Plaats Saint-Gervais, geschiedenis en middeleeuwse steegjes uit de 16e en 17e eeuw

Een iep groent op het Place Saint-Gervais. Herplant in 1912, roept hij de traditie in herinnering van rechters die onder een iep rechtspraken. Sporen van deze gewoonte zijn nog te vinden in de wijk: de balkons van de huizen met nummers 2 tot 14 in de rue François-Miron, daterend uit 1732, zijn versierd met smeedijzeren ornamenten die iepen voorstellen, onder meer op nummer 14. Op de plek van een zesde-eeuws heiligdom gewijd aan de martelarenbroeders Sint-Gervasius en Sint-Protasius, wier relieken in Milaan werden ontdekt, staat de huidige kerk uit de 16e en 17e eeuw. In juli 1616 legde Lodewijk XIII de eerste steen van de gevel, waar de drie klassieke orden opklimmen: Dorisch, Ionisch en Korinthisch op het hoogste niveau. Marie de Rabutin-Chantal, markiezin van Sévigné, trouwde er in 1644. Talrijke persoonlijkheden, zoals Scarron en Philippe de Champaigne, werden er begraven. Het orgel, in 1974 in traditionele stijl heringericht, was dat van de Couperins, een vooraanstaande dynastie van musici uit de 17e eeuw. Tijdens de Revolutie werden de graven geschonden, de beelden vernield en de kerk omgevormd tot een Tempel van de Jeugd. In de 19e eeuw liet de stad Parijs de kapellen opnieuw decoreren, bestelde beelden en restaureerde de gebrandschilderde ramen. In 1918 doodde een Duitse obus meer dan 100 mensen door het instorten van een deel van de gewelven.

Sinds 1975 wordt de kerk bediend door de monniken en monialen van de Monastieke Broederschap van Jeruzalem, wier diensten elke dag om 7.00 uur, 12.30 uur en 18.00 uur plaatsvinden, en elke zondag om 11.00 uur.

• Wijk Saint-Gervais

• https://fr.wikipedia.org/wiki/Quartier_Saint-Gervais