Most szanowny, most zawsze stojący, mimo że niszczony wiele razy

Most Royalny jest trzecim najstarszym mostem Paryża, po Moście Nowym (najstarszym) oraz pobliskim Moście Marii. Wszystkie trzy zostały wpisane na listę zabytków.
Początki Mostu Royalnego
Początki mostu są przypadkowe. W miejscu tym znajdowała się przeprawa promowa Tuileries (od której nazwę wzięła obecna „rue du Bac”). Ludwik XIII (1601–1643), spacerując po okolicy, był świadkiem wywrócenia się promu i postanowił wznieść w tym miejscu most.
Przebieg losów pierwszego mostu z 1632 roku
Był to most drewniany, płatny, który nosił kilka nazw: „Most Świętej Anny” (od Anny Austriaczki), „Most Czerwony” (ze względu na kolor) lub „Most Barbiera” (od nazwiska finansisty, który sfinansował jego budowę).
Ze względu na kruchość, most liczący piętnaście przęseł został po raz pierwszy naprawiony w 1649 roku, całkowicie odbudowany dwa lata później, spalony w 1654 roku, a następnie zniszczony przez wody w 1656 roku. Odbudowany z drewna w 1660 roku, wzmocniony w 1673, został ostatecznie zniszczony przez zator lodowy w nocy z 28 na 29 lutego 1684 roku. Pisarka Madame de Sévigné opisała to wydarzenie, pisząc: „Most Czerwony odchodzi do Saint-Cloud”. Podczas tej katastrofy utracono osiem przęseł. Został on zastąpiony w latach 1685–1689 nowym mostem kamiennym, w całości sfinansowanym przez króla Ludwika XIV, co przyniosło mu nazwę „Most Royalny”.
Most Royalny z kamienia od 1689 roku na przestrzeni dziejów
W XVIII wieku stał się ulubionym miejscem wszelkiego rodzaju uroczystości i zabaw paryskich.

11 lipca 1791 roku, podczas Rewolucji Francuskiej, procesja z prochami Woltera (pisarza) przeszła przez most.

Po rewolucji francuskiej, w latach 1792–1804, most nosił nazwę „Most Narodowy”, a następnie „Most Tuilerii” aż do 1814 roku.

To właśnie tutaj Napoleon Bonaparte kazał wystrzelić działa w obronie pałacu Tuileries, w którym obradowała Konwencja Narodowa oraz Komitet Ocalenia Publicznego kierowany przez Maximiliena Robespierre’a (5 października 1795 roku).

W 1852 roku zmniejszono grubość klucza głównego przęsła, aby ograniczyć sztywność dojścia do mostu.

W 1939 roku został wpisany na listę zabytków. Jest trzecim najstarszym mostem Paryża po Moście Nowym i Moście Marii, które również są zabytkami.

Został oświetlony w 2005 roku z okazji kandydatury Paryża do organizacji Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2012 roku.
Dane techniczne i innowacje Mostu Royalnego
Pierwsze mosty zbudowane w tym miejscu były prawdziwymi obiektami eksperymentalnymi, które ostatecznie zostały zniszczone.

W przeciwieństwie do nich, ostatni most z 1689 roku, kamienny, został precyzyjnie wymiarowany i obliczony. Zasady konstrukcyjne wówczas określone posłużyły jako wzór przy projektowaniu kolejnych mostów.

Liczba łuków: 5 łuków, w tym jeden centralny o rozpiętości 72 stóp (23,40 m), łuki pośrednie o rozpiętości 69 stóp (22,42 m) oraz łuki brzegowe o rozpiętości 64 stóp (20,80 m)
Grubość filarów mostu
Stosunek grubości filarów do rozpiętości przęsła: W przypadku mostu Royal architekt ustalił ten stosunek na poziomie 5. Zależy on od wielkości rozpiętości łuków. Musi on zapewnić możliwość odciążania kolejnych łuków bez ryzyka dla stabilności filarów. Grubość wszystkich filarów wynosi 14 stóp (4,55 m)
Kształt sklepień: Na moście Royal architekt narzucił sklepienie koszowe trójcentryczne. Ten wybór został później narzucony we wszystkich mostach. Sklepienia są obniżone o jedną trzecią, czyli o 24 stopy przy rozpiętości 72 stóp.
Materiały użyte: twarde kamienie z Saint-Cloud poniżej poziomu wody; twarde kamienie z Bagneux na filary aż do początku sklepień, ich rzygacze i ich daszki, na czoła sklepień i ich węgary, na gzymsy wieńczące, balustrady i chodniki; kamienie z Vergelet na korpusy sklepień; drobne kamienie z Vaugirard lub z przedmieścia Saint-Jacques do wypełnienia sklepień i przyczółków.
Skład zapraw (Émiland Gauthey w swoim Traktacie o Mostach pisze, że po raz pierwszy we Francji zastosowano techniki budowlane przyniesione przez jednego z rzymskich mnichów).
Zastosowanie pogłębiarek do budowy fundamentów filarów;
Użycie kesonów do fundamentów;
Specyfikacje techniczne mostu Royal posłużyły jako wzór dla specyfikacji mostu Jacques’a-Gabriela w Blois.

Specyfiką mostu Royal jest także jego skromna dekoracja.