Parvis van de basiliek Sacré-Cœur, een adembenemend uitzicht op Parijs

De parvis van de Sacré-Cœur is vaak een tussenstop, hetzij om op adem te komen na de klim naar de heuvel, hetzij om gewoon het uitzicht over Parijs te bewonderen, of nog voordat men de basiliek van de Sacré-Cœur bezoekt.
De parvis van de basiliek van de Sacré-Cœur: een rustmoment voor de hoofdingang van de basiliek
De basiliek is bijna volledig naar het zuiden georiënteerd. In werkelijkheid kijken de parvis en de basiliek uit op de Notre-Dame van Parijs. Dat is geen toeval, want de basiliek is een heiligdom gewijd aan Jezus, terwijl de Notre-Dame gewijd is aan Maria, zijn moeder. De twee gebouwen kijken elkaar dus op afstand aan.
Panoramisch uitzicht over Parijs vanaf de parvis van de basiliek van de Sacré-Cœur
Weliswaar is het panoramische uitzicht over Parijs vanaf de parvis niet het meest spectaculaire van de hoofdstad. Dat vanaf de Arc de Triomphe is bijvoorbeeld indrukwekkender, maar vanaf de parvis van de Sacré-Cœur kun je ook de zuidgevel van de basiliek bewonderen met zijn ruiterstandbeelden… en dat rustig vanaf de trappen, als de drukte het toelaat.
De parvis van de Sacré-Cœur en straatshows
De toestroom van toeristen trekt inderdaad veel straatartiesten aan, zowel professionele als amateurs, zoals jongleurs, marionettenspelers of straatverkopers. Deze animaties concentreren zich vooral op de parvis, maar zijn ook te vinden in de straten van het Haut-Montmartre.
De parvis en het exterieur van de basiliek
De architect van de basiliek is Paul ABADIE, maar zes architecten volgden elkaar op om het gebouw in vijftig jaar af te maken. De eerste steen werd gelegd in 1875, maar funderingsproblemen vertraagden het begin van de werkzaamheden aan de crypte tot 1878 en aan de basiliek tot 1881. In 1914 was alles klaar voor de wijding – inclusief de klokkentoren met de ‘Savoyarde’, een klok van 19 ton –, maar de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) stelde de ceremonie uit tot 16 oktober 1919.
Het gebouw werd officieel voltooid in 1923, toen de binnenversiering, waaronder de mozaïeken in de apsis, klaar was. In de jaren 1930 begon men met de bouw van de bijgebouwen, de sacristie, kantoren en een slaapzaal om pelgrims te ontvangen.
De basiliek was pas na de Tweede Wereldoorlog helemaal af, toen bombardementen de gebrandschilderde ramen verwoestten. ‘In totaal heeft de bouw zes keer meer gekost dan gepland en meer dan een halve eeuw geduurd.’
De romaans-byzantijnse stijl van de basiliek en zijn bijzondere witte stenen
In tegenstelling tot de kerken uit de middeleeuwen (zoals de gotische stijl van de Notre-Dame van Parijs, 1163-1240) is de stijl geïnspireerd op modellen zoals de Hagia Sophia in Constantinopel, de basiliek van San Marco in Venetië of die van Ravenna.
De buitenste stenen, ‘Château-Landon’ genoemd, komen uit de groeve van Souppes in Seine-et-Marne. Ze hebben de bijzondere eigenschap zeer hard te zijn, een fijne korrel te hebben en witter te worden door regenwater.
Afmetingen van de basiliek, de koepel en de koepel
Basiliek: lengte 85 meter – breedte 35 meter
Koepel: hoogte 83 meter
Koepel: hoogte 55 meter, diameter 16 meter.
Vanaf de parvis van de basiliek kun je de hele stad Parijs zien. Een bezoek aan de koepel, die meer dan 200 meter hoog is, biedt een uitzicht over een landschap dat zich tot 50 km in de omtrek uitstrekt. Het is daarmee het hoogste punt van Parijs na de Eiffeltoren (zelf gebouwd in 1889!).
Kerk en basiliek van de Sacré-Cœur
Bij haar wijding kreeg de kerk de titel basiliek, waardoor het een bedevaartsoord werd.
Het Hart van Christus wordt aanbeden in het mysterie van de Eucharistie (mis). Het gebed van aanbidding is zowel een voorbereiding als een verlenging van het eucharistisch mysterie.

Het is een gebed om hulp en voorspraak voor de Kerk en de wereld. Sinds 1885 wisselen gelovigen – mannen, vrouwen en kinderen van alle achtergronden – elkaar af in de basiliek om onophoudelijk te bidden, dag en nacht. Dit gebed is de missie die de basiliek bij haar wijding heeft ontvangen: een missie van permanente voorspraak voor de Kerk en de wereld.
Het interieur van de basiliek van Sacré-Cœur
De binnenarchitectuur, eveneens in Romaans-Byzantijnse stijl, geeft deze ‘Huis van God’ een sfeer van harmonie en vrede. Het licht en de architectonische details richten de aandacht op het koor, de plek waar de liturgische vieringen en de Eucharistische aanbidding plaatsvinden.
De grote mozaïek werd tussen 1900 en 1922 vervaardigd.
De glas-in-loodramen, geplaatst tussen 1903 en 1920, werden verwoest door de bombardementen van 1944 en in 1946 hersteld.
Het grote orgel is het werk van Cavaillé-Coll.