Amerikaanse Kathedraal van Parijs, sinds 1886, voor de Anglicaanse eredienst
De Amerikaanse kathedraal van Parijs, ook wel de kathedraal van de Heilige Drievuldigheid genoemd, is een Parijse kerk uit het einde van de 19e eeuw. Ze houdt de Anglicaanse eredienst en fungeert als kathedraal van de *Convocation of Episcopal Churches in Europe* van de Episcopaalse Kerk van de Verenigde Staten.
Geschiedenis van de Amerikaanse kathedraal van Parijs
De bouw van de Amerikaanse kathedraal begon in 1881 aan de avenue George-V, nabij de Champs-Élysées. Ze werd opgetrokken in neogotische stijl volgens de plannen van de Engelse architect George Edmund Street. De kathedraal werd ingewijd op 25 november 1886.
De 42 glas-in-loodramen van het gebouw werden tussen 1883 en 1893 vervaardigd door de glazenier James Bell, met als thema het *Te Deum*.
De spits, ontworpen door Arthur Edmund Street, zoon van de inmiddels overleden architect, voltooide het gebouw tussen 1904 en 1906. In 1911 bouwde architect Pett het pastoriehuis, en in 1923 werd een gedenkteken toegevoegd ter nagedachtenis aan de Amerikaanse soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog waren gesneuveld.
De kathedraal en haar klokkentoren, evenals de overdekte galerij langs de zuidgevel, werden op 27 augustus 1997 per decreet tot historisch monument verklaard.
Kenmerken van de kathedraal
Hoogte: 85 m
Architecten: George Edmund Street, Arthur Blomfield
Architectonische stijl: Neogotisch
Opening: 1886
Eredienst: Episcopaals (Anglicaans)
Bescherming: Historisch monument (1997)
Amerikaanse kathedraal van Parijs en Amerikaanse kerk van Parijs
Om verwarring te voorkomen: er bestaat ook de Amerikaanse kerk van Parijs. Dit is de eerste Amerikaanse kerk buiten de Verenigde Staten. Ze werd opgericht in 1814 en is momenteel gevestigd aan de 65, quai d’Orsay, in het 7e arrondissement.
Dankzij de hulp die Frankrijk bood bij de oprichting van de Verenigde Staten van Amerika, vestigden zich veel Amerikanen in Frankrijk.
Oorsprong van de Amerikaanse kerk van Parijs
In 1814 kwamen protestantse Amerikanen in Parijs bijeen in huizen verspreid over de stad, en vanaf 1816 in de tempel van de Oratoire du Louvre onder de bescherming van Talleyrand. In 1858 erkende keizer Napoleon III de Amerikaanse kerk van Parijs officieel.
In 1925 verwierf de kerk het perceel aan de quai d’Orsay en gaf ze architect Carrol Greenough de opdracht een groot neogotisch gebouw te ontwerpen. De eerste steen werd gelegd op 1 maart 1926 en het gebouw was voltooid op 6 maart 1931.
De Amerikaanse kerk van Parijs werd vervolgens een interconfessionele vereniging die openstaat voor alle gelovigen die de christelijke historische traditie aanhangen zoals verwoord in het Apostolisch Symbool. Ze wordt vooral bezocht door Amerikaanse expats, maar ook door Engelssprekenden uit andere landen en andere religieuze gemeenschappen. Vandaag verwelkomt ze nog steeds protestantse Engelssprekenden uit 40 landen en 35 verschillende christelijke denominaties. Ze biedt haar gelovigen een multicultureel programma.
De gebouwen van de kerk huisvesten twee tweetalige kleuterscholen, fitness-, kungfu- en basketbalgroepen, gratis concerten, evenals een mededelingenbord en andere gemeenschapsdiensten.
Architect Joseph Wilson Cochran creëerde er een rijke iconografie voor een gereformeerde kerk, die doorgaans soberder van opzet is. De ramen in het noorden en die in de narthex zijn allemaal even groot. Sommige glas-in-loodramen eren de Amerikaanse soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn gesneuveld.
De kapel herbergt een schilderij van de Canadees Frank M. Armington, getiteld *Christus die Jeruzalem aanschouwt*.