Windyński funikular w Montmartre – atrakcja praktyczna, której nie można pominąć

Aktualna kolejka linowa na Montmartre to już trzecia od jej uruchomienia w 1900 roku, po modernizacjach z 1935 i 1991 roku. Łączy ulicę „Foyatier” na wysokości górnej stacji. Wystarczy skręcić w ulicę Lamarck po prawej stronie, a plac przed Bazyliką Sacré-Cœur znajduje się około 50 metrów dalej. Widok podczas wjazdu kolejką jest wspaniały, ale najpiękniejszy widok na Paryż rozciąga się z samego placu.
Pierwsza kolejka linowa Montmartre: atrakcja z 1900 roku Pierwsza kolejka linowa Montmartre została uruchomiona 12 lub 13 lipca 1900 roku. System, którym wówczas dysponowano, był co najmniej prymitywny, ale funkcjonował przez 35 lat. Składał się z dwóch kabin, z których każda unosiła się na dwóch zbiornikach wody o pojemności 5 m³, połączonych liną. Gdy zbiornik „górny” wraz z kabiną znajdował się w górnej pozycji, zbiornik był napełniany wodą. Kabina-zbiornik wypełniona wodą opadała grawitacyjnie, pociągając w górę drugą kabinę-zbiornik, która była pusta i znajdowała się na dole, ale połączona z nią liną i systemem bloczków. Maszyna parowa zlokalizowana w dolnej stacji uruchamiała pompy, które transportowały wodę do stacji górnej, gdzie zbiorniki były napełniane przy każdym przejeździe. Kabiny mogły pomieścić czterdziestu ośmiu pasażerów rozdzielonych na cztery zamknięte przedziały ułożone schodkowo, przy czym platformy na końcach były przeznaczone dla maszynisty (hamulcowego). Kabiny utrzymywane były przez system hamulców działających na zębatkę. Ten system przewoził milion pasażerów rocznie przez ponad trzydzieści lat.
1935: pierwsza modernizacja po latach solidnej pracy W 1935 roku do działania kolejki wprowadzono prąd elektryczny. System „kolejki wodnej” zastąpiono dwiema kabinami napędzanymi elektrycznie. Eksploatacja wznowiono 2 lutego 1935 roku po ponad trzech latach przerwy. Napęd obu kabin zapewniał wciągarka z silnikiem elektrycznym o mocy pięćdziesięciu koni mechanicznych, co pozwalało na przewiezienie pięćdziesięciu osób w czasie siedemdziesięciu sekund, czyli z prędkością dwóch metrów na sekundę lub 7 km/h.
1991: druga modernizacja po pięćdziesięciu latach eksploatacji Przy rocznym przewozie dwóch milionów pasażerów kolejka musiała zostać gruntownie zmodernizowana. Od tego czasu korzysta z technologii windy nachylonej z napędem elektrycznym. Nie jest więc już w ścisłym znaczeniu kolejką linową. Rzeczywiście, nie działa już według tradycyjnego naprzemiennego ruchu kolejki, w którym jedna kabina zjeżdża, a druga wjeżdża. Nowy system pozwala na zwiększenie przepustowości. Maszynownia pozostała w górnej stacji. Składa się z dwóch całkowicie niezależnych wciągarek napędzanych silnikami o mocy 130 kW. Oznacza to, że jedna kabina może wjeżdżać, podczas gdy druga zjeżdża, lub może stać, albo obie kabiny mogą jednocześnie wjeżdżać lub zjeżdżać. Umożliwia to regulację liczby pasażerów. Pusta kabina waży sześć ton, a w pełni załadowana – dziesięć ton. Kabiny wyposażone są w hamulec roboczy, hamulec szynowy i hamulec awaryjny.
Automatyzacja kolejki Eksploatacja jest obecnie w pełni zautomatyzowana: obecność i liczbę pasażerów wykrywa system składający się z elektronicznych wag umieszczonych w podłodze kabin oraz radarów w stacjach do pozycjonowania podczas postoju. Komputer decyduje następnie o odjeździe kabin, co jest sygnalizowane pasażerom wyświetlaczem w kabinie. W zależności od natężenia ruchu pasażerów wybierana jest jedna z dwóch możliwych prędkości: 2 lub 3,5 metra na sekundę (7 lub 12 km/h). Drzwi wejściowe otwierają się tylko w obecności kabiny, aby zwiększyć bezpieczeństwo, podobnie jak na linii 14 metra.
Odległość między dolną a górną stacją wynosi 108 metrów, a różnica wysokości to 36 metrów.

Pomimo tych wszystkich środków ostrożności, 7 grudnia 2006 roku o godzinie 17:50, podczas próby hamowania przeprowadzonej przez operatora RATP, jedna z kabin kolei linowej uległa wypadkowi na dole nachylonej rampy: zerwał się koniec liny napędowej. Przerwanie ruchu kolei spowodowało następnie narastające problemy dla mieszkańców i handlowców z Butte, mimo wprowadzenia autobusów zastępczych. Wszystko wróciło do normy w czerwcu 2007 roku, a ostatecznie w sierpniu 2008 roku.
Kolej linowa, czyli jak zdobyć wzgórze Montmartre w kulturze Kolej linowa jest „obecnością” nieodłączną Paryża. Znają ją liczni turyści odwiedzający stolicę, a jej wizerunek pojawia się w wielu filmach i serialach związanych z Montmartre. Jednym z najsłynniejszych jest film *Ripoux contre ripoux* z 1990 roku. Ale wiele innych rozgrywa się w Montmartre, a kolej linowa jest w nich kluczowym elementem: *Les Randonneurs* (1997), *El Tourbini* (2006) oraz *Louise (take 2)* (1998). Na przykład, w pierwszym odcinku pilotażowym serialu policyjnego *Capitaine Casta* pościg rozgrywa się na schodach ulicy Foyatier, równolegle do kolei linowej. Podobnie w filmie *Une affaire d’État* z 2009 roku Michel Fernandez (grany przez Thierry’ego Frémonta) ucieka, wspinając się po schodach, podczas gdy jego prześladowczyni Nora Chahyd (Rachida Brakni) korzysta z kolei linowej.
W 1956 roku Melville otwiera swój film *Bob le flambeur* widokiem z lotu ptaka na zjeżdżającą kolej linową.
W 2011 roku film animowany *Paryski potwór*, z udziałem głosów Vanessy Paradis i -M-, również przedstawia tę kolej linową w scenie akcji podczas jej uroczystego otwarcia. Akcja rozgrywa się podczas wielkiej powodzi Sekwany w 1910 roku – wówczas kolej linowa była już w użytku od 14 lipca 1900 roku.
Kolej linowa Montmartre została również uwieczniona na obrazie malarza Jeana Marchanda (1883–1940), noszącym ten sam tytuł. Obraz znajduje się w Musée d’Art moderne de Paris.
Kolej linowa pojawia się także w literaturze, w noweli francuskich autorów powieści kryminalnych Pierre’a Louisa Boileau i Pierre’a Ayrauda, znanych pod pseudonimem Thomas Narcejac. Pod wspólnym szyldem Boileau-Narcejac powieść nosi tytuł *L’énigme du funiculaire*, wydana w 1971 roku. Z kolei Jacques Charpentreau w wierszu zatytułowanym *Le funiculaire de Montmartre* porównuje kabiny do dwóch sprzecznych braci – „Gdy jeden unosi się w powietrzu / Drugi zjeżdża w dół / I lan lan la”.
Kolej linowa Montmartre pojawia się także w grze wideo *Midnight Club II* (2003), a w październiku 2006 roku, na prośbę strony la Blogothèque dla cyklu „Koncerty do zabrania”, piosenkarz Cali wystąpił w kabinie kolei linowej, wykonując w trakcie jazdy, w czasie dziesięciu minut wznoszenia się, swoją piosenkę *The End of the World* z albumu *Menteur*.
Kolej linowa jest również odtworzona, obok bazyliki Sacré-Cœur, w kilku parkach miniatur: France Miniature w Élancourt (gdzie dodano ją do bazyliki Sacré-Cœur w późniejszym czasie) oraz w Mini-Europe w Brukseli.
3 inne sposoby zdobycia wzgórza Montmartre Kolej linowa ma trzech konkurentów, którzy pozwalają wspiąć się lub zejść z wzgórza Montmartre: Na piechotę: wspinaczka jest męcząca, ale widok na Paryż jest wspaniały – aż 220 stopni do pokonania! „Małymi pociągami”: w rzeczywistości są dwa konkurencyjne rozwiązania Autobusami RATP (które obsługują całą sieć komunikacji autobusowej w Paryżu) Aby dowiedzieć się więcej, kliknij w „Jak zdobyć wzgórze Montmartre bez zmęczenia”.