Kościół św. Pawła i św. Ludwika, jedyny kościół jezuitów w Paryżu

Prace nad budową kościoła rozpoczęto dzięki wsparciu Ludwika XIII, który nadał mu swoje imię, a ukończono ją w 1641 roku. Kościół słynął z bogactwa wyposażenia i dzieł sztuki, które zostały rozproszone podczas Rewolucji i dziś eksponowane są w Luwrze oraz w Chantilly. Od 1641 do 1762 roku przeżywał swój rozkwit: Bossuet i Bourdaloue wygłaszali tu swoje kazania, które słuchała pani de Sévigné; Marc-Antoine Charpentier i Rameau byli tu mistrzami kapeli. Przez długi czas przechowywano tu serca Ludwika XIII i Ludwika XIV. Rewolucja pozbawiła kościół dzieł sztuki, umieszczając w nim skład książek z likwidowanych klasztorów z okolicy, a następnie przeznaczono go na świątynię Rozumu. W 1802 roku odzyskał swoje religijne przeznaczenie, zmieniając nazwę na Saint-Paul-Saint-Louis, gdyż pobliski kościół Saint-Paul został zniszczony. Baltard otrzymał zlecenie jego restauracji w okresie Drugiego Cesarstwa. Barokowy kościół wyróżnia się teatralną fasadą z trzema kondygnacjami – dwiema korynckimi i jedną kompozytową. Wewnątrz wzorowany jest na kościele Il Gesù w Rzymie: boczne kaplice pełnią funkcję naw bocznych, a kopuła była wówczas największą ze wszystkich. Od 1802 roku w sąsiedztwie znajduje się liceum Charlemagne, zajmujące dawny budynek jezuitów z XVII wieku.