Le Printemps Haussmann, moda paryska w przystępnych cenach

Wielki dom towarowy Printemps nie był pierwszym. W rzeczywistości to Aristide Boucicaut, „ojciec” nowoczesnych domów towarowych, otworzył Le Bon Marché w 1852 roku po drugiej stronie Sekwany (na lewym brzegu), a dziś nadal jest bardzo aktywnym sklepem. Dopiero 11 maja 1865 roku Jules Jaluzot i Jean-Alfred Duclos założyli Au Printemps, a w 1894 roku dołączyły do nich Galeries Lafayette.

Skromne, ale godne uwagi początki Jules’a Jaluzota i Augustine Figeac w Au Printemps

Na początku 1864 roku Jaluzot zatrudnił się w Le Bon Marché, aby nauczyć się fachu. Wśród jego klientek poznał Augustine Figeac, gwiazdę Comédie-Française. Ożenił się z nią 17 lutego 1864 roku. Panna młoda wniosła znaczącą posag w wysokości 300 000 franków. Jules Jaluzot natomiast dysponował jedynie 60 300 frankami w złocie – sumą znacznie skromniejszą. Dzięki posagowi żony, mając trzydzieści lat, mógł wykorzystać swoją wiedzę i doświadczenie, by otworzyć własny sklep, Au Printemps, w partnerstwie z Jeanem-Alfredem Duclosem.

Jules Jaluzot i Jean-Alfred Duclos ulokowali się na trzech kondygnacjach w narożnym budynku przy bulwarze Haussmanna (na prawym brzegu) i ulicy du Havre. Miejsce to było wówczas oddalone od tętniącego życiem centrum Paryża, ale blisko dworca Saint-Lazare – a kilka lat później także nowej opery Garniera.

Już w pierwszym roku działalności Printemps odniósł wielki sukces, sprzedając wyłącznie czarny jedwab „Marie-Blanche”, który zachwycił klientki aż do początku XX wieku.

W 1866 roku Printemps wprowadził innowację, zapoczątkowując system wyprzedaży taki, jaki znamy dzisiaj: zamiast ukrywać przestarzałe lub zniszczone towary, sprzedawano je po obniżonych cenach w określonych okresach. Ta metoda zyskała ogromną popularność, nawet w czasach recesji gospodarczej.
Ostatecznie, wskutek konfliktu lub niedotrzymania warunków umowy dotyczącej wkładu kapitałowego, Jules Jaluzot wykupił udziały Jean-Alfreda Duclosa aktem z 4 czerwca 1866 roku.

Sukcesy na wielką skalę w domu towarowym Printemps

W lipcu 1870 roku, po ogłoszeniu wojny, większość z 250 pracowników Printemps została powołana do Gwardii Narodowej. Mimo to, zabezpieczone zapasy pozwoliły sklepowi wznowić działalność już w 1873 roku.
W kwietniu 1874 roku Printemps Haussmann powiększył się o dwa nowe piętra oraz dwa budynki przy ulicy de Provence, połączone żelaznymi kładkami, a także zainstalowano dwa windy – wówczas nowinkę techniczną (źródło radości dla dzieci). Dom towarowy stopniowo wchłaniał sąsiednie budynki. W 1881 roku miał już czwartą fasadę przy ulicy Caumartin.

Dom towarowy Printemps strawił pożar 9 marca 1881 roku

9 marca 1881 roku pożar wybuchł, gdy sprzątaczka zapaliła gazowy palnik do pracy, nagle zapalając zasłonę z muślinu i ogarniając ogniem cały sklep. Niedługo potem ogień stopił dwie rury gazowe, powodując eksplozje i rozprzestrzeniając kolejne ogniska pożaru. Budynek ostatecznie runął, całkowicie niszcząc gmachy Printemps, z wyjątkiem tych przy ulicy Caumartin.
Już na początku 1882 roku architekt Paul Sédille wzniósł konstrukcję nowego budynku, ukończonego w 1883 roku wraz z instalacją elektryczności.

Katastrofa stała się szansą

Ponieważ część budynku została zniszczona przez pożar, została odbudowana, a stare budynki rozebrane, aby zapewnić harmonię i nowoczesność nowej konstrukcji.
W 1904 roku dom towarowy Printemps był dostępny linią nr 3 metra.
Wśród nowatorskich rozwiązań architektonicznych i technicznych znalazło się funkcjonalne zagospodarowanie przestrzeni, uznawane przez historyków sztuki i architektury za prototyp nowoczesnego domu handlowego i budynku przemysłowego. Ponadto wprowadzono żelazo jako element dekoracyjny widoczny na zewnątrz, a nie tylko jako wzmocnienie konstrukcyjne, a także całkowicie przeprojektowano oświetlenie, czyniąc je bezpieczniejszym.
W 1905 roku, aby podkreślić prezentowane towary, powiększono podziemie, a w głównej sali zainstalowano szerokie centralne schody z czterema ozdobnymi zwieńczeniami, symbolizującymi wstępowanie.
W 1906 roku Printemps wyposażono w telefon.

Nowa rozbudowa w 1907 roku dla domu towarowego

W 1907 roku Printemps zbudował nowy budynek, który od 1908 roku udostępniał kilka nowych galerii na rogu ulic Caumartin i de Provence. Był on połączony z dawnym sklepem podziemną galerią.
W kwietniu 1910 roku otwarto to, co stało się Nowymi Magazynami. Wówczas zajmowały one około połowy obecnej powierzchni sklepów Printemps Haussmann.
Styl nowego budynku, zwieńczonego kopułą i tarasem, nawiązywał na tyle do projektu Paula Sédille’a, by zachować pewną spójność. Jednakże i tym razem nowatorskie rozwiązania architektoniczne nie pozostały niezauważone: nowa ośmiokątna sala została uznana za odważną, a kute balustrady i poręcze schodów nawiązywały do stylu secesji, oświetlenie budynku było oszałamiające, a trzy nowe windy o dużej prędkości zachwycały odwiedzających.
W 1912 roku, wraz z rozwojem nowej sztuki, a następnie sztuki dekoracyjnej, Printemps zaczął oferować katalogi mebli i przedmiotów stołowych: był to warsztat artystyczny Primavera, którego wyroby powstawały w dwóch warsztatach w Montreuil.
Pierwsze manekiny pojawiły się w witrynach Printemps podczas I wojny światowej. Stworzone specjalnie dla sklepu, wyróżniały się oryginalnym stylem na tle seryjnych modeli. Podczas wojny witryny Printemps stały się miejscem spacerów dla znudzonych paryżan.

Nowy pożar doszczętnie strawił dom towarowy Printemps 28 września 1921 roku

28 września 1921 roku kolejny pożar dosięgnął Nowych Magazynów, przynosząc katastrofalne skutki. Tylko nieliczne fragmenty fasad i konstrukcji dachowych zostały oszczędzone.
Architekt Georges Wybo kierował pracami rekonstrukcyjnymi, opierając się na tych samych planach co przed pożarem. Tym razem jednak Wybo wprowadził nowe, bezpieczniejsze techniki budowlane (w szczególności automatyczny system gaszenia pożarów Grinnell), aby ostatecznie uchronić sklep przed niszczącymi pożarami.
W 1923 roku otwarto drugą linię metra (linię nr 9), która obsługiwała stację Havre-Caumartin, bezpośrednio w obrębie budynku Printemps.

Dom towarowy Printemps: ciągłe aktualności

W tym samym roku, w 1923, wielki mistrz witrażu Brière zainstalował kopułę z witrażami w sklepie przy bulwarze Haussmanna.
Od 1924 roku dom towarowy Printemps Haussmann zaczął organizować w swoich murach wystawy i wydarzenia. Na przykład, co roku w styczniu odbywa się wystawa upamiętniająca sezon zimowy.
Od czasu odbudowy sklep Printemps przy bulwarze Haussmanna poświęca również wyjątkową uwagę prezentacjom i witrynom poświęconym modzie. To prawdziwe dzieła sztuki, które przyciągają cały Paryż.
Właśnie w tym okresie narodził się koncept animowanych witryn bożonarodzeniowych, przyciągających jeszcze większe tłumy, gdyż telewizja nie była jeszcze powszechnie dostępna w domach.
Printemps nie poprzestał na tym. W 1930 roku pierwsze ruchome schody zostały zainstalowane na wyższych kondygnacjach budynku, ułatwiając dostęp i przemieszczanie się między działami.

W latach 50. i 60. sieć Printemps liczyła 23 duże domy towarowe we Francji oraz 13 sklepów Prisunic. Printemps Haussmann, zwany również „flagship store”, zajmował trzy budynki.
Powstały również filie w nietypowych lokalizacjach, takich jak lotnisko Orly, statek pasażerski France oraz, od 1964 roku, na peryferiach i w centrach handlowych (jak Nation, Parly 2 i Vélizy 2).

Moda w Printemps

W latach 30. Printemps wprowadza markę męską Brummel.
W 1933 roku projektant Paul Poiret prezentuje tam swoją kolekcję.
W 1962 roku Pierre Cardin tworzy specjalną kolekcję dla Printemps.
W 1978 roku powstaje „Ulica Mody”.
W 1998 roku Christian Lacroix projektuje suknie ślubne dla sklepu.
W 1999 roku pojawiają się sprzedawcy wyposażeni w internet.

Marki Printemps

W 2000 roku otwarto sąsiedni budynek Citadium. Citadium to marka mody miejskiej grupy Printemps – „wiodący sklep dla młodzieży w wieku 15–25 lat, oferujący najlepsze trendy w modzie, buty, akcesoria i gadżety, z ponad 250 markami ikonicznymi i nowatorskimi. To nie tylko sklep, ale unikalne miejsce życia, dzielenia się i odkrywania, które tętni życiem dzięki wydarzeniom artystycznym i muzycznym. Dziś Printemps posiada 9 sklepów oprócz tego przy Rue Caumartin, a także sklep internetowy.

W 2001 roku Printemps poświęca całe piętro luksusowi: Printemps du Luxe, dedykowane wysokiej jubilerce.
W 2003 roku otwiera największą na świecie przestrzeń poświęconą urodzie.
W 2006 roku piętro o powierzchni 3000 m² zostało w całości przeznaczone na buty damskie.
W 2011 roku powstaje La Belle Parfumerie. Została również otwarta „hala smakoszy”, w całości poświęcona delikatesom i gastronomii luksusowej.

Wielka Kopuła, II wojna światowa i renowacja w latach 2007–2012

W 1939 roku kopuła witrażowa sklepu Printemps Haussmann została całkowicie zdemontowana i przeniesiona do Clichy, aby uchronić ją przed zniszczeniem w wyniku bombardowań. W 1973 roku kopułę odrestaurował wnuk mistrza witrażu Brière, korzystając z zachowanych planów rodzinnego warsztatu.
W latach 2007–2012 przeprowadzono gruntowny projekt renowacji elewacji dwóch budynków Printemps Haussmann. Celem było wzmocnienie wizerunku sklepu jako „arcydzieła sztuki dekoracyjnej” oraz uczynienie z niego wzorca awangardowej architektury, na wzór początków działalności sklepu.

Animowane witryny bożonarodzeniowe Printemps Haussmann przy bulwarze Haussmanna w Paryżu

Przez sześć tygodni pod koniec roku ożywione świąteczne witryny Printemps Haussmann przyciągają co roku Paryżan, mieszkańców prowincji oraz zagranicznych gości. W sumie ponad dziesięć milionów osób odwiedza to wydarzenie każdego roku.
Tradycja sięga powstania Printemps w 1865 roku, ale to Le Bon Marché „upowszechnił ten koncept” od 1909 roku. W latach dwudziestych XX wieku świąteczne witryny stały się powszechne.

Kluczowe dane Printemps Haussmann

45 500 m² powierzchni handlowej, rozłożonej na 3 budynkach i 27 kondygnacjach
ponad milion artykułów na sprzedaż
40 000 odwiedzających dziennie (do 100 000 podczas świąt końca roku)
7,5 miliona odwiedzających rocznie, w tym 20% zagranicznych gości
Obroty: 1 501 milionów euro w 2015 roku (ostatnie dostępne dane)
Zysk netto: 11 milionów euro w 2015 roku

Kto jest właścicielem Printemps?

Zmiany właścicielskie grupy Au Printemps na przestrzeni dziesięcioleci nie osłabiły dynamizmu handlowego sklepu.

1865: założyciele – Jules Jaluzot i Jean-Alfred Duclos powołują do życia spółkę komandytową Au Printemps aktem notarialnym z 11 maja 1865 roku, której nazwa odzwierciedlała ówczesną ofertę: „Au Printemps, wszystko jest nowe, świeże i ładne, jak tytuł: Au Printemps”.
1866: odejście Jean-Alfreda Duclosa
1905: Jaluzot zostaje zmuszony do rezygnacji przez akcjonariuszy w wyniku kryzysu gospodarczego spowodowanego spadkiem cen cukru. Zastępuje go Gustave Laguionie.
1920: Po śmierci Gustave’a Laguioniego, jego syn Pierre obejmuje kierownictwo nad Printemps.
1972: Grupa Maus Frères (szwajcarski holding dystrybucyjny i handlowy) przejmuje kontrolę nad grupą Printemps. W 1977 roku Jean-Jacques Delort kieruje nowym zespołem mającym na celu poprawę trudnej sytuacji ekonomicznej Printemps.
1991: François Pinault wykupuje grupę Printemps, a następnie scala swój koncern z Printemps, tworząc Pinault-Printemps. Do grupy dołączają Conforama, Prisunic, La Redoute, a w 1994 roku Fnac. Printemps koncentruje się wówczas na pięciu kluczowych obszarach: Piękno, Sztuka życia, Moda, Akcesoria i Mężczyźni.
2006: Grupa PPR sprzedaje Printemps funduszowi inwestycyjnemu RREEF (filia Deutsche Bank), we współpracy z włoskim koncernem Borletti.

Printemps po François Pinaulcie (od 2013 roku)

2013: W marcu grupa Borletti ogłasza wyłączne negocjacje z luksemburskim funduszem „Divine Investments”, czyli „DISA”, składającym się z inwestorów katarskich, w tym Mayapan – funduszu osobistego emira Kataru, dotyczące nabycia pakietu kontrolnego w jej kapitale oraz wykupu udziałów RREEF.
W kwietniu AFP ujawnia, że ten sam fundusz planuje przejęcie kontroli nad grupą Borletti, która stałaby się wówczas jedynym właścicielem sieci Printemps.
W czerwcu tego samego roku prokuratura w Paryżu, kierowana przez François Molinsa, ogłasza zamiar wszczęcia wstępnego śledztwa w sprawie sprzedaży Printemps funduszowi DISA należącemu do katarskich inwestorów.
Lato 2013: Podczas wakacji dziennik śledczy Mediapart publikuje wymianę e-maili między dyrektorem generalnym Printemps, Paolo de Cesare, a ówczesnym ministrem budżetu, Jérôme’em Cahuzakiem, dotyczącą jego ucieczki podatkowej do Szwajcarii. Dochodzenie ujawnia następnie, że Paolo de Cesare zorganizował strukturę finansową pozwalającą na przepływ 22 milionów euro premii wypłaconych przy sprzedaży Printemps przez spółkę holdingową zarejestrowaną w Singapurze, co pozwoliło uniknąć opodatkowania. Zrealizowane zyski ze sprzedaży (ponad 600 milionów euro w ciągu pięciu lat) również były zwolnione z podatków, gdyż zostały przekazane na konto w Luksemburgu.
2020: W marcu grupa pozbywa się dyrektora generalnego Paolo de Cesare, który pełnił tę funkcję od 2007 roku.
Wrzesień 2020: Pół roku później, we wrześniu, zastępuje go na stanowisku Jean-Marc Bellaiche, były pracownik BCG, Tiffany & Co oraz Contentsquare.

Obecnie spółką macierzystą Au Printemps jest Printemps Holding Luxembourg, kontrolowana przez fundusz DISA złożony z katarskich inwestorów. Grupa Le Printemps obejmuje:
4 marki: Printemps, Citadium, Place des Tendances oraz Made In Design;
Grupa Printemps działa poprzez 20 sklepów Printemps we Francji, w tym 4 partnerskie, 9 sklepów Citadium
oraz 4 platformy e-commerce: printemps.com, citadium.com, Place des Tendances i Made In Design;
i ugruntowała swoją pozycję jako kluczowy gracz w handlu wielokanałowym, dystrybuując ponad 3 500 marek we Francji i za granicą.