Pont de la Concorde, een brug vol geschiedenis

Pont de la Concorde: waar ligt hij?
De Pont de la Concorde overspant de Seine tussen de Quai des Tuileries (Place de la Concorde) en de Quai d’Orsay (tegenover de Assemblée nationale, vlak bij het Musée d’Orsay). Samen met de Place de la Concorde en de Rue Royale maakt hij deel uit van de as die de Assemblée nationale op de Linkeroever verbindt met de kerk van de Madeleine op de Rechteroever.

Het autoverkeer op de Pont de la Concorde is een van de drukste van alle Parijse bruggen.
De Pont de la Concorde, doordrenkt van de Franse geschiedenis
Het idee voor een brug dateert uit 1725, om een veerpont te vervangen. Het plan wordt in 1787 nieuw leven ingeblazen, twee jaar voor het uitbreken van de Revolutie.

Het is ook een brug die doordrenkt is van geschiedenis, vanaf de bouw in volle revolutionaire onrust: hij wordt in 1791 voltooid met stenen afkomstig van de afbraak van de Bastille.

Maar het is ook de geschiedenis die hem verschillende namen heeft gegeven: eerst ‘Pont Louis-XVI’, daarna ‘Pont de la Révolution’, vervolgens ‘Pont de la Concorde’ en ten slotte opnieuw ‘Pont Louis-XVI’ tijdens de Restauratie (1814), om vanaf 1830 definitief ‘Pont de la Concorde’ te heten.

De geschiedenis schrijft ook voor dat Napoleon Bonaparte in 1810 op deze brug acht standbeelden laat plaatsen ter ere van acht generaals die tijdens de campagnes van het Eerste Keizerrijk op het slagveld zijn gesneuveld.

Tijdens de Restauratie (1814) worden deze generaals vervangen door twaalf monumentale marmeren beelden in witte marmer, die vier grote ministers, vier soldaten en vier zeelieden uit het Ancien Régime voorstellen. Omdat ze te zwaar waren voor de brug, worden ze verwijderd en overgebracht naar Versailles door koning Lodewijk-Filips I. Tegenwoordig staan ze verspreid tussen Saint-Cyr Coëtquidan (Marineschool), de École navale in Brest, Rosny-sur-Seine, Saint-Omer, Richelieu en Tourville-sur-Sienne.

In oktober 1896 passeren tsaar Nicolaas II van Rusland en zijn echtgenote Alexandra tijdens hun bezoek aan Frankrijk de Pont de la Concorde, als onderdeel van hun route naar de Russische ambassade.

Nog meer geschiedenis: de Pont de la Concorde en zijn omgeving zijn het toneel van hevige confrontaties tijdens de crisis van 6 februari 1934, waarbij rechter- en linkse relschoppers elkaar bestrijden. Deze gewelddadige botsingen vinden plaats in een context van economische crisis die in 1929 is ontstaan, de opkomst van extremisme (fascisme) en financiële schandalen (de affaire Stavisky) die politici van de Derde Republiek betrekken. Officieel zijn er 14 doden en 657 gewonden.

Een historische plaquette op de Pont de la Concorde bevindt zich aan de kant van de Quai d’Orsay, vlak bij de Assemblée nationale.
Een brug met variabele afmetingen
Gebouwd aan het einde van de 18e eeuw en voltooid tijdens de Revolutie van 1789, had de Pont de la Concorde aanvankelijk een rijbaan van 8,75 m breed en twee trottoirs van 3 m. In 1925 wordt een groot deel van het autoverkeer dat tot dan toe de Pont Alexandre-III gebruikte, verplaatst naar de Pont de la Concorde. De rijbaan wordt verbreed tot 13,50 m, terwijl de trottoirs bijna verdwijnen en vervangen worden door een voetgangersbrug stroomafwaarts.

Het definitieve bestek voor de verbreding van de Pont de la Concorde wordt op 1 maart 1929 goedgekeurd, en de werkzaamheden worden tussen 1930 en 1932 afgerond. De uiteindelijke breedte van het bouwwerk bedraagt dan 35 m, met een rijbaan van 21 m (zoals die van de Pont Alexandre-III) en twee trottoirs van 7 m. De ingenieurs Deval en Malet zorgen er echter voor dat de oorspronkelijke neoclassicistische architectuur behouden blijft.

De laatste renovatie dateert uit 1983.
Huidige technische kenmerken van de Pont de la Concorde
Boogbrug van steen en gewapend beton, lengte 153 m, breedte 34 m

De brug is sinds 12 juni 1975 een beschermd monument.