Plac przed bazyliką Sacré-Cœur, rozległy widok na Paryż

Plac przed Bazyliką Sacré-Cœur jest często etapem wizyty – albo aby złapać oddech po wejściu na wzgórze, albo po prostu, by podziwiać widok na Paryż, bądź jeszcze przed zwiedzaniem samej bazyliki.
Plac przed Bazyliką Sacré-Cœur: przystanek przed głównym wejściem do świątyni
Bazylika jest niemal dokładnie skierowana na południe. W rzeczywistości plac i bazylika wychodzą w stronę katedry Notre-Dame w Paryżu. To nie przypadek, gdyż bazylika poświęcona jest Jezusowi, natomiast Notre-Dame – jego Matce, Maryi. Obie świątynie zwrócone są ku sobie z oddali.
Panoramiczny widok Paryża z placu przed Bazyliką Sacré-Cœur
Oczywiście, panoramiczny widok Paryża z tego miejsca nie jest najbardziej spektakularny w stolicy. Ten, który roztacza się z Łuku Triumfalnego, jest bardziej imponujący, ale z placu przed Sacré-Cœur można również podziwiać południową fasadę bazyliki wraz z jej konnymi posągami… i to w spokoju, siedząc na schodach, jeśli tylko ruch na to pozwala.
Plac przed Bazyliką Sacré-Cœur i uliczne spektakle
Rzeczywiście, napływ turystów przyciąga licznych ulicznych artystów – zarówno uznanych, jak i amatorów – takich jak żonglerzy, lalkarze czy wędrowni handlarze. Takie atrakcje koncentrują się głównie na placu, ale można je spotkać również w uliczkach Górnego Montmartre.
Plac i zewnętrzna część bazyliki
Architektem bazyliki był Paul ABADIE, jednak sześciu architektów pracowało kolejno nad jej ukończeniem przez pięćdziesiąt lat. Kamień węgielny położono w 1875 roku, jednak problemy z fundamentami opóźniły rozpoczęcie prac nad kryptą aż do 1878 roku, a nad samą bazyliką – do 1881. W 1914 roku wszystko było gotowe do poświęcenia – łącznie z wieżą, w której umieszczono dzwon „Sabaudyjkę” o wadze 19 ton – ale I wojna światowa (1914–1918) przesunęła uroczystość na 16 października 1919 roku.
Budowla została oficjalnie ukończona w 1923 roku, kiedy ukończono wystrój wnętrza, w tym mozaiki apsydy. W latach 30. XX wieku rozpoczęto budowę budynków pomocniczych: zakrystii, biur oraz dormitorium dla pielgrzymów.
Bazylika została ostatecznie ukończona dopiero po II wojnie światowej, kiedy to bombardowania zniszczyły witraże. „Łącznie budowa kosztowała sześciokrotnie więcej niż planowano i trwała ponad pół wieku.”
Styl romańsko-bizantyński bazyliki i jej charakterystyczne białe kamienie
W przeciwieństwie do kościołów średniowiecznych (jak gotycki styl katedry Notre-Dame w Paryżu, 1163–1240), styl bazyliki inspirowany jest budowlami takimi jak Hagia Sophia w Konstantynopolu, bazylika św. Marka w Wenecji czy w Rawennie.
Zewnętrzne kamienie, zwane „Château-Landon”, pochodzą z kamieniołomu w Souppes w departamencie Sekwana i Marna. Charakteryzują się one niezwykłą twardością, drobnym ziarnem i bieleniem pod wpływem deszczu.
Wymiary bazyliki, kopuły i dzwonnicy
Bazylika: długość 85 metrów – szerokość 35 metrów
Kopuła: wysokość 83 metrów
Dzwonnica: wysokość 55 metrów, średnica 16 metrów.
Z placu przed bazyliką roztacza się widok na cały Paryż. Wejście na kopułę, która wznosi się na ponad 200 metrów, pozwala podziwiać krajobraz rozciągający się na odległość 50 km. To zatem najwyższy punkt w Paryżu po wieży Eiffla (która z kolei powstała w 1889 roku!).
Kościół i bazylika Sacré-Cœur
Podczas poświęcenia kościół otrzymał tytuł bazyliki, stając się miejscem pielgrzymek.
Serce Chrystusa jest czczone w tajemnicy Eucharystii (mszy). Modlitwa uwielbienia stanowi zarówno przygotowanie, jak i przedłużenie tajemnicy eucharystycznej.

To jest modlitwa błagalna i wstawiennicza za Kościół i świat. Od 1885 roku wierni – mężczyźni, kobiety i dzieci z różnych środowisk – zmieniają się w bazylice, odmawiając nieprzerwanej modlitwy, dnia i nocy. Ta modlitwa jest misją, którą bazylika otrzymała podczas swojego poświęcenia: misją stałej wstawiennictwa za Kościół i świat.
Wnętrze bazyliki Sacré-Cœur
Architektura wnętrza, również w stylu romańsko-bizantyńskim, nadaje tej „Bożej Rodzinie” atmosferę harmonii i pokoju. Światło i detale architektoniczne kierują uwagę ku prezbiterium, miejscu celebracji liturgicznych i adoracji Najświętszego Sakramentu.
Wielka mozaika została wykonana w latach 1900–1922.
Witraże, zamontowane w latach 1903–1920, zostały zniszczone podczas bombardowań w 1944 roku i odbudowane w 1946 roku.
Wielki organ jest dziełem Cavaillé-Colla.