Tombe van Dalida, laatste rustplaats van de zangeres met een pijnlijk lot

Het graf van Dalida is een van de meest bezochte van de begraafplaats Montmartre, 35 jaar na haar overlijden. Het was immers op 3 mei 1987 dat ze een einde aan haar leven maakte in haar woning op de Bute Montmartre, op nummer 11 bis, rue d’Orchampt, gelegen op 250 meter in de richting van de place du Tertre. Haar artiestennaam is Dalida en haar burgerlijke naam Iolanda Christina Gigliotti.
De omstandigheden van haar dood
Op 2 mei 1987 zou ze ’s avonds de musical *Cabaret* van Jérôme Savary moeten gaan zien, gespeeld in het theater Mogador, gevolgd door een diner in de stad met François Naudy. Maar in werkelijkheid bevestigt François Naudy deze afspraak niet. In de nacht van 2 op 3 mei 1987, alleen in haar huis in de rue d’Orchampt in Montmartre, pleegt ze zelfmoord door een overdosis barbituraten in te nemen, die ze met alcohol doorspoelt. Haar kamermeisje vindt haar levenloze lichaam op 3 mei laat in de middag.
De depressie van Dalida, die leidt tot haar dood
In de laatste jaren van haar leven lijdt Dalida aan een chronische depressie. Haar laatste optreden in een gala vindt plaats tijdens een concert in Turkije, in Antalya, in het oude theater van Aspendos, op 28 en 29 april 1987, slechts enkele dagen voor haar dood. Na haar terugkeer van deze laatste concerten lijkt ze uitgeblust, gaat ze niet meer uit en rookt ze compulsief.

Ze laat twee brieven achter, één voor haar producer en broer Orlando, één voor haar partner François Naudy, en een briefje dat waarschijnlijk voor haar publiek bestemd was: *« Het leven is me onverdraaglijk. Vergeef me. »*

Begrafenis en begraving van Dalida
Op 4 mei 1987, om het overlijden van de zangeres aan te kondigen, luidt *Le Républicain lorrain* in zijn krant *« Ciao ciao Dalida »*, een verwijzing naar haar nummer *Ciao, ciao bambina*.

Meerdere Franse persoonlijkheden, afkomstig uit de muziekwereld of elders, uiten in het openbaar hun verdriet: Sheila, Charles Aznavour, Brigitte Bardot, François Mitterrand, Jacques Chirac, Alain Delon, om er maar een paar te noemen.

De kerk Saint-Jean-de-Montmartre, aan de voet van de heuvel, was te klein voor de ceremonie. Daarom vonden de uitvaartplechtigheden, na een uitzondering, plaats in de kerk van La Madeleine. Ongeveer 40.000 mensen woonden op 7 mei 1987 de hulde bij. Daarna werd ze begraven op de begraafplaats van Montmartre (afdeling 18).
Dramatische gebeurtenissen en ontgoochelingen hebben Dalida’s leven getekend

Haar privéleven was een aaneenschakeling van drama’s en teleurstellende liefdesrelaties. Verschillende van haar partners of vrienden hebben zelfmoord gepleegd.

Het begint allemaal in haar jeugd. Haar vader, van Italiaanse afkomst, wordt door de Britten in Egypte in een krijgsgevangenenkamp geïnterneerd. Die ervaring traumatiseert hem, waardoor hij gewelddadig wordt en zijn relatie met Iolanda en de rest van het gezin problematisch wordt.
Huwelijken en liefdes zonder toekomst
Op 8 april 1961 trouwt Dalida met Lucien Morisse, directeur van de radiozender Europe 1, die eerder van zijn eerste vrouw was gescheiden en met wie ze al vijf jaar een relatie had. Maar Dalida trouwt met hem meer uit professionele erkenning dan uit liefde en verlaat hem al snel voor Jean Sobieski. Op 11 september 1970 pleegt Lucien Morisse, met wie ze goede banden onderhield, zelfmoord door een schot in de slaap in hun voormalige appartement aan de rue d’Ankara 7 in Parijs.

Dalida heeft van 1961 tot 1963 een relatie met de acteur en schilder Jean Sobieski. Hij is een van de weinige mannen in haar leven die niet op een tragische manier aan zijn einde kwam.

Na haar breuk met Sobieski beleefde Dalida een liefdesverhouding met de journalist Christian de La Mazière, van wie ze zich in 1966 losmaakte. In Rome kende ze een kortstondige romance met Alain Delon.
Een vluchtige hoop in haar liefdesleven
Op 26 januari 1967 nam Dalida deel aan het Sanremofestival met haar nieuwe partner Luigi Tenco. Ze overtuigde hem om mee te doen aan de wedstrijd. Die avond hadden de geliefden het plan om hun familie en vrienden hun huwelijksplannen bekend te maken. Uit angst voor een mislukking op het festival dronk Tenco alcohol en nam hij kalmerende middelen. Dalida en Luigi Tenco zongen om de beurt het nummer. Ondanks Dalida’s vertolking werd hun lied Ciao amore, ciao door de jury als middelmatig bestempeld en niet gekozen. Diep teleurgesteld keerde de zanger terug naar zijn hotelkamer, waar hij zich met een schot in het hoofd van het leven beroofde. Bezorgd om Tenco verliet Dalida het festival om naar zijn hotel te gaan, waar ze hem levenloos aantrof. Geschokt streelde ze zijn gezicht en raakte ze bedekt met zijn bloed. In de weken die volgden deed ze een reeks tv-optredens en opnames.

Op 26 februari doet ze haar omgeving geloven dat ze op de luchthaven Parijs-Orly instapt om haar familie te ontmoeten. In werkelijkheid keert ze terug naar het hotel Prince de Galles en probeert ze zelfmoord te plegen door een hoge dosis barbituraten in te nemen.
De affaire met Lucio, de abortus en de onvruchtbaarheid
Een andere tragedie markeert de zangeres datzelfde jaar 1967. Nog niet hersteld van haar zelfmoordpoging, ontmoet ze Lucio, een 22-jarige Romeinse student. Hoewel hun relatie niet lang duurt, raakt Dalida zwanger en besluit ze een abortus te ondergaan. De ingreep, uitgevoerd in Italië (aangezien abortus in Frankrijk niet was toegestaan), maakt haar onvruchtbaar. Deze relatie met Lucio inspireert haar tot het nummer Hij was net achttien, een tekst die Pascal Sevran haar aanbood.
Het leven blijft haar kwetsen
Tussen 1969 en 1971 heeft ze een relatie met de filosoof en schrijver Arnaud Desjardins. Maar aangezien hij getrouwd is, besluiten ze de relatie te beëindigen. Rond 1972 heeft ze een kortstondige affaire met de zanger Richard Stivell, die toegeeft ook al getrouwd te zijn.

Een van haar beste vrienden, de zanger Mike Brant, sterft op 25 april 1975. Dalida had hem in de herfst van 1971 toegestaan om het voorprogramma te zingen tijdens haar optreden in de Olympia. Deze prestatie droeg bij aan zijn succes in Frankrijk. Zij was ook de eerste die aan zijn bed verscheen tijdens zijn eerste zelfmoordpoging op 22 november 1974.
Uiteindelijk een lastige metgezel
Haar relatie met Richard Chanfray eindigde in 1972, dankzij Pascal Sevran. Richard Chanfray noemde zichzelf de ‘graaf van Saint-Germain’, een avontuurlijke alchemist en onsterfelijke die naar verluidt het hof van Lodewijk XV had bezocht – niets minder! Met hem beleefde ze een stormachtige liefde van negen jaar. Uitgeput door zijn escapades maakte ze in 1981 een einde aan hun relatie. Twee jaar later, in 1983, pleegde Richard Chanfray zelfmoord door verstikking, samen met zijn nieuwe partner.

Toen ze merkte dat haar drie grote kompanen (Luigi Tenco, Lucien Morisse en Richard Chanfray) zelfmoord hadden gepleegd, verklaarde Dalida: « Ik breng ongeluk over de mannen van wie ik houd. »

Dalida heeft nog steeds een paar kompanen en vanaf 1985 vormt ze een koppel met dokter François Naudy. Haar teleurstelling is groot wanneer ze merkt dat hij zijn vrouw niet wil verlaten en steeds afstandelijker wordt.
Dalida en haar politieke engagement
Haar politieke steun aan François Mitterrand verdeelt haar publiek. Maar haar vriendschap met president Mitterrand – die ophoudt zich om haar te bekommeren na zijn verkiezing – lijkt in 1983 te eindigen. In april van dat jaar biedt ze tijdens een evenement georganiseerd door Line Renaud een hartelijke kus aan de toenmalige belangrijkste tegenstander, Jacques Chirac. De media vragen zich af wat de politieke betekenis van dit gebaar is en zien er ten minste het einde van Dalida’s steun aan Mitterrand in.
Plaatsen en monumenten ter ere van Dalida
Op de Place Dalida in Montmartre, Parijs – waar zich een borstbeeld van haar bevindt (zie foto in deze post) – draagt ze haar naam. De plek ligt vlak bij de rue d’Orchampt, waar ze heeft gewoond.

Haar graf, bekroond met een standbeeld, staat bekend als het meest bloemrijke van het kerkhof van Montmartre. Anonieme bezoekers komen er hun respect betuigen.

Je kunt haar graf niet missen. Het ligt op de heuvels van het kerkhof van Montmartre, in de 18e afdeling, dicht bij de ingang, op de hoek van de rue Caulaincourt en de rue Joseph de Maistre.

Het levensgrote standbeeld dat haar graf siert, in steen gehouwen door Aslan, draagt haar naam in gouden letters. De inscriptie op de grafsteen luidt: « Yolande Gigliotti, alias Dalida, verliet ons op 3 mei 1987 ».

In het laatste jaar van haar leven bereidde Dalida een musical voor waarin ze Cleopatra zou spelen, evenals een toneelstuk. Ze was net terug van de opnames van *De zesde dag*, waar ze de rol van de wasvrouw Saddika vertolkte – een personage waarmee ze zich sterk vereenzelvigde. Toch zakte Dalida weg in een diepe depressie.

Ze had steeds meer moeite om haar wanhoop te verbergen. Ze maakte een einde aan haar leven in haar woning aan de rue d’Orchampt, in de nacht van 2 op 3 mei 1987.