Muzeum Narodowe Sztuki Nowoczesnej – Centrum Twórczości Przemysłowej, od Fowizmu

Pałac Tokio, pierwotnie „Pałac Muzeów Sztuki Nowoczesnej”, znajduje się przy alei New York, dawniej nabrzeżu Debilly, a następnie alei Tokio (w latach 1918–1945) – stąd jego nazwa. Wraz z Pałacem Chaillot i Pałacem Iéna należy do trzech stałych budynków powstałych z okazji Międzynarodowej Wystawy w 1937 roku.
Lokalizacja Pałacu Tokio Pałac Tokio, którego pierwotna nazwa brzmiała „Pałac Muzeów Sztuki Nowoczesnej”, to budynek poświęcony sztuce nowoczesnej i współczesnej. Znajduje się pod adresem 13, avenue du Président-Wilson, w 16. dzielnicy Paryża. Położony jest na północny wschód od Pałacu Chaillot, zaledwie kilkaset metrów dalej, wzdłuż brzegów Sekwany.
Początki muzeów – historia przeprowadzek Pierwotny projekt z 1934 roku zakładał zastąpienie przeludnionego Muzeum Luksemburskiego. Po Wystawie Światowej miał on pomieścić dwa muzea sztuki nowoczesnej: jedno dla miasta Paryża, drugie dla państwa, określone mianem „muzeum narodowego”. Podczas II wojny światowej piwnice budynku służyły do przechowywania skonfiskowanego mienia należącego do Żydów. W latach 50. skrzydło „wschodnie” przeszło gruntowną renowację, która umożliwiła otwarcie w 1961 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu (z dzieł pochodzących z Petit Palais). Muzeum Sztuki Nowoczesnej Miasta Paryża nadal zajmuje skrzydło „wschodnie” budynku, natomiast Muzeum Narodowe Sztuki Nowoczesnej, mieszczące się w skrzydle „zachodnim”, przeniosło większość swoich zbiorów w latach 70. do Centrum Pompidou, a resztę w latach 80. do Muzeum Orsay.
Pałac Tokio sam w sobie – „skrzydło zachodnie” Uwolnione skrzydło zachodnie odtąd mieści centrum sztuki współczesnej, noszące właśnie nazwę „Pałac Tokio”. Centrum Sztuki Współczesnej to interdyscyplinarne miejsce poświęcone twórczości współczesnej we wszystkich jej formach: malarstwu, rzeźbie, designowi, modzie, wideo, kinematografii, literaturze i tańcu. Od 2002 roku zarządcy Pałacu Tokio dążą do uczynienia z niego jednego z największych centrów sztuki współczesnej w Europie. Poprzez różnorodny i pomysłowy program promują twórczość współczesną, prezentując zarówno artystów początkujących, jak i uznanych, pochodzących z różnych środowisk.
Zbiory Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu (MAM), otwarte w 1961 roku w skrzydle „wschodnim” pałacu, prezentuje kolekcję miejską sztuki nowoczesnej i współczesnej sięgającą okresu fowizmu. Liczy ponad 10 000 dzieł, skupionych głównie na nurtach artystycznych związanych z francuską stolicą, a ostatnio także na europejskiej scenie artystycznej. Muzeum wznowiło działalność w 2012 roku po rozbudowie i remoncie, zwiększając powierzchnię ekspozycyjną z 8 000 do 22 000 metrów kwadratowych. Jego przestrzeń wystawiennicza należy do największych na świecie pod względem powierzchni poświęconej sztuce współczesnej.
Budynki muzeów Fasada budynku całkowicie pokryta jest marmurem. Monumentalna i skromna budowla składa się z dwóch symetrycznych skrzydeł połączonych szerokim perystylem, po obu stronach osi prostopadłej do Sekwany, na której znajduje się lustro wodne. Tarasy górują nad Sekwaną, poniżej monumentalnych schodów wspartych na wzgórzu, ozdobionych płaskorzeźbami „Alegoria chwały sztuk” Alfreda Janniota oraz zwieńczonych rzeźbą „Francja” autorstwa Antoine’a Bourdelle’a.

Budynek otwiera się na duże okna, z których roztacza się widok na Sekwanę i Wieżę Eiffla od południa. Szklane sufity sprawiają, że większość pomieszczeń jest doświetlana naturalnym światłem. Zewnętrzna dekoracja w stylu art déco, godna uwagi, uzupełniona jest metopami „Centaur i Eros” Marcela Gaumonta od strony zachodniej, „Sireny i Herkules” Leona Baudry’ego od strony wschodniej, a także spiżowymi drzwiami rzeźbiarza Adalberta Szabo, zdobionymi płaskorzeźbami André Bizette-Lindet od strony avenue du Président-Wilson. Osiem alegorii w pozłacanym spiżu drzwi Gabriela Forestiera, ich fronton z płaskorzeźbą „Miasto Paryż koronujące sztuki” autorstwa Raymonda Subesa z reliefami Louisa Diderona, od strony avenue de New-York. Na tarasach lustra wody zaprojektowanego przez Félix Févolę umieszczono liczne samotne posągi, z których zachowały się jedynie „Wylegujące się nimfy” autorstwa Louisa Dejeana, Leona-Ernesta Driviera i Auguste’a Guénota.

Na placu przed Pałacem Tokijskim w 1948 roku wzniesiono pomnik ku czci bojowników Wolnej Francji autorstwa Antoine’a Bourdelle’a. U jego stóp wyryto wers wiersza Charles’a Péguy’ego: „Matko, oto twoi synowie, którzy tak walczyli” oraz, poniżej, na tle krzyża lotaryńskiego, napis: / Ochotnikom Sił Wolnych Francuzów poległym / za honor i wolność Francji / 18 czerwca 1940 – 8 maja 1945.

Muzeum Pałacu Tokijskiego i skatepark
Pałac Tokijski, z rozległym placem i marmurowymi schodami, jest miejscem pielgrzymek paryskich skateboardzistów. Swoją nazwę „Domek” zawdzięcza charakterystycznej kopule. Wielu czołowych skateboardzistów próbowało tu swoich sił, między innymi Flo Marfaing, Lucas Puig czy Eniz Fazliov.