Mosty na Sekwanie i jego Żuaw

Most Most Almy znajduje się na zachodzie stolicy, około 500 m od Wieży Eiffla. Łączy lewy brzeg Sekwany (muzeum Kanalizacji Miasta Paryża i muzeum Quai Branly) z prawym brzegiem, w okolicy placu Almy i placu Diany, gdzie znajduje się Płomień Wolności, podarowany przez amerykańskich obywateli.

Administracyjnie most ten łączy nabrzeże Branly (w 7. dzielnicy, na lewym brzegu) z aleją Nowego Jorku (w 8. i 16. dzielnicy, na prawym brzegu). Na prawym brzegu dzieli porty Konferencji i Debilly, a na lewym – porty Gros-Caillou i La Bourdonnais.
Pierwszy most Almy
Pierwszy most Almy został zbudowany w latach 1854–1856 na zlecenie Napoleona III. Był przewidziany na Wystawę Powszechną w 1855 roku, lecz ukończony z opóźnieniem, został uroczyście otwarty 2 kwietnia 1856 roku przez Napoleona III.

Nazwa mostu upamiętnia bitwę pod Almą (1854), stoczoną podczas wojny krymskiej, w której Imperium Rosyjskie przeciwstawiło się koalicji złożonej z Imperium Osmańskiego, Cesarstwa Francuskiego, Wielkiej Brytanii i Królestwa Sardynii. Konflikt toczył się głównie wokół bazy morskiej Sewastopola na Krymie. Zakończył się klęską Rosji, oficjalnie potwierdzoną traktatem paryskim z 1856 roku.

Most został zbudowany pod kierunkiem Hyacinthe’a Gariela oraz P.-M. G. de Lagalisserie.

Na Wystawę Powszechną w 1900 roku most został poszerzony od strony górnej biegu rzeki o kładkę dla pieszych, zwaną kładką Almy.
Drugi most Almy
Już w 1960 roku rozważano jego przebudowę, gdyż stanowił przeszkodę podczas powodzi z powodu wąskiej konstrukcji i osiadania jednego z filarów.

W latach 1970–1974 most został całkowicie przebudowany. Jest to most łukowy, całkowicie murowany, o długości 153 m i szerokości 42 m, zaprojektowany przez architektów J.-F. Coste, C. Blanc, A. Arsac i M. Dougnac.
Żuaw z mostu Almy
Stary most opierał się na dwóch filarach ozdobionych, od strony górnej i dolnej biegu rzeki, czterema posągami. Każdy z nich przedstawiał jednego z czterech pułków, które walczyły bohatersko podczas wojny krymskiej: jednego żuawa i jednego grenadiera wyrzeźbionych przez Georges’a Diebolta, jednego strzelca pieszego i jednego artylerzystę wyrzeźbionych przez Auguste’a Arnauda.

Nowy most, przebudowany w latach 1970–1974, posiada tylko jeden zanurzony filar; to na nim umieszczono Żuawa, od strony dolnego biegu rzeki, po lewej stronie. Tylko ten posąg Żuawa został zachowany (choć przeniesiony na drugą stronę), natomiast pozostałe trzy posągi zostały przeniesione:

strzelec pieszy jest widoczny przy autostradzie A4 niedaleko Paryża, przy południowym murze reduty Gravelle w lesie Vincennes (48° 49′ 05,4″ N, 2° 27′ 19,3″ E);
grenadier znajduje się w Dijon, mieście rodzinnym swojego rzeźbiarza, przy alei Pierwszego Konsula, naprzeciw jeziora Kir (47° 19′ 33,7″ N, 5° 00′ 26,9″ E);
artylerzysta został podarowany i przeniesiony do La Fère (departament Aisne), miasta bliskiego sercom artylerzystów, gdzie do 1993 roku stacjonował 41. pułk artylerii morskiej.

Żuaw i pomiar powodzi Sekwany
Posąg Żuawa służył do pomiaru powodzi Sekwany. Gdy poziom wody sięga stóp Żuawa, drogi wzdłuż brzegów są zazwyczaj zamykane. Gdy woda sięga do ud posągu, Sekwana staje się nieżeglowna. Podczas wielkiej powodzi w 1910 roku woda sięgnęła do ramion posągu.

Od czasu wymiany mostu w latach 1970–1974, Żuaw znajduje się obecnie niżej niż pierwotnie. Przy tym samym poziomie wody Sekwany, powodzie, które on sygnalizuje, są więc mniejsze niż przed 1970 rokiem.

Obecnie administracja mierzy poziom powodzi przy moście Tournelle… za pomocą odpowiednich przyrządów!
Płomień Wolności na nowym placu Diany
Na końcu mostu Almy, po lewej stronie, znajduje się posąg Płomienia Wolności, obecny od 1989 roku.

Płomień Wolności został ofiarowany Francji przez Stany Zjednoczone z inicjatywy gazety International Herald Tribune w 1987 roku, aby upamiętnić przyjaźń francusko-amerykańską i podziękować Francji za restaurację Statui Wolności. Restauracja ta została przeprowadzona w 1986 roku z okazji setnej rocznicy odsłonięcia Statui Wolności. Pracami nad miedzią zajęli się francuscy rzemieślnicy z firmy Métalliers Champenois, a złoceniem płomienia – zakłady Gohard. Wysoki na 3,5 m, jest on wierną repliką płomienia wieńczącego Statut Wolności w Nowym Jorku. Został odsłonięty 10 maja 1989 roku przez Jacques’a Chiraca.
Tragiczna śmierć księżnej Diany
Wejście mostu Alma znajduje się niedaleko i nad tunelem, w którym księżna Walii, lady Diana, zginęła w nocy z 31 sierpnia 1997 roku. Ten tunel, często nazywany „tunelem mostu Alma”, należy do alei Nowego Jorku. W rzeczywistości położony jest on pod wjazdem na most Alma oraz placem Alma. Nad tunelem góruje część placu Alma, obecnie przemianowanego na plac Diany, który znajduje się naprzeciwko.
Następnego dnia po ogłoszeniu wiadomości o wypadku lady Diany, jej wielbiciele zebrali się w tym miejscu. Płomień Wolności, odebrany pierwotnej funkcji, spontanicznie stał się miejscem pamięci ku czci Diany Spencer. Przejście, na którym stoi pomnik, ponad dwadzieścia lat później przemianowano na plac Diany.

Szczegółowy artykuł na temat wypadku księżnej Diany dostępny jest na Wikipedii pod hasłem Śmierć i pogrzeb Diany Spencer.