Sala koncertowa Olympia Bruno Coquatrixa – 60 lat sukcesów

Sala koncertowa Olympia, legendarna sala, została wynaleziona w 1888 roku przez Josepha Ollera, założyciela Pari Mutuel i Moulin Rouge. Umieścił on swoją drewnianą karuzelę na dziedzińcu budynku przy bulwarze des Capucines 28, niedaleko Opery Garnier. Kilka lat później prefekt policji, obawiając się, że drewniana karuzela może się zapalić, nakazał zamknięcie atrakcji. Właściciel postanowił wówczas zbudować salę na 2000 miejsc – Olympię. Pierwsza sala koncertowa Olympiady Uroczyste otwarcie odbyło się 12 kwietnia 1893 roku, a pierwszymi gwiazdami byli La Goulue (tancerka cancanu), Loïe Fuller (amerykańska tancerka) oraz Fregoli (transformista). Na scenie występowali także artyści cyrkowi (akrobaci, kontorsjoniści itp.). Od 1911 do 1914 roku Jacques Charles organizował tu rewie muzyczno-rozrywkowe, a na scenie pojawili się Mistinguett i Yvonne Printemps. W 1916 roku dyrekcję objęli Raphaël Beretta i Léon Volterra. Pierwsza Wojna Światowa: Olympia w milczeniu Podczas I wojny światowej oryginalna Olympia była zamknięta aż do 1928 roku. Od 1918 do 1928 roku zarządzał nią Paul Franck, organizując pokazy i coraz więcej koncertów. Jednak w 1929 roku, w wyniku kryzysu gospodarczego, budynek stał się kinem pod nazwą Théâtre Jacques-Haïck. W 1954 roku został przebudowany na salę muzyczno-rozrywkową z nowoczesnym systemem dźwiękowym, a na dyrektora powołano Bruno Coquatrixa. Drugi Olympia w 1954 roku z Bruno Coquatrixem Podczas II wojny światowej salę zajęły najpierw wojska niemieckie, a następnie amerykańskie. Kino dominowało tu aż do 1954 roku. Jacques Haïk (twórca kina Le Grand Rex) całkowicie przebudował dawną salę muzyczno-rozrywkową Josepha Ollera w wspaniałą salę widowiskową. W 1954 roku Sato (członek „Grupy Jacques’a Haïka”, właściciela Olympiady) w całości sfinansował nowoczesny system dźwiękowy i zatrudnił Bruno Coquatrixa na stanowisku dyrektora. Nowa Olympia została otwarta 5 lutego 1954 roku. Odniosła ogromny sukces. Na scenie pojawiła się Lucienne Delyle, a towarzyszył jej orkiestra Aimé Barelliego. Debiut Gilberta Bécauda, a wkrótce potem Barbary, Georges’a Brassensa, Brela, Ferré, Piaf… oraz zagranicznych artystów, takich jak Beatlesi i Rolling Stones. W 1956 roku na scenie zadebiutowała Dalida. W 1961 roku Gilbert Bécaud stworzył tu *Et maintenant*. Tego samego roku Olympia stanęła na skraju bankructwa, ale uratował ją występ Édith Piaf, wówczas ciężko chorej (*Non, je ne regrette rien*, *Mon Dieu*, *Les Flonflons du bal*), która występowała tu przez trzy miesiące. Po *Jour de fête* Jacques’a Tatiego (sceny z jego pierwszego filmu z akrobatami i skeczami na żywo) na scenie pojawił się Johnny Hallyday. Olympia i nowa fala Entuzjazm dla Johnny’ego Hallydaya był tak wielki, że trzeba było zamówić nowe krzesła, które publiczność tłukła podczas występów. Następnie Jacques Brel zaśpiewał *Les Bourgeois*, *Madeleine*, *Les Paumés du petit matin* oraz *Ne me quitte pas*. Pod koniec 1961 roku na scenie zadebiutowała Sylvie Vartan, która później występowała w większych salach, by powrócić w 1996, 1999, 2009 i 2010… W latach 1961–1963 organizowano tu spektakle rockowe i tańce twist. W 1979 roku, po śmierci Bruno Coquatrixa, dyrekcję objął jego siostrzeniec Jean-Michel Boris (który pozostał na stanowisku do 2001 roku). Koniec ery Coquatrixa i początek Jean-Michela Borisa W 1989 roku Sheila pożegnała się ze sceną, by powrócić dziewięć lat później, w 1998 roku. W 1998 Annie Cordy obchodziła 50-lecie kariery i 70 lat na scenie. Rekord najdłuższej serii występów ustanowił Michel Sardou w 1995 roku, który przez sześć miesięcy dał 113 przedstawień od 10 stycznia do 26 marca, następnie od 11 kwietnia do 30 kwietnia, by zakończyć trasę 10 czerwca. Poza muzyką i piosenką Olympia gości także różnorodne spektakle, w tym cyrki, bale, filmy i operetki. Sala taneczna i widowiskowa zajmuje poddasze budynku. Później Béatrix Hoang (tancerka i choreografka) prowadziła tam zajęcia z jazzu, a Patrick Ehrhard (choreograf, nauczyciel i tancerz) przejął prowadzenie zajęć z tańca współczesnego. Alice Dona i Bernard Lavilliers mają tam również swoje szkoły widowiskowe. Kształci się tam wielu tancerzy. Walka o uratowanie Olympii W 1992 roku Société Générale, właścicielka działki, ogłosiła rozległy projekt budowlany, przewidujący przebudowę tylnej części budynku w celu stworzenia placu. Mobilizacja opinii publicznej i środowisk zawodowych doprowadziła do wpisania dawnej sali bilardowej na listę zabytków, na mocy dekretu z 23 maja 1991 roku. W efekcie bank zdecydował się na bardziej umiarkowany projekt: salę odbudowano w identycznej formie (przesuniętą o kilka metrów) i wyposażono w ulepszone środki techniczne. Trzecie Olympia, dzisiejszy Olympia 14 kwietnia 1997 roku miała miejsce ostatnia prezentacja dawnego Olympii z 1954 roku. Nowa sala otwarta została w listopadzie 1997 roku z Gilbertem Bécaudem. W sierpniu 2001 roku Vivendi Universal, które w 2006 roku zmieniło nazwę na Vivendi, przejęło prowadzenie działalności (nazwę „Olympia”). Od 1999 roku sala koncertowa Olympii (budynek) należy do SFL (Société foncière lyonnaise).