Plac Joëla Le Taca – zieleń miejska poświęcona Nougaro, Steinlenowi i Carrière

Plac Joëla Le-Taca oraz otaczający go mini-park (teren zielony) to miejsca stworzone, by móc odpocząć podczas spaceru. Rosną tu kaliny, aucuby, bukszpany, cisy, wiśnie ozdobne, jabłonie kwitnące i platany; dostępny jest także punkt z wodą pitną. Ale w sercu tego mini-parku i zieleni kryje się coś jeszcze:

Fontanna w Lesie – z punktem wody pitnej
Pomnik Théophile’a Steinlena
Plac Joëla Le-Taca
Plac Claude’a Nougaro
Pomnik Eugène’a Carrière’a

Fontanna w Lesie – z punktem wody pitnej
Znajduje się w parku, naprzeciwko numeru 4 przy placu Constantin-Pecqueur. Jest to fontanna z wodą pitną.

Pomnik Théophile’a Steinlena, plac Joëla Le-Taca
Pomnik Théophile’a-Alexandre’a Steinlena (1859–1923) stoi na rogu ulicy Saint-Vincent i placu Constantin-Pecqueur, 75018 Paryż. Został odsłonięty w 1936 roku przez Paula Vanniera.

Théophile Alexandre Steinlen, urodzony w Lozannie 20 listopada 1859 roku, zmarł w Paryżu (18. dzielnica) 13 grudnia 1923 roku – był szwajcarskim artystą anarchistą, malarzem, grafikiem, ilustratorem, plakacistą i rzeźbiarzem, który uzyskał obywatelstwo francuskie w 1901 roku. Silnie angażował się politycznie po stronie lewicy, w środowiskach anarchistycznych, dla których ilustrował liczne książki i gazety.

Sławę przyniosły mu jednak przede wszystkim jego plakaty, takie jak ten reklamujący tournée Chat Noir. Stworzył także rzeźby przedstawiające koty (m.in. „Kot angorski siedzący”). Ilustrował także dzieła literackie, między innymi wznowienie „Soliloques du Pauvre” Jehana Rictusa z 1903 roku, współpracował z różnymi humorystycznymi czasopismami, takimi jak „Gil Blas illustré”, „L’Assiette au Beurre” (od pierwszego numeru), „Le Rire” i „Les Hommes d’aujourd’hui”, a następnie „Les Humoristes”, które założył w 1911 roku wraz z Jeanem-Louisem Forainem i Charlesem Léandrem.

Od 1883 roku Steinlen mieszkał na wzgórzu Montmartre, gdzie szybko nawiązał kontakty z ówczesnymi artystami. Przyjaźnił się z Adolphe’em Willette’em i Antonio de La Gandarą, z którymi bywał w Chat Noir – kabarecie prowadzonym przez Rodolphe’a Salisa od 1884 roku, stając się przyjacielem Henriego de Toulouse-Lautreca. Naturalnie poznał tam Aristide’a Bruanta. Bywał także w kawiarni-restauracji Au Tambourin przy bulwarze Clichy 62.

Wystawiał początkowo w Salonie Niezależnych w 1893 roku, a następnie regularnie w Salonie Humorystów.

Steinlen został pochowany w odległości około stu metrów stąd, na cmentarzu Saint-Vincent w Paryżu.

Plac Joëla Le-Taca – hołd dla francuskiego bohatera ruchu oporu
Oddaje hołd Joëlowi Le Tacowi (1918–2005), francuskiemu dziennikarzowi, deputowanemu i bohaterowi ruchu oporu. Znajduje się na placu Constantin-Pecqueur, w dzielnicy Grandes-Carrières (18. dzielnica Paryża). Jest to teren zielony utworzony w 1935 roku pod nazwą „square de la place Constantin-Pecqueur”, przemianowany 2 lutego 2012 roku na cześć Joëla Le-Taca.

Joël Le Tac, urodzony 15 lutego 1918 roku w Paryżu, zmarł 8 października 2005 roku w Maisons-Laffitte (Yvelines), był dziennikarzem, członkiem ruchu oporu, towarzyszem Wyzwolenia, więźniem obozów koncentracyjnych oraz francuskim politykiem.

Dołączył do Sił Wolnych Francuzów i uczestniczył w wielu niebezpiecznych akcjach komandoskich na terenie okupowanej Francji, przyczyniając się do tworzenia sieci ruchu oporu. Aresztowany w 1942 roku, został deportowany do Niemiec. Po wojnie został dziennikarzem, a następnie deputowanym gaullistowskim z Paryża w latach 1958–1981. Był towarzyszem Wyzwolenia.

Plac Claude’a Nougaro – ku czci artysty piosenkarza
Plac Claude’a Nougaro znajduje się w Montmartre, na końcu ulicy Junot. Oficjalnie pod adresem: 42 av. Junot, 75018 Paryż. To właśnie w tej samej ulicy artysta mieszkał przez długi czas przed wyjazdem do Nowego Jorku, a następnie powrotem do stolicy aż do końca życia.

Claude Nougaro rozpoczął swoją sceniczną karierę w 1954 roku w Lapin Agile, paryskim kabarecie w Montmartrze, gdzie recytował swoje wiersze. Wysyłał swoje teksty do Marguerite Monnot, kompozytorki Édith Piaf, która je komponowała (Méphisto, Le Sentier de la guerre).
To właśnie w Lapin Agile w 1957 roku postanowił zacząć śpiewać własne teksty, aby zarobić na życie (pierwszy „znany” tytuł: Direction Vénus), występując przez dziesięć lat w innych kabaretach, takich jak Liberty’s, La Tête de l’art czy Zèbre. W tych latach Nougaro był także autorem tekstów dla innych artystów, między innymi Jacqueline François, Philippe’a Clay’a czy Marcela Amonta…

W październiku 1958 roku wytwórnia Président wydała jego pierwsze nagrania, a wkrótce potem ukazał się super 45 obrotów *Il y avait une ville*, poprzedzający album 33 obrotów 25 cm, opublikowany rok później. Piosenki były tworzone we współpracy z jego partnerem, Michelem Legrandem. Sukces przyszedł jednak dopiero w 1962 roku.

W 1985 roku, po albumie *Bleu Blanc Blues*, uznanym za rozczarowujący pod względem sprzedaży, Barclay nie przedłużył z nim kontraktu. Nougaro nawiązał do tego w swojej piosence *Mon disque d’été*.

Sprzedał dom przy avenue Junot w Montmartrze i wyjechał do Nowego Jorku w poszukiwaniu inspiracji. Pod szyldem WEA napisał i nagrał album *Nougayork* pod kierunkiem Philippe’a Saisse’a, znanego na miejscu muzyka, a jako producent wykonawczy współpracował z jego starym przyjacielem Mickiem Lanaro. W 1987 roku, dzięki tytułowej piosence *Nougayork*, Claude Nougaro odniósł jeden ze swoich największych sukcesów. Ten triumf ożywił jego karierę, a album, wyróżniający się brzmieniami rockowymi, spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyków, zdobywając w 1988 roku dwie nagrody Victoires de la musique: za najlepszy album i najlepszego męskiego wykonawcę.

W 2003 i 2004 roku, mimo ciężkiej choroby, Claude Nougaro przygotowywał nowy album dla wytwórni jazzowej Blue Note Records, wyprodukowany – podobnie jak poprzedni – przez Yvana Cassara. Zmarł na raka 4 marca 2004 roku, nie zdążywszy dokończyć nagrań, a album *La Note bleue* ukazał się pośmiertnie 30 listopada 2004 roku.

Pogrzeb artysty odbył się w Tuluzie, w bazylice Saint-Sernin, której dzwony odegrały melodię jego piosenki *Toulouse*, a jego prochy zostały rozsypane w Garonnie.

Mer 18. dzielnicy Paryża, Éric Lejoindre, powiedział podczas uroczystości odsłonięcia placu jego imienia: « Zakochany w Montmartrze, rozświetlił Paryż swoją poezją i tekstami. Dziś rano odsłoniliśmy plac Claude’a Nougaro, wzdłuż avenue Junot, hołd złożony wielkiemu artyście, który tak wiele nam dał ».
Pomnik Eugène’a Carrière’a, znajdujący się również w square Joël Le-Tac
Pomnik Eugène’a Carrière’a znajduje się na skrzyżowaniu ulicy Caulaincourt i avenue Junot, 75018 Paryż. Na cokole widnieje napis: HENRI SAUVAGE / ARCHITEKT / JEAN-RENÉ CARRIÈRE / RZEŹBIARZ. Jean-René Carrière jest synem Eugène’a Carrière’a.

Eugène Carrière był francuskim malarzem, nauczycielem i litografem, urodzonym 18 stycznia 1849 roku w Gournay-sur-Marne (Seine-Saint-Denis) i zmarłym 27 marca 1906 roku w Paryżu. Był artystą symbolistą, który wywarł wpływ na powstanie fowizmu.

Był przyjacielem Auguste’a Rodina i Antoine’a Bourdelle’a. Jego twórczość wpłynęła na Henri Matisse’a i Pablo Picasso. W jego pracowni między 1877 a 1880 rokiem pracował Ivan Pokhitonov. Eugène Carrière utrzymywał także kontakty z pisarzami, których portretował, takimi jak Paul Verlaine, Stéphane Mallarmé, Alphonse Daudet, Anatole France czy Henri Rochefort. Wyznawał poglądy socjalistyczne i angażował się w sprawę Dreyfusa.

W 1890 roku założył Académie Carrière przy ulicy de Rennes, gdzie malarze tacy jak Henri Matisse, André Derain, Jean Puy, Francis Jourdain czy Valentine Val byli jego uczniami; do 1905 roku poświęcił się nauczaniu sztuki. Eugène Carrière, który uczył również w pracowni Ferdinanda Humberta (dawnej pracowni Cormona) przy bulwarze de Clichy 104 oraz w Académie Camillo na dziedzińcu Vieux-Colombier, przyciągał wielu młodych artystów szukających wolności i niezależności do swojej akademii. Miejsce to wyróżniało się tym, że było kolebką przyszłych malarzy znanych jako „Fowiści” oraz jednym z pierwszych w Paryżu warsztatów mieszanych.