Muzeum Romantyków – George Sand, Ary Scheffer, Ernest Renan

Muzeum Romantyzmu, położone niedaleko dzielnicy Pigalle, przedstawia ruch romantyczny, który narodził się w połowie XIX wieku i objął całą Europę. Opiera się na takich zasadach jak wrażliwość, wyrażanie uczuć i melancholia. Francja była jednym z głównych ośrodków romantyzmu w latach 30. XIX wieku. Wówczas Paryż stanowił ważny ośrodek twórczości artystycznej.
Paryż lewobrzeżny i prawobrzeżny
Paryż był wyraźnie podzielony na lewobrzeżną i prawobrzeżną stronę Sekwany. Na lewym brzegu znajdowały się uniwersytety i akademiki, do których wprowadzali się prowincjonalni mieszczanie; na prawym – gazety, teatry, kawiarnie i restauracje. To właśnie po tej stronie Sekwany, niedaleko Pigalle, narodziła się nowa, romantyczna dzielnica – Nowa Ateny.
Dom malarza Ary’ego Scheffera
Ary Scheffer (1795–1858), malarz pochodzący z Holandii, przybył do Paryża w 1811 roku i osiedlił się w lipcu 1830 roku w modnej wówczas dzielnicy „Nowa Ateny”, pod numerem 7 ulicy Chaptal (obecnie numer 16). Naprzeciwko domu Scheffer kazał wybudować dwa atelier z przeszkleniami, skierowane na północ, po obu stronach brukowanego dziedzińca: jedno służyło jako salon, drugie jako pracownia.
Ary Scheffer, od 1822 roku nauczyciel rysunku dzieci księcia Orleanu, godny przedstawiciel szkoły romantycznej, cieszył się uznaniem. Jego dom przez trzydzieści lat był miejscem intensywnej działalności artystycznej, politycznej i literackiej.
Goście Ary’ego Scheffera z całego Paryża
W atelier-salonie Scheffer, słynny portrecista za czasów monarchii lipcowej, przyjmował cały paryski świat artystyczny i intelektualny. Jako sąsiad bywał tam Delacroix, podobnie jak Chopin, który uwielbiał grać na fortepianie Pleyela. Spotykali się tam również Liszt i Marie d’Agoult, a także Rossini, Turgieniew, Dickens czy Pauline Viardot.
Pracownia, wychodząca na urokliwy gąszcz jaśminów i róż, była wykorzystywana przez Ary’ego Scheffera i jego młodszego brata Henry’ego, również malarza. Théodore Rousseau ukończył tam obraz *Zejście krów ulicą Chaptal*: ponieważ dzieło zostało odrzucone przez Salon w 1835 roku, Ary Scheffer wystawił je obok prac swoich przyjaciół Paula Hueta i Jules’a Dupré, tworząc w ten sposób „Salon odrzuconych”. W pracowni przechowywano także część kolekcji rodziny króla Ludwika Filipa po ich wyjeździe z Francji na wygnanie w 1848 roku.
Dziedzictwo Ary’ego Scheffera
Po jego śmierci jedyną córką, Cornelią Scheffer-Marjolin, zachowano otoczenie, w którym tworzył. Rok później zorganizowała ona retrospektywę prac mistrza przy bulwarze Włoskim 26 w Paryżu. Atelier, przekształcone z jej inicjatywy w prowizoryczny szpital podczas Komuny Paryskiej w latach 1870–1871, później służyło jako sale wystawowe dla głównych dzieł Scheffera.
W 1899 roku Cornelia Scheffer-Marjolin zmarła, przekazując obrazy ojca swojemu rodzinnemu miastu, Dordrecht w Holandii. Nieruchomość przy ulicy Chaptal przypadła Noémi Renan-Psichari (wnuczce brata Scheffera), która urządziła tam duży salon i bibliotekę poświęconą twórczości jej ojca, Ernesta Renana. Drugie atelier wynajęła artystom.

To właśnie w tym salonie-pracowni Noémi Renan-Psichari, a później w XX wieku jej córka Corrie Psichari-Siohan, kontynuowały tradycję goszczenia świata sztuki i literatury. W czasach belle époque odwiedzali ją Anatole France czy Puvis de Chavannes, w latach 20. XX wieku Maurice Denis, a niedawno także André Malraux – wszyscy szli tą samą zacienioną alejką, którą kiedyś przemierzali Chopin, Delacroix i Pauline Viardot, by dotrzeć do pracowni przy ulicy Chaptal 16.
Początki Muzeum Romantycznego Życia W 1956 roku dom przekazano państwu za symboliczną kwotę, aby ulokować w nim instytucję kulturalną. Po tym, jak przez pewien czas mieścił się tam uniwersytecki ośrodek badań nad dźwiękiem i kolorem, w 1982 roku zarząd nad nim przejęła Gmina Paryż. Otworzyła wówczas filię muzeum Carnavalet pod nazwą „Muzeum Renan-Scheffer”. Niedługo później wprowadzono nowy program ekspozycji, który w odnowionych przez Jacques’a Garcię wnętrzach prezentował liczne pamiątki po George Sand.
W 1987 roku muzeum przyjęło nazwę „Muzeum Romantycznego Życia”.
Muzeum Romantycznego Życia dzisiaj W dzielnicy Nowej Ateny Muzeum Romantycznego Życia odtwarza harmonijny historyczny klimat, nawiązujący do epoki romantyzmu. W salach muzeum odzwierciedlają się inspiracje artystów romantycznych w ich ulubionych dziedzinach: literaturze, malarstwie i rzeźbie.

W Muzeum Romantycznego Życia prezentowane są trzy wybitne postaci XIX wieku: George Sand, Ary Scheffer i Ernest Renan.

Na pierwszym piętrze znajduje się ekspozycja poświęcona George Sand: portrety, meble i biżuteria z XVIII i XIX wieku. Na drugim piętrze prezentowane są obrazy Ary’ego Scheffera, otoczone pracami jego współczesnych. Organizowane są tu także wystawy czasowe oraz koncerty, czytania i zajęcia dla dzieci. W ogrodzie muzeum znajduje się salon herbaciany Rose Bakery – prawdziwa oaza spokoju, gdzie można zrobić smakowitą przerwę.

Jego siostrzenica, Cornélie – córka młodszego brata Henry’ego Scheffera, również malarza – poślubiła filozofa i pisarza Ernesta Renana. Biblioteka Ernesta Renana przechowywana jest w Bibliotece Narodowej Francji, jednak Muzeum Romantycznego Życia posiada bogaty zbiór druków (wydania dzieł, studia krytyczne) i rękopisów, w tym *Awerroesa* i *Przyszłość nauki*, przepisanych i poprawionych przez jego siostrę Henriettę. Do kolekcji dołączają liczne listy i zbiór fotografii. Zachowano także różne elementy wyposażenia jego mieszkania w Collège de France.
Salon herbaciany Rose Bakery w Muzeum Romantycznego Życia Salon herbaciany Rose Bakery w Muzeum Romantycznego Życia oferuje przez cały rok, w godzinach otwarcia muzeum, słodkie i wytrawne posiłki. Informacje: 01 71 19 24 08