Ulica brukowana Marais, z jej dawnymi rezydencjami miejskimi

Ulica Pavée w Marais to ulica położona w sercu dzielnicy, w 4. okręgu Paryża. Łączy ona ulicę Rivoli z ulicą Francs-Bourgeois, której jest przedłużeniem poprzez ulicę Payenne.
Pochodzenie nazwy
W 1235 roku odcinek między ulicą Roi-de-Sicile a ulicą Francs-Bourgeois już istniał i nosił nazwę „rue du Petit-Marivaux”.
W 1406 roku przemianowano ją na „rue du Petit-Marais”, następnie na „rue Marivaux”, a około 1450 roku jej nazwa została zmieniona na „rue Pavée-au-Marais”, by ostatecznie przybrać formę „rue Pavée”. Pod koniec XX wieku po stronie parzystej ulicy można było jeszcze odczytać napis „Rue Pavée au Marais”.

Inne paryskie ulice o nazwie „rue Pavée” również zostały tak nazwane: na lewym brzegu Sekwany, na przykład, „rue Pavée” istniała już od 1300 roku, by później stać się „rue Pavée-Saint-André-des-Arts”.
Zabytkowe budynki i miejsca pamięci przy ulicy Pavée w Marais
Ulica Pavée w Marais była niegdyś prestiżową arterią, otoczoną przez hotele particulier (hôtel de Brienne, hôtel de Savoisy), z których przetrwał jedynie hôtel d’Angoulême, znajdujący się pod numerem 24, a dziś mieszczący Bibliotekę Historyczną Miasta Paryża.

Pod numerem 10 stoi synagoga zbudowana w 1913 roku przez paryskiego architekta, mistrza secesji, Hectora Guimarda (sławnego z projektów wejść do metra). W 1941 roku budynek został wysadzony w powietrze przez antysemickich kolaborantów podczas okupacji nazistowskiej. Odrestaurowany później, ten niekonsystorialny dom modlitwy nie jest udostępniany publiczności.
Pod numerami 11 i 13 wznosi się piękny hôtel particulier (drzwi w stylu Ludwika XIII pod numerem 11 oraz w stylu Ludwika XV pod numerem 13), zbudowany przez Mansarta de Jouy (1737). Zburzony w 1404 roku, następnie odbudowany w 1517 przez Morleta de Museau, doradcę królewskiego, był on rezydencją księcia Norfolk, ambasadora Anglii w 1533 roku, a później admirała de Brion (1543), towarzysza Franciszka I podczas jego niewoli. Hôtel, wówczas nazywany „de Loiraine”, należał do Karola III, księcia Lotaryngii. Po zakupie przez François Dauvet, prezesa Parlamentu, został podzielony.
Obecnie w budynku mieści się religijna szkoła o surowej dyscyplinie, jesziwa Yad-Mordechai, gdzie studia Tory odbywają się zgodnie z Halachą, wymagając noszenia kipy i cicitów.

Pod numerem 12 znajdował się mały hôtel de Brienne, dawniej zwany hotelem de Chavigny, włączony do więzienia Petite-Force za czasów rządów Jacques’a Neckera. François Denis Tronchet (1726–1806), prezydent Senatu i adwokat Ludwika XVI, mieszkał tam i tam zmarł. Union Compagnonnique, założona w 1875 roku przez Agricol Perdiguier, ulokowała tam swoją siedzibę, gromadząc według unikalnego rytuału kucharzy, rzeźników, cukierników, złotników, rzeźbiarzy i innych.
Numery 16–22 ulicy Pavée w Marais odpowiadają miejscu dawnego więzienia Petite-Force. Jego zniszczenie na początku XIX wieku umożliwiło wytyczenie ulicy Malher.
Pod numerem 24 hôtel d’Angoulême-Lamoignon (dawny hôtel d’Angoulême) mieści Bibliotekę Historyczną Miasta Paryża. Plany budynku zlecono w 1559 roku François de Pisseleu, opatowi Saint-Corneille niedaleko Compiègne. Od 1584 roku nową właścicielką została Diana Francuska, córka króla Henryka II. Księżna d’Angoulême mieszkała tam aż do swojej śmierci w 1619 roku. W 1650 roku hôtel został sprzedany Guillaume’owi de Lamoignon, pierwszemu prezydentowi Parlamentu Paryża, który zlecił jego przebudowę architektowi Robertowi de Cotte.
W 1867 roku rezydencja stała się miejscem spotkań towarzyskich literatów, w której mieszkał Alphonse Daudet. Komunistka Marie La Cécilia spędziła tam ostatnie lata życia w 1893 roku.
Madame Denis, z domu Marie Louise Mignot, siostrzenica Woltera, która utrzymywała z nim namiętny romans, mieszkała przy ulicy Pavée w Marais.
W 1647 roku do dzielnicy wprowadził się klasztor dla młodych dziewcząt, zwany „Nouvelles catholiques”, który później przeniósł się na ulicę Sainte-Anne i został zlikwidowany w 1790 roku.