Rondo Punkt Pola Elizejskie – teatr, historia oryginalnych widowisk, premiery i próby

Teatr Rond-Point znajduje się zaledwie kilka kroków od Ogrodu Pola Elizejskich i niedaleko od Teatru Pola Elizejskich.

Uroczyste otwarcie w 1839 roku „rotundy Hittorfa” (pawilonu w kształcie koła zwieńczonego kopułą) zostało włączone do budowli Wystawy Powszechnej w 1855 roku, aby następnie zostać zburzonym rok później.
Ewolucja teatru Rond-Point: „Panorama narodowa”, a później „Pałac Luster”
Rotunda została zastąpiona przez „Panoramę”. Był to wielki obraz malowany wokół, powstający głównie między końcem XVIII a początkiem XX wieku. Umieszczony na wewnętrznej ścianie rotundy, dzięki efektom perspektywy i złudzeniom optycznym dawał iluzję rzeczywistości. Budynek ją mieszczący nazywano również panoramą, a czasem cykloramą.
Nową panoramę, nazwaną Panoramą Narodową, zbudował architekt Gabriel Davioud na rogu alei d’Antin (dziś alei Franklina D. Roosevelta) i Pola Elizejskich. Dyrektorem artystycznym został malarz Jean-Charles Langlois (1789–1870); instytucja została otwarta 1 sierpnia 1860 roku.

W grudniu 1893 roku rotunda Pano­ramy Narodowej stała się Pałacem Luster (salą luster deformujących), jedną z najbardziej popularnych atrakcji Paryża podczas Belle Époque, i działała do końca lat 70. XX wieku.
Teatralne powołanie Teatru Rond-Point
W 1981 roku trupa Madeleine Renaud i Jean-Louisa Barraulta musiała opuścić starą stację Orsay, która miała zostać przekształcona w dzisiejsze Muzeum Orsay. Kompania Renaud-Barrault przeniosła się wówczas do Teatru Rond-Point. Rotundę opróżniono i przebudowano. Teatr otwarto w marcu 1981 roku spektaklem Jean-Louisa Barraulta pt. Miłość miłości, na podstawie tekstów Apulejusza, La Fontaine’a i Moliera.

Od 1981 do 1991 roku Teatr Rond-Point prezentował dzieła współczesne (Marguerite Duras, Nathalie Sarraute, Samuel Beckett, Yukio Mishima) oraz tradycyjne spektakle Dalekiego Wschodu (Ramajana z Tajlandii, opera jawajska, muzyka).
Nowa era Teatru Rond-Point: współczesna twórczość
Od 2002 roku teatr prowadzi Jean-Michel Ribes, który uczynił z niego ważne miejsce współczesnej twórczości, angażując się w produkcję i prezentację wyłącznie autorów żyjących. Teatr dysponuje trzema salami: salą Renaud-Barrault, salą Jean Tardieu i salą Rolanda Topora.

Teatr Rond-Point jest także dofinansowywany przez Ministerstwo Kultury oraz miasto Paryż.
Wiatr w oczy: „sala dodatkowa” Teatru Rond-Point
W maju 2010 roku Jean-Michel Ribes i Jean-Daniel Magnin uruchomili Ventscontraires.net, pierwszą europejską platformę medialną prowadzoną przez teatr kulturalny. Początkowym celem było stworzenie „czwartej sali wirtualnej”, w której artyści nie mogących występować na scenach Rond-Point (pisarze, rysownicy, filmowcy…) mogliby się wyrażać, w duchu radosnej subwersji, która towarzyszy temu teatrowi od 13 lat.

Aby dowiedzieć się więcej

Idź dalej aleją Sèvres aż do Pola Elizejskich, następnie zejdź aleją Marigny po swojej lewej stronie.