotnie był drugi w Tour de France (1964, 1965, 1974) i pięciokrotnie trzeci (1962, 1966, 1969, 1972, 1976). Znany był również jako wieczny wicemistrz.
Holenderski mistrz Joop Zoetemelk sześć razy zajmował drugie miejsce w Tour de France (1970, 1971, 1976, 1978, 1979 i 1982) i raz wygrał w 1980 roku.