Buste en plein air Dalida – Hommage aan de populaire zangeres in Montmartre

Het borstbeeld en het plein Dalida zijn een hommage aan de zangeres die hier tussen 1962 en 1987 op slechts enkele meters afstand woonde. Ze werd een markante figuur van Montmartre en haar nagedachtenis leeft voort in het collectieve geheugen van de inwoners, die met emotie over haar spreken. Dalida hield van de wijk van de heuvel Montmartre. Een andere hommage aan haar is de wijn van de oogst 1996 van Clos Montmartre: deze draagt haar naam.

Dalida ligt op slechts een paar honderd meter hiervandaan begraven op de begraafplaats van Montmartre.
Het Dalida plein
Montmartre eerde Dalida voor het eerst bijna tien jaar na haar overlijden. De stad wijdde een plek aan haar, op de hoek van de rue de l’Abreuvoir, de rue Girardon en de allée des Brouillards, vlak bij haar voormalige woning aan de 11 bis rue d’Orchampt. Dit charmante plekje werd bij gemeentelijk besluit van 5 december 1996 het plein Dalida.
Het borstbeeld van Dalida
Enkele maanden later, op 24 april 1997, de verjaardag van haar overlijden, werd een borstbeeld van haar onthuld. Dit elegante en sensuele bronzen beeld is van de hand van Aslan (1930-2014), de artiestennaam van Alain Gourdon, die die van zijn Armeense grootvader aannam. Bekend om zijn vrouwelijke figuren en portretten van beroemdheden, beeldde hij tweemaal Marianne af, eerst met de trekken van Brigitte Bardot in 1968, daarna met die van Mireille Mathieu in 1978. Hij maakte ook beroemde borstbeelden van generaal de Gaulle, Alain Delon en Georges Pompidou.

Dalida’s artistieke succes was zo groot dat het niet verbazingwekkend is dat haar standbeeld een bedevaartsoord op de heuvel Montmartre is geworden. Tegenwoordig voeren toeristen uit de hele wereld een ongebruikelijke ritueel uit dat niet altijd in goede aarde valt bij de inwoners, die het als een grap of zelfs een onbescheidenheid zien. Door herhaalde eerbetuigingen is het brons op de borst gepolijst. Het aanraken van de metalen borsten zou geluk brengen, vooral in de liefde. De oorsprong van deze nieuwe traditie blijft onduidelijk.
Borstbeeld en plein Dalida voor een populaire zangeres van Montmartre
Borstbeeld en plein Dalida voor degene die burgerlijk Yolanda Gigliotti heette. Geboren in Caïro in 1933 en overleden in 1987, had ze van Montmartre haar favoriete wijk gemaakt. In 1962 had ze een mooi huis verworven aan de 11 bis rue d’Orchampt. Dalida overleed daar op 3 mei 1987. Ze ligt begraven op de begraafplaats van Montmartre (Klik op « Het graf van Dalida, laatste rustplaats van de zangeres met het tragische lot »).
De uitzonderlijke carrière van Dalida
In 1951 debuteerde ze in Egypte in de filmwereld, maar besloot naar Frankrijk te vertrekken, waar ze op 25 december 1954 aankwam. Ze hoopte door te breken in de film, maar besefte al snel dat haar bescheiden afkomst weinig gewicht in de schaal legde bij de Franse producenten. Daarom richtte ze zich op het zingen.

Ze deed mee aan een talentenjacht voor amateurs, « Les Numéros 1 de demain », georganiseerd in de Olympia op 9 april 1956. Eddie Barclay, een jonge platenproducent, en Lucien Morisse, programmadirecteur van Europe 1, waren aanwezig. Deze laatste, onder de indruk van Dalida’s oosterse charme, riep haar bij zich in zijn kantoor aan de rue François-Ier en nam haar carrière in handen.

Haar eerste plaat was geen succes. Maar in oktober 1956 vond Lucien Morisse de grote hit voor Dalida: *Bambino*, de Franse versie van *Guaglione*. *Bambino* werd een enorm succes in Frankrijk en stond wekenlang op de eerste plaats van de verkoopcijfers. Met deze triomf deelde Dalida enkele weken later het podium van de Olympia met Charles Aznavour als voorprogramma, en later als headliner naast Gilbert Bécaud.

In december 1957 nam ze *Gondolier* op, wat de zangeres aan de top van de hitlijsten in Frankrijk hield, maar ook in Wallonië en Québec. Enkele maanden later nam ze *Dans le bleu du ciel bleu* op, een andere grote hit die de eerste plaats in de Franse charts bereikte. Door de jaren heen zou haar carrière blijven stralen op podia in Frankrijk en daarbuiten.
Het leven van Dalida: drama’s en teleurstellingen
Met een warme, sensuele altstem, doorspekt met een licht Italiaans accent en een groot interpretatietalent, doorstond Dalida de wisselende modes en muziekstromingen. Ze was een van de eerste artiesten in Frankrijk die zich op disco waagde.

Ze nam meer dan 700 nummers op in verschillende talen en verkocht tijdens haar leven bijna 120 miljoen platen. Toch heeft deze immense roem de vrouw niet gespaard, een grote liefhebster met een tragisch lot.

Haar privéleven werd getekend door een reeks drama’s en hartverscheurende liefdesverdriet. Verscheidene van haar partners of vrienden pleegden zelfmoord. Dalida zei zelf dat ze “pech bracht aan de mannen die ze liefhad”. Anderen liet ze gaan, ook al waren ze getrouwd.

Haar politieke engagement voor François Mitterrand leverde haar evenmin erkenning op. Het verdeelde haar publiek. Maar haar vriendschap met president Mitterrand – die zich na zijn verkiezing niet meer voor haar interesseerde – leek in 1983 te eindigen.

Deze opeenvolging van tegenslagen dreef Dalida in een depressie, en waarschijnlijk naar de dood. Haar indrukwekkende carrière kon haar helaas niet verzoenen met zichzelf, noch een reddend waas werpen over haar chaotische privéleven, vol drama’s en pijn.