Plac św. Gervaisa – historia i średniowieczne uliczki z XVI i XVII wieku

Topola zazieleniła plac Saint-Gervais. Posadzona ponownie w 1912 roku, przypomina tradycję sędziów, którzy wydawali wyroki pod topolą. Ślady tego zwyczaju przetrwały w dzielnicy: balkony domów o numerach od 2 do 14 przy ulicy François-Miron, pochodzące z 1732 roku, zdobią kute żelazne elementy przedstawiające topole, między innymi na numerze 14. Kościół, zbudowany w miejscu sanktuarium z VI wieku poświęconego męczennikom świętemu Gervaisowi i świętemu Protaisowi, których relikwie odnaleziono w Mediolanie, powstał w XVI i XVII wieku. W lipcu 1616 roku Ludwik XIII położył kamień węgielny pod fasadę, na której występują trzy porządki antyczne: dorycki, joński i koryncki na ostatnim poziomie. W 1644 roku poślubiła się tu Maria de Rabutin-Chantal, markiza de Sévigné. Wiele osobistości, takich jak Scarron i Philippe de Champaigne, zostało tu pochowanych. Organy, odtworzone w tradycyjnym stylu w 1974 roku, należały niegdyś do Couperinów, wybitnej dynastii muzyków XVII wieku. Podczas rewolucji groby zostały zbezczeszczone, posągi zniszczone, a kościół przekształcono w Świątynię Młodzieży. W XIX wieku miasto Paryż zleciło odnowienie kaplic, zamówienie nowych posągów i restaurację witraży. W 1918 roku niemiecki pocisk spowodował śmierć ponad 100 osób, doprowadzając do zawalenia się części sklepienia.

Od 1975 roku kościół obsługiwany jest przez mnichów i mniszki z Wspólnoty Monastycznej Jerozolimskiej, których nabożeństwa odbywają się codziennie o 7:00, 12:30 i 18:00 oraz w każdą niedzielę o 11:00.

• Dzielnica Saint-Gervais

• https://pl.wikipedia.org/wiki/Dzielnica_Saint-Gervais