Teatr Marigny – 170 lat różnorodnych i oryginalnych spektakli

Teatr Marigny znajduje się na placu Marigny, w ogrodach Pola Elizejskich, na rogu alei Pola Elizejskich i alei Marigny, w 8. dzielnicy Paryża.
Początki teatru Marigny
Po rewolucji z 1848 roku w tym miejscu działał niewielki teatr zwany „Château d’enfer”, prowadzony przez Lacaze’a, który prezentował widowiska „fizycznych ciekawostek, fantasmagorii i dziwów” – w rzeczywistości były to pokazy magii.
Ta skromna atrakcja musiała zostać zamknięta, jednak Jacques Offenbach uzyskał prawo do jej wykorzystania, uznając ją za idealną z okazji Wystawy Powszechnej w 1855 roku. Po przeprowadzeniu prac remontowych, 5 lipca 1855 roku zainaugurował w nim Théâtre des Bouffes-Parisiens, wkrótce przemianowany na Bouffes d’été, gdyż zespół Offenbacha zimą schronił się w Bouffes d’hiver przy ulicy Monsigny (ten teatr zachował nazwę Bouffes-Parisiens do dziś).
Moda na „panoramy”
Po kolejnych zmianach właścicieli teatr został zburzony w 1881 roku, a w jego miejscu w 1883 roku stanęła „panorama” autorstwa Charles’a Garniera, architekta Opery Paryskiej. W 1885 roku można było podziwiać tu dioramy *Paryż przez wieki* w ośmiu płótnach Theodora Josepha Huberta Hoffbauera (1839–1922) oraz *Jerozolimę* Oliviera Pichata.
Narodziny teatru Marigny
Panorama została przekształcona w teatr obrotowy w 1894 roku przez architekta Édouarda Niermansa. Pod kierownictwem Abla Devala od 1910 roku teatr nadal wystawiał udane spektakle. Został rozbudowany i zmodernizowany w 1925 roku przez nowego dyrektora, Léona Volterrę, który kierował także Teatrem Paryskim i Eden.
Trupa Renaud-Barrault
W 1946 roku przekazał on kierownictwo teatru swojej żonie, Simone Volterze, która zatrudniła byłych członków Comédie-Française, aby stworzyć „rodzimą” trupę wokół Jean-Louisa Barraulta: narodziła się wówczas trupa Renaud-Barrault.
W 1954 roku Jean-Louis Barrault urządził w teatrze drugą, mniejszą salę – Petit-Marigny.
Ostatecznie w latach 1966–1978 kierownictwo objęła aktorka Elvire Popesco, wspierana przez Huberta de Malet i Roberta Manuela. Jean Bodson przejął po nich schedę i przeprowadził gruntowny remont, a także całkowicie przebudował drugą salę na niewielki teatr na 311 miejsc, salę Gabriel, która kilka lat później została przemianowana na salę Popesco.
Ostatnie przemiany teatru Marigny
Koncesja na prowadzenie teatru (same mury należą do Miasta Paryża) została w 2000 roku przyznana grupie Artemis François Pinaulta. Zarządzanie powierzono Robertowi Hosseinowi w latach 2000–2008, a następnie Pierre’owi Lescure od 2008 roku.
Od lipca 2013 roku teatr był zamknięty, a prace remontowe zostały dokończone, po czym grupę Vinci zastąpiła grupa Fimalac. Kierownictwo artystyczne objął Jean-Luc Choplin, były dyrektor teatru Châtelet, który skoncentrował repertuar na teatrze muzycznym. Ponowne otwarcie miało miejsce w listopadzie 2018 roku wraz z premierą scenicznej adaptacji musicalu Jacques’a Demy’ego i Michela Legranda *Pszczółka Maja*.
Program telewizyjny „Au théâtre ce soir”
W latach 1966–1988 w teatrze Marigny nagrywano program telewizyjny „Au théâtre ce soir”, a także kilka ceremonii wręczenia nagród Molierów.
Krótka historia niezwykłego wydarzenia
1 czerwca 1938 roku Ödön von Horváth, austriacki dramaturg i pisarz, zmarł przed teatrem, uderzony zerwaną przez burzę gałęzią kasztanowca. W 1998 roku jego wydawca, Thomas Sessler Verlag, umieścił na lewej ścianie teatru Marigny (Paryż 8.) tablicę upamiętniającą Ödöna von Horvátha.