Amerykański Kościół Katedralny w Paryżu, od 1886 roku, anglikański

Amerykańska katedra w Paryżu, zwana również katedrą Świętej Trójcy, to kościół paryski pochodzący z końca XIX wieku. Prowadzi nabożeństwa w obrządku anglikańskim i pełni funkcję katedry Konwokacji Kościołów Episkopalnych w Europie, należącej do Kościoła Episkopalnego Stanów Zjednoczonych.
Historia Amerykańskiej Katedry w Paryżu
Budowę katedry amerykańskiej rozpoczęto w 1881 roku przy avenue George-V, niedaleko Pola Elizejskiego. Została wzniesiona w stylu neogotyckim według planów angielskiego architekta George’a Edmunda Streeta. Została poświęcona 25 listopada 1886 roku.

Witraże budowli, których jest 42, zostały wykonane przez szklarza Jamesa Bella w latach 1883–1893, na motyw *Te Deum*.

Iglica, zaprojektowana przez Arthura Edmunda Streeta, syna zmarłego wówczas architekta, dokończyła budowę w latach 1904–1906. W 1911 roku architekt Pett zbudował plebanię, a w 1923 roku dodano pomnik poświęcony amerykańskim żołnierzom poległym podczas I wojny światowej.

Katedra wraz z wieżą oraz galeriami krytymi wzdłuż południowej fasady zostały wpisane na listę zabytków decyzją z 27 sierpnia 1997 roku.
Charakterystyka katedry

Wysokość: 85 m
Architekci: George Edmund Street, Arthur Blomfield
Styl architektoniczny: neogotycki
Data otwarcia: 1886
Nabożeństwa: episkopalny (wspólnota anglikańska)
Ochrona: wpisana na listę zabytków (1997)

Amerykańska Katedra w Paryżu a Amerykański Kościół w Paryżu
Aby uniknąć nieporozumień, istnieje również Amerykański Kościół w Paryżu. Jest to pierwszy amerykański kościół założony poza Stanami Zjednoczonymi. Powstał w 1814 roku, a jego obecny adres to 65, quai d’Orsay, w 7. dzielnicy.

Dzięki pomocy Francji podczas powstania Stanów Zjednoczonych Ameryki wielu Amerykanów osiedliło się we Francji.
Początki Amerykańskiego Kościoła w Paryżu
W 1814 roku protestanccy Amerykanie w Paryżu spotykali się w domach w różnych częściach miasta, a od 1816 roku w świątyni Oratorium Luwru, pod ochroną Talleyranda. W 1858 roku cesarz Napoleon III oficjalnie uznał Amerykański Kościół w Paryżu.

W 1925 roku kościół nabył działkę przy quai d’Orsay i powierzył architektowi Carrolowi Greenoughowi budowę okazałej świątyni neogotyckiej. Kamień węgielny położono 1 marca 1926 roku, a budowę ukończono 6 marca 1931 roku.

Amerykański Kościół w Paryżu stał się wówczas międzywyznaniową wspólnotą otwartą dla wszystkich wiernych wyznających tradycję chrześcijańską, jak wyrażono w Symbolu Apostolskim. Gromadzi głównie amerykańskich ekspatriantów, ale także anglojęzycznych wyznawców innych krajów i innych wspólnot religijnych. Obecnie gromadzi protestantów anglojęzycznych z 40 krajów i 35 różnych denominacji chrześcijańskich. Oferuje swoim wiernym wielokulturowy program.

Budynek kościoła mieści dwie dwujęzyczne szkoły przedszkolne, grupy fitness, zajęcia z kung-fu i koszykówki, darmowe koncerty oraz tablicę ogłoszeń i inne usługi społecznościowe.

Architekt Joseph Wilson Cochran stworzył bogatą ikonografię dla kościoła reformowanego, zwykle bardziej oszczędnego w formie. Okna północne oraz te w narteksie są jednakowej wielkości. Niektóre witraże upamiętniają amerykańskich żołnierzy poległych podczas I wojny światowej.

Kaplica mieści obraz Kanadyjczyka Franka M. Armingtona zatytułowany *Chrystus kontemplujący Jerozolimę*.