Maxim’s, restauracja w stylu Art Nouveau – noce sław

Restauracja Maxim's: „Od kiedy Paryż jest modą, od kiedy Paryż jest światem, opisywany jest jako miejsce fatalne, dom mityczny, legenda wśród legend, światło wielkiego miasta.” To restauracja znajdująca się przy ulicy Royale 3 w dzielnicy La Madeleine w Paryżu, zaledwie kilka metrów od placu Zgody. Założona 7 kwietnia 1893 roku, jest jednym z najsłynniejszych lokali w stolicy Francji.

Początki restauracji Maxim's

Wszystko zaczęło się 14 lipca 1890 roku, kiedy to Paryż tańczy w rytmie chwały III Republiki. Być może zbyt gorliwy, kawiarnia-lodziarnia Imoda, mieszcząca się przy ulicy Royale 3, postanowiła udekorować swoją witrynę flagami. Gdy wśród nich odkryto flagę pruską, tłum, wciąż upojony porażką z 1870 roku pod Sedanem, splądrował lokal… Imoda i jego słynne „lody z sosem mięsnym” zniknęły.

Niewielka knajpka dla woźniców, która zajęła jej miejsce, mogłaby pozostać niezauważona, gdyby nie pomysłowy Maxime Gaillard, który ją przejął. Wówczas pracował w barze amerykańskim Reynolds w tej samej dzielnicy. Dzięki pomocy trzech wspólników (rzeźnika, handlarza winem i przedstawiciela domu szampana) oraz swojego przyjaciela Georges’a Everaerta, 7 kwietnia 1893 roku otworzył kawiarnię-lodziarnię pod nazwą Maxim’s et Georg’s.

Podczas inauguracji, w dniu wyścigu Prix de Diane, 21 maja 1893 roku, niewielka knajpka przyciągnęła Arnolda de Contades, jednego z przedstawicieli „złotej młodzieży” tamtych czasów, oraz aktorkę Irmę de Montigny, zaintrygowaną angielskim szyldem. Za nimi pojawiła się elegancka i światowa klientela. Stał się ulubionym miejscem spotkań paryskiej Belle Époque.

Wnętrze: secesja i Szkoła z Nancy

W 1900 roku szef sali w restauracji, Eugène Cornuché, wykupił lokal od zadłużonego Maxime’a Gaillarda, któremu klienci z towarzystwa często zapominali zapłacić rachunku.
Zatrudnił wówczas modnych artystów ze Szkoły z Nancy oraz Louisa Marneza, aby odnowić wnętrze (w tym słynną witrynę) w stylu secesyjnym. Prace te zbiegły się z wystawą światową: malowidła ścienne autorstwa Léona Sonniera, mahoniowe drewno, lustrzane tafle, liście i ozdoby z brązu oraz miedzi itp.

Szef sali zainstalował również fortepian. Zatrudnił kurtyzany, dla których na piętrze urządzono „komnaty miłości”, a także stworzył specjalne dania (np. ziemniaki w kokotce, polędwiczka jagnięca à la Lorette, Belle Otéro). Te nowinki przyciągnęły elitę francuskiej galanterii, koronowane głowy oraz wielkie fortuny. Klientela artystów i sław, takich jak Belle Otéro, Edward VII, Marcel Proust, Georges Feydeau, Mistinguett, Jean Bugatti, Armand i Sosthène de La Rochefoucauld, Sacha Guitry, Tristan Bernard i Jean Cocteau, przyczyniła się do sławy Maxim’s. Jean Cocteau lubił powtarzać: „Paryż przestanie istnieć dopiero wtedy, gdy zniknie Maxim’s.”

Maxim's rozkwita za czasów Octave’a Vaudable’a

W 1932 roku Octave Vaudable, który większość kariery spędził w Larue, wykupił restaurację. Był przyjacielem Cocteau. Dzięki pomocy Alberta Blazera (zwanego księciem szefów sali), którego zatrudnił w 1934 roku, dobierał klientelę, wprowadził obowiązek noszenia fraka i faworyzował stałych bywalców, najlepiej sławnych lub zamożnych. W latach 1933–1934 Ben Horris prowadził ten słynny lokal ze swoim orkiestrą. Podczas niemieckiej okupacji został zarekwirowany i prowadzony przez berlińskiego restauratora Otto Horchera, stając się ulubionym miejscem spotkań niemieckich oficerów. Marsz. Göring jadł tam 28 czerwca 1940 roku.

Maxim's po wojnie

Po wyzwoleniu wielkie gwiazdy ówczesnego kina nie omijały tego miejsca. Aristotle Onassis i Callas dołączyli tu do Marlene Dietrich oraz aktorki Martine Carol.
W latach 50. robotnicy, którzy wymieniali legendarne czerwone ławki, odnaleźli złote monety, pierścionki, diamenty i rubiny. Od 1950 do lat 70. Maxim’s pod kierownictwem syna Octave’a Vaudable’a, Louisa Vaudable’a – wybitnego gastronoma – stał się najsłynniejszym, a zarazem jednym z najdroższych restauracji na świecie. Dzięki swojej żonie Magguy, byłej dziennikarce, Louis zapewnił Maxim’sowi międzynarodową sławę.
W 1968 roku Louis Vaudable założył Maxim’s Business Club. W listopadzie 1977 roku Louis Vaudable i Pierre Cardin połączyli siły, tworząc markę „Maxim’s”. W lipcu 1979 roku restauracja została wpisana na listę Pomników Historycznych. Została wycofana z przewodnika Michelin w 1977 roku na żądanie Louisa Vaudable’a.
„Żądaliśmy szczególnego symbolu, ponieważ nie jesteśmy jak inne restauracje. Gdy Michelin odmówił, poprosiłem […] o wycofanie nas z przewodnika” – wyjaśnił on w 1979 roku w „New York Times”.

François Vaudable, który przez wiele lat wspierał ojca, kontynuował rodzinną tradycję. W maju 1981 roku, bardziej zainteresowany światem nauki niż światem jet-set i nie chcąc dopuścić do wykupienia restauracji przez zagranicznych inwestorów, sprzedał Maxim’s Pierre’owi Cardinowi. Era Vaudable’ów była najdłuższą i okresem, w którym poziom obsługi był najwyższej klasy w całej historii Maxim’sa.

Przybycie projektanta mody Pierre’a Cardina

Od 1981 roku Pierre Cardin rozbudował międzynarodowy charakter marki, otwierając siedem kolejnych restauracji Maxim’s (paryską przemianowano na „Maxim’s de Paris”): w Monte Carlo, Pekinie, Genewie, Tokio, Szanghaju, Nowym Jorku i Brukseli, a także rozszerzając licencje „Maxim’s” (srebra, bagaże, meble, pościel, naczynia, ubrania).
Przekształcił trzy najwyższe piętra budynku w muzeum poświęcone secesji, organizując liczne pokazy i wieczory dla młodszej klienteli. Jednak ta ewolucja odbywała się kosztem wysokiej gastronomii: mimo zaangażowania Alaina Ducasse’a, Joëla Robuchona i Bernarda Loiseau’a, jakość kulinarna zaczęła spadać.
W 2010 roku Pierre Cardin zdecydował się zamknąć Maxim’s na lunch. W 2011 roku „Maxim’s Traiteur”, uruchomiony w 1990 roku, stał się „Maxim’s Réceptions”, luksusowym kateringiem dla osób prywatnych i firm.

W 2020 roku restauracja Maxim’s jest otwarta od środy do soboty, na lunch w godzinach 12:30–14:00 i na kolację w godzinach 19:30–22:00.

Muzeum Maxim’s i Pierre Cardin

Pierre Cardin, słynny projektant mody znany z futurystycznych kreacji, bywał w Maxim’s już od początku lat 60. Tam jadał z przyjaciółmi takimi jak Jeanne Moreau i Jean Cocteau.
Zafascynowany secesją od młodości, w 1981 roku odkupił słynną restaurację od państwa Vaudable.

Muzeum Maxim’s to pierwsza prywatna kolekcja francuskiej sztuki z 1900 roku: ponad 750 mebli i dzieł sztuki rozlokowanych na powierzchni 350 m², na dwóch kondygnacjach. Prezentuje ono największe nazwiska secesji, w tym: Louisa Majorelle’a, Eugène’a Gaillarda, Émile’a Gallé, Hectora Guimarda, Clémenta Massiera, Tiffany & Co, Antonio de La Gandary, Sema oraz Henri de Toulouse-Lautreca. Oprowadzania po muzeum odbywały się codziennie poza poniedziałkiem i wtorkiem, po angielsku o 14:00 i po francusku o 15:15, prowadzone przez konserwatora Pierre’a-André Hélène’a, który założył muzeum na prośbę Pierre’a Cardina. Muzeum zostało zamknięte dla publiczności 30 kwietnia 2017 roku, lecz ponownie otwarto je 15 listopada tego samego roku. Obiekt jest obsługiwany przez stację metra Concorde.

Maxim’s również zapisał się w historii kulinarnej. To tutaj powstały słynne dania: naleśniki Veuve Joyeuse, jagnięcina z pré-salé Belle Otéro, suflet Rothschild, filet z sola Alberta (poświęcony maître d’hôtelowi Albertowi Blazerowi) oraz tarta Tatin, odkryta i wprowadzona do menu przez Louisa Vaudable’a.

Nowa era rozpoczęła się w 2023 roku

Pierre Cardin powierzył na cztery lata zarządzanie restauracją Maxim’s firmie Paris Society, specjalizującej się w luksusie. Celem jest przywrócenie lokalowi przy rue Royale uroku wielkiego paryskiego domu, klasycznego w swej burżuazyjnej gastronomii, opierającego się na 130-letniej, prestiżowej historii, aby ponownie stać się miejscem hucznych przyjęć z okresu Belle Époque i smakowitym schronieniem z czasów powojennych.

Zmieniono dni i godziny otwarcia. Na stole pojawią się „dania, które uczyniły z Maxim’s legendę, nowe propozycje, klasyki w nowej odsłonie, współczesne pragnienia – wszystko to podane z radością i apetytem.
W menu znajdziecie: żabie udka w persyladzie, suflet serowy, zupę VGE, kurczaka Henryka IV, sola Alberta oraz homara po amerykańsku.
Aby zakończyć w piękny sposób, w dziale deserów Yann Couvreur wyjątkowo podnosi klasyki: naleśniki Suzette, mus czekoladowy w formie sufletu, jabłko z delikatnym sabajonem, lody z calvadosem i fasolka tonka.”

Maxim’s sur Seine, Maxim’s Traiteur, Sklep internetowy, Sklep z modą i akcesoriami

Firma rejsowa Paris Seine ponownie wymyśliła doświadczenie Maxim’s, przenosząc atmosferę legendarnej restauracji na pokład rejsów po Sekwanie. Ekskluzywną flotę tworzą dwa statki Maxim’s: Vert Galant i Bateau Ivre. Aby zapewnić wyjątkowe wrażenia, zespoły Paris Seine i Maxim’s połączyły siły, aby wiernie odtworzyć art déco restauracji… ale na Sekwanie. Na pokładzie nie pozostawiono żadnego szczegółu przypadkowi, aby rejs cofnął was do czasów Belle Époque! Szczegóły dotyczące rejsu po Sekwanie znajdziecie pod podanym adresem URL.

Równolegle Maxim’s rozbudował ofertę o sklep internetowy, usługę cateringu wysokiej klasy (dla osób prywatnych i firm) oraz punkty sprzedaży w Paryżu.

Maxim’s w teatrze, operetce i kinie

„Dama z Maxim’s”, trzyaktowa sztuka Georges’a Feydeau z 1899 roku.
Restauracja stanowi dekorację trzeciego aktu operetki Franza Lehára „Wesoła wdówka”, wystawionej w 1905 roku.
„Wenus z Maxim’s”, dwuaktowa operetka Harry’ego Blounta i Marie Hug z 1926 roku.

Również kino czerpało inspirację z Maxim’s

„Gigi” Vincente Minnellego (1958).
„Witaj, smutku” Otto Premingera (1958).
„Czy lubisz Brahmsa…” Anatola Litvaka (1961).
„Noc generałów” Anatola Litvaka (1967).
„Myśliwy z Maxim’s” Claude’a Vitala (1976).
„Chéri” Stephena Frearsa (2009).
„Północ w Paryżu” Woody’ego Allena (2011).
„Ludzie, którzy się całują” Danièle Thompson (2013).

Na koniec piosenka i skecz

„Maxim’s”, słowa i muzyka Serge’a Gainsbourga, wykonane przez niego samego w 1963 roku, a następnie przez Serge’a Reggianiego w 1967 roku.
„W miłości jak na wojnie”, słowa, muzyka i wykonanie Philippe’a Léotarda (1990).
„Kolacja w Maxim’s”, skecz Popeca